Sweethearts

Λίγες ημέρες πριν την μεγάάάλη μέρα του Αγ. Βαλεντίνου, είπα να ξαναμπώ στην κουζίνα και να παίξω με σοκολάτες, μαρμελάδες και καρδιές. Τελικά η μέρα των ερωτευμένων είναι η ιδανική αφορμή για γλυκούς πειραματισμούς, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά εμένα...

Και να το "αγαπησιάρικο" αποτέλεσμα! Λευκά, ροζ, κας κας, καρδούλες μικρές και μεγάλες, έρωτας παντού σας λέω!

Η συνταγή απλή. Ουσιαστικά πρόκειται για δυο μπισκότα, ενωμένα με μαρμελάδα και γλασαρισμένα με λευκή κουβερτούρα.

Υλικά:

100 γρ κρύο βούτυρο

50 γρ άχνη ζάχαρη

1 κουταλάκι γλυκού εκχύλισμα βανίλιας

1 πρέζα αλάτι

1 κρόκος αυγού

200 γρ αλεύρι

μαρμελάδα της προτίμησής σας (εγώ έβαλα φράουλα)

200 γρ λευκή κουβερτούρα

κας κας ή ό,τι άλλο θέλετε για να στολίσετε τις καρδιές

ξυλάκια (θα τα βρείτε σε καταστήματα με είδη ζαχαροπλαστικής ή χειροτεχνίας ή περιτυλίγματος και συσκευασίας. Αν δεν τα βρείτε, μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ξυλάκια για σουβλάκια)

Εκτέλεση:

Σε ένα μπολ χτυπάμε το βούτυρο, την άχνη, τη βανίλια και το αλάτι σε μια απαλή κρέμα. Ρίχνουμε και τον κρόκο. Κοσκινίζουμε το αλεύρι και το ρίχνουμε όλο με μια κίνηση στο μείγμα. Με το χέρι πια δουλεύουμε το μείγμα, μέχρι να δημιουργηθεί ένα ζυμαράκι (αν τρίβεται προσθέτουμε μια κουταλιά σούπας γάλα ή νερό ). Το βάζουμε για δύο ώρες στο ψυγείο.

Ανοίγουμε το ζυμάρι με πλάστη, ώστε να έχει περίπου 3mm πάχος και κόβουμε με κουπάτ τις καρδιές. Τις τοποθετούμε στο ταψί (με αντικολλητικό χαρτί) και στο κέντρο τους βάζουμε λίγη μαρμελάδα. Έπειτα έχει σειρά το ξυλάκι και φροντίζουμε να το βάλουμε όσο πιο βαθιά γίνεται. Τοποθετούμε πάνω της μια άλλη καρδιά και τις πιέζουμε με τα δάχτυλα περιμετρικά, ώστε να κολλήσουν μεταξύ τους.

Αν δεν θέλετε γεμιστές καρδιές, τότε φροντίστε να έχουν πάχος  4mm και στο πίσω μέρος τους κολλήστε τα ξυλάκια με λίγο ζυμάρι.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 200 βαθμούς  (αντίσταση) για 10-12 λεπτά.

Μόλις κρυώσουν, λιώνουμε σε μπεν μαρί την κουβερτούρα και βουτάμε μέσα τις καρδιές (εγώ προτίμησα να αλείψω, με τη βοήθεια ενός κουταλιού, μόνο την επάνω επιφάνεια).
Στολίζουμε με ζαχαρωτά ή και ψιλοκομμένα, αποξηραμένα φρούτα.

Είναι τραγανές και νόστιμες, αλλά αν σας φαίνεται γλυκιά η λευκή κουβερτούρα, μπορείτε να την αντικαταστήσετε με μαύρη.
Επίσης η μαρμελάδα τούς πάει πολύ και γευστικά και εμφανισιακά!

Σας φιλώ κι εύχομαι να είστε πάντα ερωτοχτυπημένοι!

Καλή εβδομάδα

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Μια τσάντα αναμνήσεις...

Το καλοκαίρι η μαμά μου, μού έδωσε την τσάντα που κουβαλούσα στο νηπιαγωγείο  με όλα τα υπάρχοντά μου μέσα.
Μια καφέ δερμάτινη τσάντα, με ένα τρενάκι επάνω, λιγάκι ξεχαρβαλωμένη και αγαπημένη.

