Τετάρτη, 15 Ιανουαρίου 2020

Χειμερινή διακόσμηση και μικρές κατασκευές με φυσικά υλικά

Κι αφού οι μέρες πέρασαν και τα λαμπερά στολίδια επέστρεψαν στα κουτιά τους, έπρεπε κάπως να καλυφθεί το κενό που άφησαν πίσω τους. Το μόνο που μ' ευχαριστεί όταν μαζεύω τα χριστουγεννιάτικα, είναι το ότι νιώθω ξανά το σπίτι μεγάλο και καθαρό. Επίσης, φαντάζει στα μάτια μου άδειο, αλλά ευχάριστα άδειο, σαν λευκός καμβάς που περιμένει να του κάνω τις πρώτες μου πινελιές.
Έτσι λοιπόν, έβγαλα το κουτί με τα χειμερινά αντικείμενα - γιατί ναι, έχω ένα μικρό κουτί για κάθε εποχή - κι άρχισα να διακοσμώ τις διάφορες γωνιές του σπιτιού. Τα χρώματα δεν έχουν ένταση, πέρα από δύο-τρία αντικείμενα ίσως. Τα περισσότερα είναι παστέλ, ροζ, γαλάζια ή λευκά και παραπέμπουν στον κρύο, χειμωνιάτικο καιρό. Το μόνο ζεστό χρώμα είναι το καφέ των κουκουναριών, τα οποία βέβαια παραμένουν κάθε εποχή στα καλάθια, με εξαίρεση ίσως το καλοκαίρι.


 Στο μεγάλο στεφάνι που κρέμεται έξω από την κουζίνα, κρέμασα τις μπάλες με πούπουλα που είχα ετοιμάσει πριν τρία χρόνια (εδώ) για το φωτιστικό της τραπεζαρίας.

 
 

Αυτή η μικρή φουξ κολοκύθα στην άκρη της εικόνας, που δίνει τόσο όμορφο χρώμα στο όλο σκηνικό, είναι ένα πανέμορφο γούρι για το 2020, που μου έστειλε η ινταγκραμική μου φίλη Ρούλα, δημιουργός της σελίδας "Art makes me happy". Η Ρούλα λοιπόν, είναι ένα πλάσμα ταλαντούχο, με γούστο που νιώθω ότι μοιάζει πολύ με το δικό μου, οπότε όταν αυτή η υπέροχη κολοκύθα έφτασε στα χέρια μου, χάρηκα πραγματικά και την τοποθέτησα σε σημείο, κοντά στο οποίο συνηθίζω να κάθομαι.

 

Στο φωτιστικό πάνω από την τραπεζαρία κρέμασα τις χάρτινες νιφάδες - που έχω εδώ και πολλά χρόνια -  και τα μεταλλικά φύλλα γκίγκο, τα οποία είναι πρόσφατο απόκτημα. Τα είχαν στα Leroy Merlin μεταξύ των χριστουγεννιάτικων στολιδιών, μου άρεσαν πολύ και τα βρήκα κατάλληλα για κάθε εποχή.
Το δέντρο ginkgo biloba (σαλιβουρία) θεωρείται πανάρχαιο και για τους Κινέζους είναι σύμβολο μακροζωίας, αντοχής και προστασίας, κάτι σαν φυλαχτό. Εκτός από τα παραπάνω όμως, θεωρώ ότι είναι και πολύ όμορφα, οπότε αποφάσισα ότι αυτά τα φύλλα ταιριάζουν σε κάθε εποχή! 


Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ξεστόλισα το σπίτι, ήταν ν' αγοράσω λίγα λουλούδια για το άδειο βάζο της τραπεζαρίας. Διάλεξα μόνη μου λίγα άνθη και καρπούς της εποχής και ζήτησα από τον ανθοπώλη να μην μου τα δέσει σε μπουκέτο, μιας και ήθελα να τα κόψω στο κατάλληλο ύψος για το βάζο. Η αλήθεια είναι, ότι τη σύνθεση και τα χρώματα τα λάτρεψα, ενώ ο χώρος της τραπεζαρίας φωτίστηκε αμέσως χάρις σε αυτό το δροσερό μπουκέτο.


