Χειροποίητα δώρα

Οι ευχές και τα λόγια σας, η ανταπόκρισή σας και η ειλικρινή σας φροντίδα στην τελευταία ανάρτηση, ήταν πραγματικά συγκινητική! Σας ευχαριστούμε πολύ για κάθε όμορφο λόγο, για κάθε σημαντική ευχή, για κάθε υπέροχη σκέψη!
Συνεχίζουμε από εκεί που σταματήσαμε, μιας και αυτός είναι ο μόνος τρόπος. Άλλωστε αυτό θα ήθελε κι εκείνος...

Παρατηρώ σιγά σιγά το περιβάλλον γύρω μας να αλλάζει. Οι βιτρίνες φορούν τα γιορτινά τους, που και που παίρνει το μάτι μου λαμπιόνια να αναβοσβήνουν, κάποιοι είδα ότι στολίσατε ήδη, μάλιστα κάπου πήρε το αυτί μου και χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Η αλήθεια είναι ότι εμείς δεν είμαστε ακόμη σε φάση στολίσματος, αν και τα παιδιά πετούν τη σκούφια τους έστω και για λίγα λαμπάκια. Όμως το φθινόπωρο δεν το χάρηκα ακόμα και τώρα που έπιασαν τα πρωτοβρόχια το απολαμβάνω περισσότερο και θέλω να του δώσω λίγο χρόνο ακόμη, πριν να μπει οριστικά ο χειμώνας!

Πριν λίγες μέρες με αφορμή μια γιορτή, ετοίμασα τρεις μικρές φθινοπωρινές συνθέσεις για μερικούς φίλους. 
Καθώς επιστρέφαμε από το σχολείο με τα παιδιά, μαζέψαμε φύλλα πράσινα και κόκκινα. Είχα αγοράσει εδώ και καιρό τρία κεριά σε διαφορετικές αποχρώσεις και τρία μεταλλικά πιατάκια για τη σύνθεση.  Όλα τα υπόλοιπα τα είχα ήδη στη διάθεσή μου, όπως μικρά κουκουνάρια, βελανίδια και διάφορους άλλους καρπούς.

Πρώτα απ' όλα άλειψα τα φύλλα με κόλλα για ντεκουπάζ, η οποία σφραγίζει τους πόρους των φύλλων, με αποτέλεσμα να κρατούν την υγρασία τους. Έτσι αντέχουν περισσότερο καιρό, δίχως να μαραθούν και να ξεραθούν άμεσα. Εκτός αυτού αποκτούν και μια όμορφη γυαλάδα.

Με τη θερμόκολλα σταθεροποίησα τα φύλλα επάνω στο πιατάκι κι έπειτα κόλλησα τα κεριά. Γύρω τους κόλλησα τους υπόλοιπους καρπούς, και στο τέλος τύλιξα γύρω από τα κεριά λίγο σχοινάκι για να ομορφύνει η εικόνα τους.

Έτοιμα πια, τα τύλιξα μέσα με διάφανο σελοφάν περιτυλίγματος και τα παρέδωσα με αγάπη στους φίλους μας.

Ξέρω ότι δεν θα κρατήσουν πολύ. Ίσως μέχρι να καεί το κερί... όμως ειλικρινά δεν με πειράζει. Άλλωστε είναι κάτι φθινοπωρινό και το φθινόπωρο σε λίγο καιρό θα δώσει τη θέση του στον χειμώνα. Μου αρκεί που τους άρεσε και που θα τους κρατήσει συντροφιά για λίγες ακόμα βραδιές μέχρι τα Χριστούγεννα!

Δεν έμεινε πολύς καιρός και σε λίγο οι αναρτήσεις θα γεμίσουν πολύχρωμες μπάλες και λαμπερά στολίδια. Ως τότε όμως μπορούμε να απολαύσουμε τη φύση στα καλύτερά της, ντυμένη με τα πιο ζεστά της χρώματα!

Καλημέρα φίλοι αγαπημένοι!

Litsa

Ένα ακόμη αντίο...

Ήταν δύσκολος για μας ο Οκτώβρης. Ζόρικος πολύ και στο τελείωμά του άφησε πίσω του ένα κενό, αφού ζήσαμε την απώλεια του πεθερού μου. Όταν γνωρίζεις ότι κάποιος άνθρωπος δικός σου υποφέρει, είναι δύσκολο να συγκεντρωθείς σε οτιδήποτε άλλο, ενώ κάθε χαρά τη ζεις κατά το ήμισυ. Η απόσταση έρχεται να κάνει ακόμη πιο δύσκολη την όλη κατάσταση και σε κάθε κλήση κοιτάζεις το τηλέφωνο με αγωνία... Όμως η κατάσταση ήταν δυστυχώς μη αναστρέψιμη κι έφτασε η ώρα, που πρέπει να μάθουμε να ζούμε με την μεγάλη αυτή απώλεια...

Η καθημερινότητά μας άρχισε να μπαίνει σιγά σιγά και σταθερά στους συνηθισμένους ρυθμούς της. Το σπίτι φόρεσε επιτέλους τα χειμερινά του και τώρα ταιριάζει άψογα με τον καιρό που κρυώνει όλο και περισσότερο. 