"Να την πάρεις σπίτι σου και να δείξεις στα παιδιά σου τι έφτιαχνες" μου είπε.
Την πήρα και την έβαλα ψηλά σε μια ντουλάπα. Δεν ξέρω γιατί δεν την άνοιξα αμέσως...
Προχθές όμως την πήρε πάλι η άκρη του ματιού μου και αυτήν τη φορά δεν την προσπέρασα. Την κατέβασα, κάθισα αναπαυτικά και την άνοιξα προσεκτικά. Ήταν πράγματι μια μαγική στιγμή!! Η μυρωδιά από τα παλιά, κιτρινισμένα φύλλα, οι χειροτεχνίες μου, οι ζωγραφιές, τα ορνιθοσκαλίσματά μου, το όνομά μου, οι φιλότιμες προσπάθειές μου... ήταν όλα εκεί και με περίμεναν!
Ειλικρινά, έπιασα στα χέρια μου κάποια από τα έργα μου και θυμήθηκα ακριβώς τη στιγμή που τα έφτιαχνα. Σαν να ήταν μόλις πέντε χρόνια πριν. Θυμάμαι χαρακτηριστικά αυτό το χελιδόνι, κομματάκι - κομματάκι το κολλούσα.

Αξέχαστη θα μου μείνει η ζωγραφιά στο λευκό πλακάκι.

Θυμάμαι πως όταν μου ζητούσαν να ζωγραφίσω ένα δέντρο, σχεδίαζα πάντα μια ανθισμένη αμυγδαλιά. Το κάνω ακόμη αυτό... περίεργο ε;

Η άνοιξη ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον ήλιο, τα λουλούδια, τα χελιδόνια, το πράσινο και τις αμυγδαλιές.

Η οικογένειά μας!

Πολύχρωμες η αδερφή μου κι εγώ. Ακολουθούν η μαμά και ο μπαμπάς, πάντα με μουστάκι...

Η αδερφή μου, η μαμά μου κι εγώ. Απαραίτητο αξεσουάρ: τα σκουλαρίκια!

Η φάτνη, το φωτεινό αστέρι κι ένας άγγελος

Πάσχα, σουβλίζοντας το αρνί στην εξοχή

Γιορτή της μητέρας

Θυμάμαι πολλά από εκείνη την εποχή...
Με κρατούσε η μαμά από το χέρι για να με συνοδεύσει την πρώτη μέρα στο νηπιαγωγείο. Με άφησε στην τάξη και μετά από λίγο βγήκε έξω και μείναμε τα παιδιά, να γνωρίσουμε τη δασκάλα μας. Πάντα εσωστρεφής,  θυμάμαι πως έκανα υπομονή, να μην φανώ αδύναμη, αλλά, νιώθοντας άβολα ανάμεσα σε τόσους ξένους, δεν άντεξα και όρμισα κλαίγοντας έξω από την τάξη, ξωπίσω της. Θυμάμαι ακόμη έντονα το αίσθημα της ανασφάλειας... Με καθησύχασε και ξαναμπήκα.
Κι άρχισε τότε η ομορφότερη σχολική χρονιά που είχα ποτέ μου. 
Η νηπιαγωγός μας ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος και δυστυχώς δεν έχω ούτε μια φωτογραφία της. Η μόνη εικόνα που έχω στο μυαλό μου από εκείνη, είναι μια φιγούρα φωτεινή, ένα πρόσωπο που εκπέμπει λάμψη, μια σταθερή, γλυκιά φωνή. Την θυμάμαι μια ανοιξιάτικη μέρα, εμείς έξω στην αυλή να παίζουμε "πούντο πούντο το δαχτυλίδι" κι εκείνη να τραγουδάει φορώντας ένα άσπρο φόρεμα.
Θυμάμαι ότι την έλεγαν Ειρήνη. 
Θυμάμαι τα παιχνίδια, τα τραγούδια, τα γέλια, τη θλίψη όταν έπρεπε να την αφήσουμε πίσω και να περάσουμε στην πρώτη Δημοτικού...
Εκεί πια τα πράγματα ήταν αδιάφορα, μια ευθεία γραμμή. Τη δασκάλα μου την θυμάμαι πολύ καλά. Αδύνατη, σχεδόν σκελετωμένη, με πολύ κοντά μαλλιά, μονίμως μαύρα ρούχα, θλιμμένη, δίχως κανένα χρώμα στη φωνή της. Στην αρχή την φοβόμουν, μετά μου ήταν απλώς αδιάφορη. Εκ των υστέρων έμαθα ότι είχε χάσει τον άντρα της.
Κι έπειτα γνώρισα τον κύριο Γ. Τον φόβο και τρόμο... Μα την ιστορία μου από την δευτέρα δημοτικού κι έπειτα, σας την έχω ξαναγράψει.
Που να φανταζόμουν ότι αυτό που με έκανε να νιώθω τόσο άβολα - το να είμαι άγνωστη μεταξύ αγνώστων - κάποια στιγμή θα γινόταν τρόπος ζωής - αφού πήγα σε 6 διαφορετικά σχολεία, ελληνικά και γερμανικά και τελικά κατέληξα να σπουδάζω Ανθρωπολογία. Τυχαίο; Τίποτα δεν είναι τυχαίο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία...