Για την τραπεζαρία όμως ετοίμασα και μια μικρή σύνθεση με κερί. Έριξα σε ένα γυάλινο μπολ λίγο συνθετικό χιόνι, κουκουνάρια, ξύλα κανέλας, φέτες αποξηραμένου πορτοκαλιού και στο κέντρο ένα λευκό κερί. Έχω αδυναμία στα κεριά κι επειδή η τραπεζαρία είναι ο χώρος που ζωγραφίζω για το Wood & Stone, νιώθω να μου κρατούν συντροφιά και δε θέλω να λείπουν ποτέ.


Κι έπειτα πήρα τα υπόλοιπα κουκουνάρια μαζί με λίγα κλαδιά τούγιας κι ετοίμασα δύο μικρά στεφανάκια και μία γιρλάντα για την κουζίνα. Για τα στεφάνια χρησιμοποίησα μικρά τελάρα κεντήματος και έτοιμα πια, τα κρέμασα στο παράθυρο της κουζίνας. Η δε γιρλάντα, μια απλή και γρήγορη κατασκευή, κρεμάστηκε πάνω από την πόρτα της κουζίνας και στολίζει διακριτικά το χώρο.


Όλα αυτά... μέχρι τον ερχομό της άνοιξης που η φύση θα ξυπνήσει και τα χρώματα θα ζωηρέψουν! Κι εύχομαι ως τότε, αλλά και κάθε εποχή, να "στριμώχνουμε" στην καθημερινότητά μας εμπνεύσεις που μας πηγαίνουν ένα βήμα πιο πέρα, ξεχωριστές ιδέες, μικρές εξορμήσεις, όμορφες εικόνες και γενικά ό,τι μας κάνει χαρούμενους και δημιουργικούς, είτε αυτό λέγεται διακόσμηση, είτε diy, συγγραφή, ζωγραφική, φωτογραφία, ραπτική...


Καλημέρα σε όλους εσάς τους αγαπημένους και πιστούς φίλους του blog, που είστε ακόμη εδώ και διαβάζετε τις λιγοστές αράδες της σημερινής ανάρτησης. Τώρα αλλά και κάθε φορά!

Καλημέρα σε όλους εκεί έξω!

Litsa

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

Καλωσορίζοντας τη νέα δεκαετία...

Έπαψα να μετράω μέρες, βδομάδες, μήνες που απέχω από το blog. Ξέρω μόνο ότι, παρόλο που απέχω, το αγαπάω το ίδιο δυνατά! Αλλά η καθημερινότητα είναι πια τόσο φορτωμένη, που με το ζόρι χωρούν μέσα της άλλες προτεραιότητες. Και στο βωμό του instagram... θυσιάστηκε το blog, μιας και το insta απαιτεί πολύ λιγότερο χρόνο. Ωστόσο δεν μου πήγαινε η καρδιά να μπούμε στο νέο έτος δίχως να ανεβάσω έστω και μία γιορτινή εικόνα από τις ημέρες που πέρασαν. Γι αυτό λοιπόν ετοίμασα πολλές, να τις μοιραστώ με χαρά μαζί σας, αλλά και να μείνουν εδώ... στο πιο αγαπημένο μου ημερολόγιο!

Για μένα η καλύτερη εποχή πριν τις γιορτές είναι κάπου εκεί... προς το τέλος του Οκτώβρη. Όλα είναι μπροστά μας, οι βιτρίνες γεμίζουν χριστουγεννιάτικα αντικείμενα, οι στολισμοί ετοιμάζονται, τα λαμπιόνια αρχίζουν να πλυθαίνουν, η χαρά μεγαλώνει και η προσμονή είναι γλυκιά σαν ζάχαρη. Ναι λατρεύω τα Χριστούγεννα και από τότε που έγινα μαμά, βρήκα ακόμη έναν λόγο - τον πιο σπουδαίο - να κάνω τις γιορτές... υπερπαραγωγή!   

