Μια μαγική βόλτα σε ξεχωριστές Γειτονιές...

Το πρωί του προηγούμενου Σαββάτου, ήπια έναν γρήγορο καφέ, έβαλα τα καλά μου, φτιάχτηκα και βγήκα απ' την πόρτα. 
Βρέθηκα μετά από λίγο ψάξιμο μπροστά στην πόρτα του HUB Events και περίμενα να παραλάβω το καρτελάκι με τ' όνομά μου. Ανέβηκα βιαστικά τα υπέροχα φουξ σκαλοπάτια, που στα μάτια μου φάνταζαν με κόκκινο χαλί και με τη βοήθεια φιλικών ανθρώπων βρήκα την αίθουσα. 

Μπήκα μέσα ήσυχα, λιγάκι αργοπορημένη, έψαξα στα κλεφτά για γνώριμα πρόσωπα και κάθισα μαζί τους. Πρόσωπα αγαπημένα που είχα γνωρίσει ήδη πριν λίγους μήνες στη Θεσσαλονίκη.
Κάθισα αναπαυτικά και άρχισα να χαζεύω το πρόγραμμα και να εγκληματίζομαι. Έβγαλα το σημειωματάριο από την τσάντα και εκεί ξεκίνησε το ταξίδι. 

Άκουσα όλες τις ομιλίες με προσοχή και έσκυψα το κεφάλι μόνο όταν χρειάστηκε να κρατήσω σημειώσεις. Δεν βγήκα ούτε στιγμή από την αίθουσα, παρά μόνο στα διαλείμματα. Ήμουν εκεί, αφοσιωμένη και συγκεντρωμένη. Και παρόλο που έχω παρακολουθήσει πολλά συνέδρια κι έχω συμμετάσχει ενεργά σε αρκετά, αυτό ήταν το πρώτο, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν χασμουρήθηκα ούτε μια φορά! 
Προς το τέλος του πρώτου μέρους χαλάρωσα με τις ασκήσεις της Ελένης Πετρουλάκη, συνειδητοποιώντας για μια ακόμη φορά πόσο πιασμένη είμαι και πόσο πονάει ο αυχένας μου. 
Ακολούθησε ένα θορυβώδες διάλειμμα, όπου πλησιάζαμε ο ένας τον άλλο, άλλοτε με σιγουριά κι άλλοτε με επιφύλαξη, τσιμπολογώντας παράλληλα από τα διάφορα εδέσματα και πίνοντας καφεδάκια για αρχή...

Κι έπειτα έφτασε η στιγμή για τις ομιλίες που είχαν σκοπό να μας εμπνεύσουν. Ομιλίες εξαιρετικές από ανθρώπους ξεχωριστούς. Το στυλό μου πήρε φωτιά κι αν έπρεπε να σας μεταφέρω τις σημαντικότερες φράσεις, θα σας έλεγα ότι
"το απλό είναι και όμορφο, το ίδιο ισχύει και για τα blogs"
"να 'σαι συνεπής στο γράψιμό σου και στους αναγνώστες σου, δίχως επιρροές από εξωτερικούς παράγοντες"
"να είσαι ειλικρινής"
"να γράφεις γι αυτά που σε παθιάζουν"
"τάραξε τα νερά και ναι απόκτησε κι εχθρούς αν χρειαστεί, αρκεί να είσαι ο εαυτός σου"
"αν είσαι καταπληκτικός online, φρόντισε να είσαι εξίσου καταπληκτικός και offline"
"στην Ελλάδα του σήμερα, πρέπει να υπάρχουν τέτοιου είδους κοινότητες ανθρώπων, μικρές οντότητες! Κοινότητες ανθρώπων που δυναμώνουν τα θέματα!"
Σ' αυτό το τελευταίο στάθηκα πολύ... κι έκανα έναν απολογισμό των blogs που γνωρίζω. Διαπίστωσα ότι γνωρίζω bloggers που από την ημέρα που ξεκίνησαν να γράφουν παντρεύτηκαν, έγιναν γονείς, βάφτισαν, χήρεψαν, έχασαν αγαπημένα πρόσωπα, χώρισαν, αντιμετώπισαν και αντιμετωπίζουν σοβαρές ασθένειες, είτε οι ίδιοι είτε οι αγαπημένοι τους, γνώρισα ακόμη και bloggers που δυστυχώς χάθηκαν από κοντά μας για πάντα...
Αν λοιπόν αυτό δεν είναι κοινότητα, τότε τι;