Καλό Σαββατοκύριακο αγαπημένοι φίλοι!

Υ.Γ. Η επικείμενη επίσκεψη του Teacher Tom στη χώρα μας και τα σοβαρά θέματα του εκπαιδευτικού μας συστήματος, έγιναν η αφορμή για μια σειρά καταπληκτικών κειμένων από bloggers και μη. Έχοντας την εμπειρία δύο διαφορετικών εκπαιδευτικών συστημάτων - σε τρυφερή ηλικία - και ανοίγοντας την τσάντα μου... αποφάσισα να τις μοιραστώ και πάλι μαζί σας!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Μια shabby γωνιά

Σιγά σιγά η όρεξη για διακόσμηση επιστρέφει. Λίγο άνοιξε ο καιρός και αμέσως η διάθεση ανέβηκε. Γεννήθηκε η ανάγκη να κάνουν την εμφάνισή τους τα φωτεινά και ζωηρά χρώματα.

Η πρώτη γωνιά που "έπεσε" στα χέρια μου ήταν αυτή με τα τελάρα - σε ρόλο κάδρων, που σας είχα δείξει στο παρελθόν.

Όμορφα τα κάδρα, δε λέω, αλλά η γωνιά άδεια... Αυτό όμως που μ΄εκνεύριζε περισσότερο απ' όλα ήταν ότι, κάτω ακριβώς από τα κάδρα, βρισκόταν το αντιαισθητικό καλοριφέρ!

Τα άτιμα καλοριφέρ, ασχημαίνουν τόσο πολύ τον χώρο και ειλικρινά, αν το σπίτι ήταν δικό μας, θα έβρισκα σίγουρα τρόπο να τα καλύψω - να μην αναφερθώ καν στο ότι φέτος δεν είχαν καμία απολύτως χρησιμότητα...

Τοποθέτησα, λοιπόν, κάτω από τα τελάρα ένα λευκό, ρομαντικό έπιπλο, ξέρετε, από αυτά που μοιάζουν να είναι λιγάκι κακοπερασμένα και μου αρέσουν πολύ. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι τα τελάρα ήταν καφέ, οπότε έπρεπε να τα βάψω, πράγμα που έγινε πολύ εύκολα με ένα λευκό σπρέι.

Μόλις στέγνωσαν, άλλαξα σε κάποια από αυτά το ύφασμα, για να τους δώσω έναν πιο ρομαντικό χαρακτήρα.

Έπειτα άρχισα να παίζω με τη διακόσμηση του επίπλου. Αρχικά το στόλισα με λουλούδια, μέχρι ν' αποφασίσω ποια θα είναι η τελική του μορφή.

Έβγαλα από τα ντουλάπια μου όλα τα ξεχασμένα αντικείμενα και προσπάθησα να τα συνδυάσω.

Μία κορνίζα, δύο βάζα, λίγα λουλούδια, ένα κεράκι, το μεταμορφωμένο κουτί, λίγες ακόμα κάρτες κρεμασμένες στον τοίχο, το καλάθι με τα υφάσματα, όλα αυτά συvθέτουν την τελική εικόνα της "shabby" γωνιάς. Εγώ προτιμώ να την λέω ρομαντική...

Και βέβαια δεν θα μπορούσε να λείπει το γλυκό, λίγα σοκολατάκια κάνουν τη διαφορά, έτσι δεν είναι;

Κάθε που περνάω μπροστά από αυτήν την γωνιά, φτιάχνει η διάθεσή μου. Είναι φωτεινή, χαρούμενη και χρωματιστή! Όπως ακριβώς τη φανταζόμουν!

Και ευτυχώς το "πριν" με το "μετά" έχει τεράστια διαφορά!