Έτσι και φέτος στολίσαμε 5-6 εβδομάδες πριν τις γιορτές και η αλήθεια είναι, ότι για πρώτη φορά δεν κουράστηκα τόσο, μιας και ο Φαίδωνας έχει πια μεγαλώσει, οπότε η βοήθειά του ήταν πολύ σημαντική! Βγήκαν όλα τα αγαπημένα μας στολίδια από τα κουτιά και είναι πραγματικά σαν φίλοι αληθινοί! Τα αντικρίζαμε με ενθουσιασμό, σαν να τα καλωσορίζαμε στο σπιτικό μας και θέλαμε να είναι όλα σε εμφανές σημείο, ώστε να πρωταγωνιστούν, πράγμα αδύνατο φυσικά. 

Τελικά το δέντρο στήθηκε, το σπίτι στολίστηκε και τα λαμπιόνια άναψαν! Επιτέλους!


Προς το τέλος του Νοέμβρη ετοίμασα το ημερολόγιο αντίστροφης μέτρησης για τα αγόρια, για το οποίο ανυπομονούν κάθε χρόνο! Και ήταν η πρώτη φορά, που κατάφερα να το ετοιμάσω στην ώρα του και όχι το βράδυ, πριν ξημερώσει η πρώτη του Δεκέμβρη.


Όταν μου ζήτησαν τα αγόρια να φτιάξουμε ένα μπισκοτόσπιτο, αποφάσισα να κάνουμε κάτι διαφορετικό και να φτιάξουμε σοκολατόσπιτο. Η αλήθεια είναι ότι τα μπισκότα κάθε φορά με εκνευρίζουν, γιατί δυσκολεύομαι να τα κολλήσω μεταξύ τους, ενώ με τη σοκολάτα η διαδικασία μου φάνηκε πιο εύκολη.  Ετοιμάσαμε λοιπόν τα ζεστά μας ροφήματα, βάλαμε και λίγα σνακ και ξεκινήσαμε...


Πράγματι, λιώνοντας λίγη σοκολάτα και απλώνοντάς την στις πλευρές που θέλαμε να κολλήσουμε μεταξύ τους, καταφέραμε να το "χτίσουμε" πιο εύκολα και πιο γρήγορα! Τα παιδιά το ευχαριστήθηκαν, κόλλησαν επάνω του όλα τα ζαχαρωτά που ήθελαν, ενώ έγλειφαν παράλληλα και τα δάχτυλά τους από τη λιωμένη σοκολάτα και τελικά ήταν χαρούμενα και απόλυτα ικανοποιημένα με το αποτέλεσμα. Εννοείται ότι έβαλα κι εγώ το χεράκι μου βεβαίως...

  

Λίγο πριν κλείσουν τα σχολεία, σκέφτηκα να ετοιμάσω μια μικρή γιορτή στο σπίτι για τον Ορφέα και τα φιλαράκια του. Οπότε έψησα μπισκότα βουτύρου, έστρωσα το τραπέζι με όλα τα απαραίτητα υλικά και άφησα τα παιδιά να στολίσουν τα μπισκότα τους. Φυσικά πριν τα καταβροχθίσουν, τα βουτούσαν στη ζεστή, σπιτική σοκολάτα. 


Η αλήθεια είναι, ότι ήταν αυτή μια ωραία ευκαιρία να βρεθούμε και οι μαμάδες σε ένα περιβάλλον ουδέτερο, εκτός σχολείου, να πούμε με την ησυχία μας δυο κουβέντες, χωρίς το άγος και την πιέση του χρόνου, αλλά σε κλίμα εορταστικό και χαρούμενο.