Για το τέλος έμεινε μια ομιλία που περιμέναμε πολλοί. Αυτή της αδερφής μου, που παρακολούθησα με καμάρι και μ' ένα χαμόγελο μόνιμα χαραγμένο στο πρόσωπό μου. Μια ομιλία που στόχος της ήταν να εμπνεύσουμε και να εμπνευστούμε.

Άκουσα ανθρώπους να κλαίνε και είδα πολλά βουρκωμένα μάτια, γιατί κανείς μας δεν ξέχασε την μικρή, επαναστατική Μαφάλντα μέσα του. Και παρόλο που τώρα αναλάβαμε οι περισσότεροι τον ρόλο των γονιών της, αρνούμαστε πεισματικά να την αποχαιρετίσουμε κι ίσως είναι αυτός ο λόγος που συγκινούμαστε, αλλά και που αντιστεκόμαστε σε μια καθημερινότητα που κοντεύει να μας καταβροχθίσει... Γιατί το παιδί μέσα μας παραμένει ζωντανό! Όμως αυτές είναι μόνο οι δικές μου σκέψεις...
Και ως παιδιά, φτιάξαμε σαΐτες γράφοντας ένα μήνυμα και τις πετάξαμε ψηλά.

Σαΐτες έτοιμες να απογειωθούν

Για να τη φτιάξω, μου δόθηκε μια μαύρη κόλλα χαρτί και στη θέα της, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό να γράψω, ήταν αυτό που το έχω πει τόσες και τόσες φορές: "βάλε χρώμα στη ζωή σου". Δεν ξέρω σε ποια χέρια προσγειώθηκε... μα στα δικά μου χέρια έφτασαν δύο. Η πράσινη έπεσε την αγκαλιά μου κι είχε επάνω της ζωγραφισμένα χαμόγελα με το όνομα Κωνσταντίνος.
Η φουξ έπεσε στα πόδια μου και έγραφε "Πετάω" από την Χριστίνα. 

Κι έπειτα παραμέρισα το τρακ και ανέβηκα στη σκηνή, όταν άκουσα να φωνάζει τ΄όνομά μου ο Γιώργος Τασούλας. Κάθισα σε μια από τις πέντε καρέκλες και στις υπόλοιπες τέσσερις κάθισαν η Κατερίνα, η Κυριακή, η Σοφία Α. και η Σοφία Μ. 

Συζητώντας και απαντώντας στις ερωτήσεις του Γιώργου, διηγήθηκε η καθεμιά τη δική της ιστορία...

Κι ακολούθησαν τα άλλα δύο πάνελς των bloggers, που ξεχείλιζαν από συναίσθημα και χαμόγελα.

Λίγο πριν το τέλος ανέβηκαν στη σκηνή οι υπεύθυνοι αυτής επιτυχημένης γιορτής! Αυτή που έδωσαν πνοή σε μια ιδέα που είχε έρθει η ώρα της και μας αποχαιρέτησαν δίνοντάς μας ραντεβού για του χρόνου!

Χρήστος Λουφόπουλος και Άπσα Τσαμαδή

Ραντεβού του χρόνου λοιπόν!

Μα όλα τα όμορφα κάποτε τελειώνουν. Πριν φύγω από την άδεια αίθουσα έριξα πίσω μου μια τελευταία ματιά κι κάπου στα δεξιά, πήρε το μάτι μου μια κόκκινη, πεσμένη σαΐτα. "Είμαι καλά" έγραφε η Μαρία και ήταν ξεκάθαρο ότι αυτή η σαΐτα περίμενε εμένα. Να είσαι πάντα καλά Μαρία!