Και για δείτε τι έφτιαξα εδώ! Έτσι για να σας δείξω βήμα προς βήμα την μεταμόρφωση του χώρου.
Βέβαια το "φωτογραφικό μου κάδρο" δεν ήταν και πολύ σταθερό, αλλά μαθαίνω και που θα πάει, την επόμενη φορά ελπίζω να το κάνω καλύτερα. 

Μπαίνουμε σε πιο έντονους ρυθμούς λοιπόν! Η μέρα των ερωτευμένων έρχεται, τα καρναβάλια (που δεν πολυσυμπαθώ) έρχονται κι αυτά, το Πάσχα πλησιάζει και γενικότερα έρχεται η άνοιξη! Ελπίζω ν' ανέβει και το κέφι!

Φωτεινή καλημέρα παρεάκι μου!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

"Be my Valentine" cake

Μπήκε λοιπόν κι ο Φεβρουάριος, κατακόκκινος κι ερωτικός, γεμάτος καρδιές και ζαχαρωτά.

Άλλοι τον γιορτάζουμε, άλλοι πάλι όχι, τι σημασία έχει; 

Εγώ το βλέπω ως αφορμή για την παρασκευή ενός ωραίου γλυκού, το οποίο θ' απολαύσω τόσο εγώ, όσο και οι αγαπημένοι μου τρεις άντρες - ποιος τη χάρη μου! 

Το παρακάτω γλυκάκι λοιπόν, δεν είναι παρά ένα απλό κέικ βανίλιας και σοκολάτας, στολισμένο με λιωμένη κουβερτούρα και καρδιές.

Έλα όμως που αυτό το κέικ κρύβει μια τσαχπινιά, η οποία του δίνει μια γιορτινή νότα...

Κρύβει στο εσωτερικό του μια σοκολατένια καρδιά!

Το καλύτερο απ' όλα βέβαια είναι ότι φτιάχνεται πολύ εύκολα, αρκεί να ετοιμάσετε το μείγμα του αγαπημένου σας δίχρωμου κέικ. Υποθέτω ότι όλοι, λίγο-πολύ, έχουμε μια αγαπημένη συνταγή για σπιτικό κέικ.
Σας δίνω τη δική μου:
(Ετοιμάζουμε πρώτα το σοκολατένιο μείγμα για τις καρδιές)

Υλικά:
125γρ βούτυρο
2 αυγά
220γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
240γρ ζάχαρη
1 κουταλάκι γλυκού μπέικιν
100ml γάλα
2 κουταλιές σούπας σκόνη κακάο

Χτυπάμε τα αυγά με το βούτυρο να αφρατέψουν και προσθέτουμε τη ζάχαρη. Ρίχνουμε εναλλάξ το γάλα και το κοσκινισμένο αλεύρι και μπέικιν.
Διαλύουμε καλά το κακάο σε μία κουταλιά της σούπας χλιαρό γάλα με μια πρέζα ζάχαρη και το  προσθέτουμε στο υπόλοιπο μείγμα. Βουτυρώνουμε μια μακρόστενη φόρμα, στην οποία ρίχνουμε το μείγμα και το ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς (αντίσταση) για περίπου 40 λεπτά (εξαρτάται από τον φούρνο σας!).
Αφού ψηθεί, το κόβουμε σε φέτες και με κουπάτ κόβουμε τις καρδιές. Τις τοποθετούμε στην φόρμα την μία πίσω από την άλλη και ετοιμάζουμε το μείγμα βανίλιας με την ίδια συνταγή, απλώς παραλείπουμε τη διαδικασία με το κακάο και προσθέτουμε στο μείγμα μια βανιλίνη και λίγο ξύσμα πορτοκαλιού.
Αν οι καρδιές πέφτουν, μην ανησυχήσετε, θα σταθεροποιηθούν μόλις ρίξετε δεξιά, αριστερά και επάνω τους το μείγμα της βανίλιας. 
Καλύπτουμε τις καρδιές με το μείγμα και το ψήνουμε πάλι σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς (αντίσταση) για περίπου 40 λεπτά.

Αφού ψηθεί το στολίζουμε με μπόλικη φαντασία!

Tip: επειδή αυτή η φόρμα είναι μικρή, οι δόσεις που σας έδωσα είναι οι μισές. Όταν φτιάχνω το κέικ στην κανονική, στρογγυλή φόρμα, διπλασιάζω τις δόσεις.

Και τώρα σας αφήνω, σε περίπτωση που θέλετε να μπείτε στην κουζίνα και να φροντίσετε τους αγαπημένους σας!

Καλή Κυριακή!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286