Αν κάτι ευχαριστήθηκα πολύ τις ημέρες πριν τις γιορτές, ήταν τα ψησίματα και τα μπισκότα που ετοίμασα. Δεν έφτιαξα φέτος κουραμπιέδες και μελομακάρονα, μιας και οι φίλοι φρόντισαν να μου τα προμηθεύσουν, αλλά από μπισκότα χορτάσαμε! Και ήταν τόσες οι δόσεις, οι διαφορετικές γεύσεις και τα φουρνίσματα, που μοίρασα σε φίλους, γνωστούς και γείτονες. Έτσι... για τη χαρά των ημερών!


Όσο για το φυσικό στεφάνι της φωτογραφίας, είναι κι αυτό μία από τις πιο απολαυστικές κατασκευές των ημερών που πέρασαν. Το στόλισα με τέσσερα κεριά, ένα για κάθε μία από τις τέσσερις Κυριακές πριν τα Χριστούγεννα και η αλήθεια είναι ότι το αποτέλεσμα με γέμισε χαρά. Για το συγκεκριμένο έθιμο έχω ξαναγράψει στο παρελθόν και... αν και ξενόφερτο, μου αρέσει πολύ και κάθε χρόνο φροντίζω να ετοιμάζω κάτι ανάλογο και στο δικό μας σπίτι.


 Αυτή τη φορά είχα τρομερό κέφι και όρεξη για κατασκευές, ψησίματα, παρέες, φίλους και βόλτες, αλλά η αλήθεια είναι ότι πρόλαβα μόνο τα μισά από όσα είχα προγραμματίσει, καθώς είχα και το Wood & Stone. Η περίοδος αυτή είναι αρκετά απαιτητική, οπότε τις τελευταίες δύο εβδομάδες πριν τις γιορτες, ήμουν σκυμμένη πάνω από τον πάγκο εργασίας και ετοίμαζα γούρια, ζωγράφιζα στολίδια, βότσαλα και ξύλα. Σπιτάκια, ματάκια, καραβάκια, αστέρια, ρόδια, ροδέλες ευχών και άλλα πολλά αντικείμενα αποφασίσατε να τα προμηθευτείτε κάποιοι φέτος από το δικό μου e-shop και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω από καρδιάς!


Κι έπειτα οι μέρες πέρασαν, οι γιορτές πλησίασαν κι εμείς βρεθήκαμε στη στολισμένη Κατερίνη, να περάσουμε τις γιορτές στο πατρικό μου. Το τι επακολούθησε είναι νομίζω λίγο-πολύ γνωστό και κοινό για όλους μας. Φαγητό, γλυκά και χαλάρωση. Οι μεκινήσεις μας ήταν ελάχιστες, αλλά απολαυστικές. Χαρήκαμε το λιγοστό χιόνι στο χιονοδρομικό του Ελατοχωρίου και βέβαια κάναμε ένα πέρασμα κι από την αγαπημένη μας Θεσσαλονίκη, ενώ η αλλαγή του χρόνου μας βρήκε στο σπίτι των KαΠα (kapaworld) γλεντοκοπώντας μέχρι το ξημέρωμα, μαζί με όλη την τρελή παρέα αδελφο-ξαδέλφων και ανιψιών βεβαίως. Κι όσο τα παιδιά όλων μας μεγαλώνουν, τόσο πιο απολαυστικές γίνονται αυτές οι συνευρέσεις!

 







Κατερίνη

Όσο για τα δώρα, συμφωνήσαμε όλοι να είναι συμβολικά για μικρούς και μεγάλους και το τηρήσαμε! Κι αυτό που αγαπώ πιο πολύ, είναι αυτό που πάντα θυμάμαι την μαμά μου να λέει: ότι το όμορφα τυλιγμένο και περιποιημένο δώρο, είναι το πιο σημαντικό βήμα για οποιοδήποτε δώρο, μικρό ή μεγάλο, ακριβό ή φθηνό. Γι αυτό πάντα φροντίζουμε να συνοδεύονται τα δώρα μας από κάρτα, ενώ στις κορδέλες συνήθως κρέμονται σοκολατάκια ή μικρά στολίδια. Έτσι και φέτος, με χαρά διαπίστωσα ότι όλοι τα ετοιμάσαμε με την ίδια φροντίδα!