Βγήκαμε για τελευταία φορά στο φουαγιέ, τραβήξαμε άπειρες φωτογραφίες, ήπιαμε μπίρες τσουγκρίζοντας τα μπουκάλια, γελάσαμε, φιληθήκαμε, αγκαλιαστήκαμε και αποχαιρετιστήκαμε με την υπόσχεση να τα ξαναπούμε σύντομα!

Φωτογραφίες από το πάνελ μαζί με τα κορίτσια και τον συντονιστή μας Γιώργο Τασούλα.
Κάτω και κέντρο μαζί με την αδερφή μου και την Άννα που δεν έχει blog, αλλά αγαπάει τους bloggers!
Κάτω και δεξιά με το Θωμάκι!

Το φουαγιέ άρχισε ν' αδειάζει...

...και η μεγάλη πόρτα της εισόδου έκλεισε πίσω μου... για φέτος!!

Στο σπίτι άνοιξα το δώρο που μου δόθηκε. Ένα "Home Alone Kit". Μέσα του έκρυβε ένα prosecco, έναν χυμό πορτοκάλι και δύο ποτηράκια για να φτιάξω κοκτέιλ Mimosa! 

Θα το πιω μαζί με τον Ανδρέα, δίχως τον οποίο δεν θα μπορούσα με τίποτα να παρευρεθώ εκεί, ανάμεσά σας. Ήταν σπίτι με τα παιδιά κι εγώ ένιωθα σίγουρη και ασφαλής.

Άνοιξα όμως κι άλλα δώρα που μου χάρισαν άνθρωποι που έβλεπα για πρώτη φορά! Ένα συναίσθημα συγκλονιστικό και μια συγκίνηση τεράστια, αυτό ένιωσα! Πόσο να σας ευχαριστήσω, πόσο; Γιάννα και Θωμάκι μου, σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου.

Οι πανέμορφες πιάστρες (αριστερά), είναι φτιαγμένες από τα χέρια της Γιάννας που με συγκίνησε πολύ!
Το φραουλένιο πετσετάκι (δεξιά) είναι για να καλύπτει το ψωμί μας, δώρο από το Θωμάκι μου!

Τώρα είμαι σπίτι, χαζεύοντας τα ενθύμιά μου, αυτά που μου επιβεβαιώνουν ότι όσα έζησα δεν ήταν όνειρο!

Με πιο αγαπημένο το μαγνητάκι που βρήκε τη θέση του στο ψυγείο!

Ναι λοιπόν, ήμουν κι εγώ εκεί!

Και σε όλους εκείνους που με ρωτούσαν το Σάββατο αν αξίζει να στήσουν το δικό τους blog και που ήταν φανερά προβληματισμένοι για το αν τα θέματά τους θα ενδιαφέρουν τους αναγνώστες, μπορώ να πω με απόλυτη σιγουριά πια, ότι το blogging είναι πέρα για πέρα χαλαρωτικό, διασκεδαστικό αλλά κυρίως θεραπευτικό, τόσο γι αυτόν που γράφει, όσο και γι αυτόν που διαβάζει!

Μπορεί η καθημερινότητά σας να φαντάζει βαρετή στα μάτια σας, αλλά για κάποιον που θα τη διαβάσει, μπορεί να είναι το κλειδί που θα του ανοίξει την πόρτα σ' έναν κόσμο μαγικό!

Έγραψα πολλά, το ξέρω, μα για το τέλος άφησα το πιο σημαντικό.

Δεν μου δόθηκε Όσκαρ, ώστε ν' αρχίσω τα "ευχαριστώ", αλλά κάτι σπουδαιότερο! Μου δόθηκαν αμέτρητα χαμόγελα, πολλή αγάπη και άπειρα κολακευτικά σχόλια! Για όλα αυτά σας ευχαριστώ!

Ευχαριστώ τις Ψηφιακές Γειτονιές και το Μικροί Μεγάλοι για την πρόσκληση και κυρίως για την ξεχωριστή εμπειρία! Οργανώσατε ένα καταπληκτικό συνέδριο, με προσεγμένες λεπτομέρειες που έκαναν τη διαφορά!

Σας ευχαριστώ όλους για τα δώρα, τα όμορφα λόγια, για την αγάπη, για τα δάκρυα και τις σφιχτές αγκαλιές!

Σας ευχαριστώ κι εσάς που δεν ήσασταν εκεί να τα πούμε από κοντά, μα είστε πάντα δίπλα μου, πιστοί μου φίλοι!

Σας ευχαριστώ ΟΛΟΥΣ για την εμπιστοσύνη!

Ραντεβού του χρόνου λοιπόν! Όλοι μαζί και ακόμη περισσότεροι!

Καλημέρα σε όλους εσάς τους αγαπημένους!

Litsa

Υ.Γ. 1. Υπομονή και σε λίγο θα βγούνε τα βίντεο των ομιλιών, οπότε θα είναι πιο εύκολο να κατανοήσετε όσα περιγράφω παραπάνω.

Υ.Γ.2. Ευχαριστώ πολύ την Άννα και την Θώμη για τις φωτογραφίες.

Υ.Γ. 3.Δυστυχώς δεν έβγαλα πολλές φωτογραφίες, θα κυκλοφορήσουν όμως πολλές σε άλλα blogs και στο facebook.

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Αρχίσαμε...

Αρχίσαμε τις βόλτες και τις ποδηλατάδες δίπλα στη θάλασσα. 

Αρχίσαμε ν' απολαμβάνουμε τον ήλιο και τη δύση του...

Αρχίσαμε να γεμίζουμε το μπαλκόνι με λουλούδια και τα βάζα με φρεσκοκομμένες και μυρωδάτες πασχαλιές... 

Αρχίσαμε να στολίζουμε και το σπίτι μας γέμισε λαγούς...

Αρχίσαμε να πίνουμε τα καφεδάκια παρέα με φρούτα και ξηρούς καρπούς, όχι με κέικ...

Αρχίσαμε... να μαζευόμαστε για το συνέδριο και προφανώς η ανάρτηση είναι προγραμματισμένη!
Κι αυτή τη στιγμή που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, είμαστε όλοι εκεί, συγκεντρωμένοι στο The Hub Events και ανυπόμονοι για όλο αυτό που πρόκειται να συμβεί!
Και για να μην είναι κανείς παραπονεμένος, υπάρχει τρόπος να παρακολουθήσετε το συνέδριο μέσω της οθόνης σας! Με ένα απλό κλικ ΕΔΩ θα νιώσετε ότι είστε εκεί, μαζί μας!

Σας φιλώ και νομίζω πως από βδομάδα έχουμε να πούμε πολλά...
Καλημέρα και καλό Σαββατοκύριακο!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Κέικ "πινιάτα"

Πριν μέρες έπεσα επάνω σε μια φωτογραφία στο pinterest και δεν μπόρεσα ν΄αντισταθώ. Έπρεπε να το δοκιμάσω, δεν ήταν δα και δύσκολο...

Ουσιαστικά έφτιαξα ένα απλό κέικ και μοίρασα το μείγμα σε δύο ίδια, πυρίμαχα μπολ. Με το μείγμα που περίσσεψε έφτιαξα cupcakes.

Μετά το ψήσιμο, έκοψα το επάνω μέρος των κέικ και με τη βοήθεια ενός κουταλιού "έσκαψα" το εσωτερικό τους. Τα γέμισα με γλυκίσματα - σοκολατένια αυγά που είναι επίκαιρα - κι έπειτα έφτιαξα μια κρέμα επικάλυψης με mascarpone και λίγη άχνη.

Με αυτήν "κόλλησα" τα δύο γλυκά μεταξύ τους και την υπόλοιπη την άπλωσα σε όλη την επιφάνεια των κέικ. 
Μέσα σε ένα δίωρο ήταν έτοιμος αυτός ο μικρός γλόμπος!

Περιττό να πω πόσο χάρηκε ο Φαίδωνας όταν έκοψα το "κέικ έκπληξη"!

Τώρα που το σκέφτομαι, είναι όμορφη ιδέα για παιδικό πάρτι ή απλά για το Σαββατοκύριακο!