Με την επιστροφή στο σπίτι μας πια, οι πρώτες μέρες του νέου έτους κύλησαν νωχελικά. Τόσο νωχελικά, που τα παιδιά αρνούνταν να αποχωριστούν τις πιτζάμες τους και να κάνουν οποιαδήποτε σκέψη σχετική με το σχολείο. Σε μια από τις νωχελικές μας μέρες, στρώσαμε λίγο πιο γιορτινά το τραπέζι μας και κόψαμε τη δική μας Βασιλόπιτα. Μιας και τις ημέρες των γιορτών λείπαμε, σκεφτήκαμε ότι ο ερχομός του νέου έτους πρέπει να τιμηθεί και στο δικό μας σπιτικό.


Και καθώς όλα τα όμορφα περνούν και τελειώνουν τόσο μα τόσο γρήγορα, έτσι γρήγορα πέρασαν και τα Χριστούγεννα του 2019. Μα το 2020 ήρθε λαμπερό και φουριόζικο, με έναν δυναμισμό μοναδικό, αφού ανοίγει την πόρτα που οδηγεί σε μια νέα δεκαετία! Κι εύχομαι να 'ναι η χρονιά υπέροχη για όλους και η δεκαετία που ακολουθεί να 'ναι σπουδαία! 


Φίλοι μου αγαπημένοι σας εύχομαι υγεία και αγάπη!
Καλημέρα σε όλους και καλή αρχή στη ρουτίνα που ξεκινά και πάλι.  

Litsa

Πέμπτη, 26 Σεπτεμβρίου 2019

Μια μηλόπιτα για όλα τα γούστα

Η τελευταία ανάρτηση ανέβηκε στο blog τον Φεβρουάριο... Φεβρουάριο ε; Μάλιστα... Τι έγινε ρε παιδιά; Θα σας πω τι έγινε: life happened - όπως πολύ ωραία λένε στα αγγλικά. Με πρόλαβε η καθημερινότητα που λέτε και η τρέλα της μαζί. Προσπάθησα πολλές φορές να ετοιμάσω ένα ποστ για το blog, να γράψω δυο λόγια, να δώσω σημεία ζωής βρε αδερφέ, αλλά ήταν τόσες οι υποχρεώσεις, που τον λιγοστό ελεύθερο χρόνο μου ήθελα να τον περνάω ανάσκελα, κοιτάζοντας το ταβάνι. Διότι πολύ απλά δε χωράνε δύο καρπούζια κάτω από μία μασχάλη και συνειδητοποίησα ότι όσο πιο γρήγορα το χωνέψω αυτό, τόσο λιγότερες απαιτήσεις τελειομανίας θα έχω από τον εαυτό μου... Μάλιστα στις πρόχειρα αποθηκευμένες αναρτήσεις του blog υπάρχει ένα ποστ με τα γενέθλια και το πάρτι των αγοριών, αλλά μιας και οι φωτογραφίες είναι σε κλίμα πασχαλινό (εκτός τόπου και χρόνου δηλαδή) δεν το ανέβασα ποτέ... Πάντως το προσπάθησα!

Στο σήμερα λοιπόν! Το φθινόπωρο μπήκε και η αλήθεια είναι ότι, παρόλο που μελαγχολώ όταν κάνει την εμφάνισή του, το αγαπάω για όλα αυτά που φέρνει μαζί του. Τα ζεστά χρώματα, το ψιλόβροχο, το χουχούλιασμα στον καναπέ, τις ωραίες ταινίες, τα ζεστά ροφήματα, τις κολοκύθες, τα μήλα. Τα μήλα! Αυτά ζήλεψα την προηγούμενη εβδομάδα και ζήτησα από τον Ανδρέα να αγοράσει λίγα κόκκινα μήλα, γιατί σκέφτηκα να φτιάξω μια από τις αγαπημένες μου μηλόπιτες. Ο Ανδρέας τα μήλα τα έφερε, αλλά η μηλόπιτα δεν φτιάχτηκε ποτέ στην ώρα της. Αναβολή στην αναβολή (είχα άλλες προτεραιότητες) κι όταν πια τα μήλα άρχισαν να σαφρακιάζουν, έδωσα τέλος στις αναβολές και την έφτιαξα!
Ε λοιπόν στην εφηβεία μου και στα πρώτα μου νιάτα (τώρα βρίσκομαι στα δεύτερα) απεχθανόμουν τις μηλόπιτες, τις τάρτες και γενικά ό,τι είχε πάνω του φρούτο. Αν μάλιστα ήταν και ξινό, δεν ήταν γλυκό για μένα (το μόνο που δεχόμουν ήταν οι φράουλες φυσικά). Έτσι, όταν βγαίναμε με την μαμά μου και την αδερφή μου στα καφέ της Γερμανίας, εκείνες προτιμούσαν τις πίτες με δαμάσκηνα, βερίκοκα, βύσσινα ή τα στρούντελ με μήλα, ενώ εγώ τις κοίταζα υποτιμητικά (και με λίγο οίκτο), καθώς απολάμβανα το παγωτό μου ή το εκάστοτε γλυκό μου, πλούσιο σε κρέμα ζαχαροπλαστικής... Ευτυχώς μεγαλώνοντας άλλαξα γνώμη, άλλαξα και γεύσεις, με αποτέλεσμα η μηλόπιτα να είναι ένα από τα πολυαγαπημένα μου γλυκά!
Μια τέτοια "ανέβασα" προχθές στο Instagram και τα μηνύματα που δέχτηκα για τη συνταγή ήταν δεκάδες, μερικά σχεδόν απειλητικά μάλιστα χεχε. Και κάπως έτσι θεώρησα ότι αυτή είναι η ευκαιρία για μια νέα ανάρτηση σε κλίμα φθινοπωρινό! Κι αν έπρεπε να παρουσιάσω με λίγα μόνο λόγια το γλυκό αυτό, θα έλεγα ότι είναι πανεύκολο, με ξέρετε τώρα εμένα, δεν μπορώ να παιδεύομαι για πολύ και προτιμώ τις γρήγορες και νόστιμες συνταγές. Η συνταγή φυσικά δεν είναι δική μου, αλλά παρμένη από το site του γνωστού Dr. Oetker, μόνο που έκανα κάποιες μικρές αλλαγές και την προσάρμοσα στα γούστα μας πχ πρόσθεσα παραπάνω ζάχαρη, γιατί θεωρώ ότι τα 100γρ της πρωτότυπης συνταγής είναι λίγα... Οπότε παρακάτω σας δίνω τη δική μου εκδοχή!

Έχουμε και λέμε:

Υλικά

750 γρ κόκκινα γλυκά μήλα
125 γρ βούτυρο ή μαργαρίνη soft
150 γρ ζάχαρη (η αρχική συνταγή δίνει 100 γρ)
μία κάψουλα βανίλιας
μία πρέζα αλάτι
3 αυγά μεσαίου μεγέθους
200 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 κουταλάκια γλυκού μπέικιν πάουντερ
2 κουταλιές σούπας γάλα

Εκτέλεση


Βουτυρώνουμε μια στρογγυλή φόρμα με διάμετρο 26 εκατοστά.
Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180 βαθμούς (αντιστάσεις).