Μα αυτό το Σαββατοκύριακο θα ΄ναι αλλιώτικο, γιατί μαζί του φτάνει η στιγμή της μεγάλης συνάντησης! Έχω μια γλυκιά αγωνία για εκείνη τη στιγμή, όπου θα βρεθώ σ' αυτήν τη μεγάλη Ψηφιακή Γειτονιά. Και είναι τόσο μεγάλη, που θα μας χωρέσει όλους! Ανυπομονώ να βρεθώ ανάμεσά σας!

Προς το παρόν, το μόνο που μας χωρίζει είναι... 48 ώρες.

Μετράω αντίστροφα λοιπόν!

Σας φιλώ

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Διατροφικές συνήθειες

Πριν λίγες ημέρες παρακολουθήσαμε μια ημερίδα με θέμα "Γεύσεις και χρώματα", που πραγματοποιήθηκε στα μέρη μας και που σκοπός της ήταν η ευαισθητοποίηση των γονέων στα θέματα διατροφής - σε σχέση πάντα με τα παιδιά τους.

Πρόκειται για ένα ολόκληρο πρόγραμμα, το οποίο ξεκίνησε από το Θεαγένειο Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, με επικεφαλής την Κα Κ. Παπαδημητρίου και στόχος του είναι να ενημερώσει και να ευαισθητοποιήσει όσο το δυνατόν περισσότερα σχολεία, δασκάλους, γονείς και τα συνέπεια... παιδιά σε θέματα διατροφής. 

Και με ποιον τρόπο το κάνει αυτό η Κα Παπαδημητρίου; Με συζήτηση και κουκλοθέατρο! Με εμπνευσμένους χαρακτήρες, οι οποίοι είτε τρώνε πολύ, με αποτέλεσμα να παχαίνουν και να είναι δυσκίνητοι, είτε καταναλώνουν γλυκά και πέφτουν τα δόντια τους κλπ.

Άκουσα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα εκείνη την ημέρα και η αλήθεια είναι ότι τα περισσότερα είναι σε όλους μας γνωστά. Όπως για παράδειγμα ότι το σημαντικότερο γεύμα της ημέρας για ένα παιδί είναι το πρωινό και δεν πρέπει να παραλείπεται. Ότι δεν αρκεί το γάλα κι έπειτα το δεκατιανό, αλλά πρέπει να ξυπνάμε τα παιδιά μας νωρίτερα για να φάνε ένα αυγό, ή μια φέτα με μέλι ή δημητριακά ή φρούτα ή γιαούρτι κ.α.

Ότι αν είναι να βάλουμε στη σχολική τσάντα των παιδιών μας τυποποιημένα κρουασάν και πατατάκια, τότε καλύτερα να τα αφήσουμε νηστικά! Ότι καλό είναι τα κέικ και τις πίτες να τις φτιάχνουμε εμείς στο σπίτι. Ναι, όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, το ζητούμενο είναι να τα εφαρμόζουμε κιόλας.

Θα σταθώ όμως σε δύο-τρία σημεία που μου φάνηκαν πολύ ενδιαφέροντα!

• Ένα από αυτά είναι μία διαπίστωση που έγινε σε παιδιά κάτω των 7 ετών. Παρατηρήθηκε λοιπόν, πως η αυξημένη τους ενέργεια (ας πούμε: σκαρφαλώνω παντού μέσα στο σπίτι και χοροπηδάω ασταμάτητα) είναι αποτέλεσμα της υπερβολικής κατανάλωσης ζάχαρης! Γι αυτό τα παιδιά πρέπει να τρώνε γλυκό μόνο μία φορά την εβδομάδα!
• Επίσης, στα πλαίσια του προγράμματος, για να προτρέψουν κάποια παιδιά να επιτύχουν τους στόχους τους (π.χ. να μην φάνε γλυκό, να χάσουν περιττά κιλά κ.α.), φυτεύουν μικρά σποράκια, τα οποία βλέπουν να αναπτύσσονται σιγά σιγά σε όμορφα λουλούδια. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο λοιπόν, θα πρέπει να αντιμετωπίζουν τους στόχους τους και τ' αποτελέσματα που αυτοί θα φέρουν. Παράλληλα με την προσπάθεια για την επίτευξη του στόχου τους, βλέπουν το λουλούδι τους να μεγαλώνει, ενώ το φροντίζουν. 