Χτυπάμε με το μίξερ το βούτυρο να μαλακώσει και ν' αποκτήσει κρεμώδη υφή. Προσθέτουμε τη ζάχαρη, τη βανίλια, το αλάτι και συνεχίζουμε το χτύπημα. Ρίχνουμε τα αυγά ένα-ένα. Μετά από κάθε αυγό χτυπάμε το μείγμα για μισό λεπτό σε δυνατή ταχύτητα. Όταν ρίξουμε και το τελευταίο αυγό, προσθέτουμε το αλέυρι με το μπέικιν (τα οποία έχουμε προηγουμένως ανακατέψει μεταξύ τους), εναλλάξ με το γάλα και χτυπάμε το μείγμα σε μέτρια ταχύτητα.

Ρίχνουμε το μείγμα στη φόρμα και το απλώνουμε καλά, ισιώνοντας την επιφάνειά του.
Καθαρίζουμε τα μήλα, τα κόβουμε στα τέσσερα και χαράσσουμε απαλά με μαχαίρι την επιφάνειά τους (σαν σε λωρίδες), χωρίς όμως να τα κόψουμε σε φέτες.



Απλώνουμε τα μήλα επάνω στο μείγμα σε σχήμα κυκλικό.
Τοποθετούμε τη φόρμα στον προθερμασμένο φούρνο - σχετικά χαμηλά - και ψήνουμε στους 180 βαθμούς για 45 περίπου λεπτά. Προσοχή ο χρόνος ψησίματος εξαρτάται από κάθε φούρνο. Εγώ δεν την αφήνω πάνω από 40 λεπτά!


Σύμφωνα με την αρχική συνταγή, μπορείτε να βράσετε ελαφρώς σε ένα κατσαρολάκι 2 κουταλιές σούπας μαρμελάδα βερίκοκο (χωρίς κομμάτια φρούτου μέσα) με μία κουταλιά σούπας νερό. Μόλις βγάλετε το γλυκό από τον φούρνο και όσο είναι ζεστό, αλείφετε την επιφάνειά του με το ζεστό βερίκοκο και έτσι αποκτά μια ωραία γυαλάδα.



Εγώ βέβαια δεν έκανα αυτό, προτίμησα να αφήσω την μηλόπιτα να κρυώσει καλά και την πασπάλισα με άχνη ζάχαρη.



Και τώρα ακολουθεί το καλύτερο σημείο της συνταγής: γεμίστε μια τεράστια κούπα με καφέ, τσάι ή ό,τι τραβάει η όρεξή σας, κόψτε ένα γενναίο κομμάτι από τη φρεσκοψημένη μηλόπιτα και καθίστε αναπαυτικά στον καναπέ σας να το απολαύσετε. 
Το αξίζετε!


Το Σαββατοκύριακο δεν είναι μακριά, οπότε όλο και θα ξεκλέψετε ένα μισάωρο να την ετοιμάσετε.
Όσο για μένα, αναζητώ ήδη την επόμενη απολαυστική και εύκολη συνταγή!
Σας αφήνω, με την ελπίδα να επιστρέψω σύντομα με νέα ανάρτηση, αλλά καλύτερα να μη δώσω καμία υπόσχεση χοχο
Καλημέρα σε όλους εκεί έξω!

Υ.Γ. μου λείψατε μωρέ! Κι εσείς και το blogging ❤

Litsa

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2019

Χάρτινες θήκες για muffins

Όχι, η σημερινή μου παρουσία εδώ δεν είναι για να σας δώσω άλλη μια συνταγή. Οι συνταγές για muffins και cupcakes είναι πια αμέτρητες και το μόνο που έχει να κάνει κανείς, είναι να ψάξει στο διαδίκτυο, ώστε να βρει συνταγές για κάθε γούστο και σε κάθε γεύση.

Η αλήθεια είναι ότι δεν σκόπευα ποτέ να ετοιμάσω τη σημερινή ανάρτηση, ωστόσο μια φωτογραφία που ανέβασα στο instagram πριν λίγες μέρες, στάθηκε αφορμή για το ποστ που διαβάζετε. Η φωτογραφία στην οποία αναφέρομαι , είναι η παρακάτω και αυτά που έκλεψαν τις εντυπώσεις, ήταν οι χάρτινες θήκες των muffins.


Την αγάπη μου για τη ζαχαροπλαστική την γνωρίζετε καλά όσοι με διαβάζετε, αλλά ακόμη πιο γνωστή σάς είναι η τρέλα μου για τα υλικά, τα εργαλεία, τα μικρά διακοσμητικά και οτιδήποτε κάνει τα γλυκά πιο όμορφα και το ψήσιμο πιο διασκεδαστικό. Το αγαπημένο μου ντουλάπι στο σπίτι είναι γεμάτο με όλα αυτά τα όμορφα αντικείμενα και κάποια από αυτά είναι οι χάρτινες θήκες, για τις οποίες δέχτηκα πολλά πολλά μηνύματα.

Δεν ήταν βέβαια η πρώτη φορά, μιας κι έχω ανεβάσει και παλαιότερα στο instagram ανάλογες φωτογραφίες, όπως για παράδειγμα αυτή...

Instagram-Ιανουάριος 2018

...ή αυτή! Και πάντα, μα πάντα οι θήκες έκλεβαν τις εντυπώσεις. Λογικό βέβαια, αφού είναι πολύ όμορφες και ξεχωριστές, ιδανικές για παιδικό πάρτι ή για να στολίσουν όμορφα ένα γιορτινό τραπέζι.

Instagram-Νοέμβριος 2017

Τώρα που η άνοιξη πλησιάζει, γνωρίζω καλά ότι τα παιδικά πάρτι δίνουν και παίρνουν, οπότε πολλοί θα ψάχνετε ήδη διακοσμητικά. Άλλωστε είμαι κι εγώ μία από εσάς, μιας και τα αγόρια μας έχουν γενέθλια τον επόμενο μήνα, οπότε το θέμα αυτό έχει αρχίσει σιγά σιγά να μπαίνει στις συζητήσεις μας...
Σχετικά  λοιπόν με τις θήκες - για τις οποίες ενδιαφερθήκατε πολλοί - θα πρέπει να σας πω, ότι τις δικές μου τις έχω από το εξωτερικό... Έψαξα όμως και βρήκα ότι υπάρχουν και εδώ, αλλά κυρίως μονόχρωμες. Αν ψάξετε στο διαδίκτυο γράφοντας "χάρτινες θήκες σε σχήμα τουλίπας" θα σας εμφανίσει πολλές επιλογές και τα καταστήματα όπου μπορείτε να τις προμηθευτείτε. Όσοι μάλιστα ζείτε στη Θεσσαλονίκη, γνωρίζω ότι θα τις βρείτε σίγουρα στο Maison του καταστήματος Apollonia Politia.  Φυσικά μπορείτε να τις φτιάξετε και μόνοι σας μιας και δεν είναι δύσκολο. Ψάχνοντας στο διαδίκτυο θα βρείτε διάφορα βιντεάκια με τον τρόπο κατασκευής τους, απλά θα πρέπει να ψάξετε και το κατάλληλο χαρτί.


Εμείς την τελευταία φορά επιλέξαμε τις κουκουβάγιες για τα muffins και η αλήθεια είναι ότι τα παιδιά τα καταναλώνουν με ευχαρίστηση. Πριν ή μετά από τις δραστηριότητες, στο σχολείο, στη βόλτα.. είναι το τέλειο σνακ! Μαζί με το ρυζόγαλο βεβαίως, το οποίο θα διακρίνατε σε κάποιες από τις εικόνες! Το πόσο υπέροχα ταιριάζουν βέβαια όλα αυτά και με τον καφέ μου, είναι νομίζω περιττό να το αναφέρω, αλλά ας όψεται η άνοιξη που πλησιάζει και το καλοκαίρι που την ακολουθεί...


Αυτά τα λίγα λοιπόν για τις θήκες που αγαπήσατε και στέλνω τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς σε εσάς που ξεκινάτε την οργάνωση για το γενέθλιο πάρτι του παιδιού σας!

Καλημέρα σε όλους εκεί έξω!

Litsa