Αυτήν τη διαδικασία την ονόμασαν "Στοχολούλουδο" και κατά την άποψή μου είναι πολύ χρήσιμη, όχι μόνο σε θέματα διατροφής, αλλά και σε θέματα συμπεριφοράς ή προόδου γενικότερα.

• Ένας τρόπος να ελέγχουμε καθημερινά τα φρούτα και λαχανικά που καταναλώνουμε, είναι να φτιάξουμε έναν πίνακα, στον οποίο θα κατηγοριοποιήσουμε τα φρούτα και λαχανικά με βάση το χρώμα τους. Έτσι, ρίχνοντας καθημερινά μια ματιά στον πίνακα, θα μπορούμε εύκολα να εντοπίσουμε ποιο χρώμα έλειψε σήμερα από τη διατροφή μας.
• Βέβαια το μεγάλο συμπέρασμα ήταν ένα και μοναδικό: ότι εμείς οι γονείς δίνουμε το σωστό παράδειγμα στα παιδιά μας. Εμείς και οι δικές μας διατροφικές συνήθειες!

Στο δικό μας σπίτι προσπαθούμε να τα εφαρμόσουμε, αν όχι όλα, τουλάχιστον τα περισσότερα. Ειδικά το θέμα του πρωινού, που τα Σαββατοκύριακα είναι εύκολο, αλλά τις καθημερινές όχι και τόσο... Ο Φαίδωνας πίνει το γάλα του, παίρνει μια χούφτα σταφίδες και φεύγει για το σχολείο. Αυτό είναι το πρωινό του γεύμα, μέχρι να φάει το δεκατιανό του - δύο ώρες αργότερα. Αυτό λοιπόν αποφασίσαμε να το αλλάξουμε και να ξυπνάμε νωρίτερα, ώστε να τρώει πιο σωστά (κι εμείς μαζί...)

Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι λατρεύουμε τα δημητριακά! Όχι ο Ανδρέας, μόνο εγώ και τα παιδιά.

Για την ακρίβεια, είμαι ικανή να αντικαταστήσω όλα μου τα γεύματα με δημητριακά. Μάλιστα πριν αποκτήσω τα παιδιά, τότε που δούλευα άπειρες ώρες και γύριζα κατάκοπη σπίτι, ήταν πρώτα στις επιλογές μου! Μια γρήγορη λύση.

Ακούγεται αστείο, αλλά μια κούπα με γάλα και δημητριακά το βραδάκι με ηρεμούν. Και βέβαια αν βρίσκονται τα παιδιά τριγύρω, δεν τα τρώω ποτέ μόνη μου, γιατί μου τα καταβροχθίζουν. 

Επίσης ο μόνος τρόπος να φάω άσπρο γιαούρτι, είναι με δημητριακά ή με φρούτα ή με μέλι. Αλλιώς δεν κατεβαίνει...

Τώρα που το καλοκαιράκι πλησιάζει, εννοείται ότι έχω μπει σε πρόγραμμα. Αλλά με ξέρετε εμένα... δεν μπορώ να παραλείψω το γλυκό από τη διατροφή μου!

Γι αυτό έφτιαξα βραχάκια δημητριακών. Γρήγορα, πανεύκολα και αποτελεσματικά, αφού ικανοποιούν τη λιγούρα μου.

Ανακάτεψα σε ένα μπολ 70 γρ Fitness με 70 γρ ψιλοκομμένα, αποξηραμένα φρούτα (μαύρες σταφίδες, δαμάσκηνα, βερίκοκα). Έλιωσα 150 γρ μαύρη κουβερτούρα και την έριξα στα δημητριακά. Ανακάτεψα καλά και με ένα κουτάλι δημιούργησα μικρά βραχάκια και τα τοποθέτησα επάνω σε αντικολλητικό χαρτί. Τα άφησα να κρυώσουν εκτός ψυγείου.

Για δείτε: κερνάω βραχάκια, είναι για τη λιγούρα!

Καλημέρα με υγεία σε όλη την παρέα!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286