Νομίζω πως από τις πρώτες μου κινήσεις ήταν να ξαναπιάσω τα πινέλα, μιας και πιστεύω απόλυτα στη θεραπευτική επίδραση της δημιουργικότητας. 
Όλα είχαν μείνει πίσω εδώ και καιρό κι ενώ είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, ότι δεν θα αφήσω τίποτα για την τελευταία στιγμή, τελικά ο παράγοντας "ζωή" μου θύμισε για άλλη μια φορά, ότι τα προγράμματα και τα πλάνα υπάρχουν είτε για να πάρουν παράταση, είτε για να επαναπροσδιοριστούν...
Το περασμένο Σάββατο όμως κάθισα μπροστά από τον πάγκο εργασίας, άναψα κεριά και ξεχάστηκα πιάνοντας ξανά πινέλα, χρώματα, ξύλα και πέτρες!

Η περασμένη Κυριακή ήταν άλλη μια ήσυχη μα πολύ όμορφη μέρα, αφού μετά από πολύ καιρό καταφέραμε να κάνουμε οικογενειακώς μια βόλτα. Ξέρετε, από εκείνες τις ημέρες που ξεκινούν δίχως σπουδαία σχέδια και προσδοκίες και καταλήγουν να είναι πολύ ξεχωριστές! Βρεθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας και εντελώς τυχαία διαπιστώσαμε ότι η είσοδος σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία ήταν ελεύθερη, οπότε καταλήξαμε στο πιο όμορφο σημείο της πρωτεύουσας, την Ακρόπολη. 

Ήταν η πρώτη φορά για εμένα στην Ακρόπολη και η αλήθεια είναι ότι πολλά σε εντυπωσιάζουν εκεί πάνω: η θέα, ο Παρθενώνας, η ομορφιά, το τοπίο... Όμως το συναίσθημα, αυτό δηλαδή που νιώθεις αντικρίζοντας για πρώτη φορά από κοντά όλο αυτό, για το οποίο διαβάζεις από παιδί σε βιβλία ιστορικά, τουριστικά ή λογοτεχνικά... είναι ασύγκριτο με κάθε θέα. Σε όσες ταινίες ή ντοκιμαντέρ κι αν έχεις δει τον Παρθενώνα, πρέπει να τον δεις με τα ίδια σου τα μάτια, γιατί αξίζει να νιώσεις το δέος και τον θαυμασμό!

Και κάπως έτσι οι ημέρες κυλούν. Ο χρόνος λειτουργεί θεραπευτικά σε κάθε μελαγχολική σκέψη ή στην πεσμένη διάθεση, το ίδιο και η συντροφιά των φίλων ή ακόμη και η ενασχόληση με την κουζίνα. 

Μα η ανάμνηση του ανθρώπου μένει για πάντα εκεί, πιο δυνατή από ποτέ! Μόλις το μυαλό ηρεμήσει, έρχεται σαν μικρή λάμψη να σου θυμίσει κοινές στιγμές, χαμόγελα, συζητήσεις, εμπειρίες. Να σου θυμίσει το πέρασμά του. Εκεί... στις αναμνήσεις μας κρατιέται ζωντανός!

Για την ίδια εικόνα έγραφα το καλοκαίρι του '14: 
"Ο παππούς που κρατά από το χέρι τον μικρότερο εγγονό του, την ώρα του αποχωρισμού. Ο μεγαλύτερος κι ο μικρότερος, ο γηραιότερος κι ο νεότερος, δυο γενιές τόσο διαφορετικές, που τις χωρίζουν 80 ολόκληρα χρόνια. Μα για δείτε τις πιασμένες χέρι-χέρι, πόσα κερδίζει η μια απ' την άλλη... Τόσο ελπιδοφόρο!".

Καλημέρα... πάντα καλημέρα!

Litsa

Αλλιώτικα φθινοπωρινά στεφάνια

Άρχισε να χαλάει ο καιρός και το μόνο που ελπίζω, είναι να μην πιάσουν απότομα τα κρύα. Δεν με χαλάει η συννεφιά, αλλά οι απότομες εναλλαγές της θερμοκρασίας με εκνευρίζουν. Ωστόσο αγαπώ αυτή τη δυνατότητα για χουχούλιασμα που σου προσφέρει το φθινόπωρο και το να βρίσκομαι σπίτι, το βλέπω συνήθως σαν ευκαιρία για κάποια κατασκευή. 

Πριν λίγες μέρες λοιπόν (κι ας είχε ήλιο), αποφάσισα να στολίσω έναν τοίχο του σπιτιού, που παρέμενε ανοιξιάτικος. Άπλωσα στο τραπέζι το ύφασμα για τις χειροτεχνίες και επάνω του όλα τα απαραίτητα υλικά, πάντα με τη συντροφιά ενός κεριού.

Τελευταία είναι μόδα τα ξύλινα τελάρα κεντήματος. Πολλοί τα χρησιμοποιούν ως διακοσμητικά αντικείμενα μεταμορφώνοντάς τα σε στεφάνια και το ίδιο σκέφτηκα να κάνω κι εγώ. 

Στο προηγούμενο σπίτι είχα χρησιμοποιήσει τα τελάρα ως κάδρα με ύφασμα, σε αυτό το σπίτι όμως παρέμεναν κλεισμένα στο ντουλάπι. Μάλιστα είχα βάψει τους μπροστινούς κρίκους σε λευκό κι έτσι τώρα πια είναι δίχρωμα, πράγμα που δεν με ενόχλησε καθόλου. 

Με κλωστή στο χρώμα του χαλκού και με λίγο σύρμα, έδεσα επάνω στα τελάρα λίγα φύλλα και καρπούς, ενώ με τη θερμόκολλα σταθεροποίησα τα μικρά κουκουνάρια και το μανιτάρι.

Έτσι, εκεί που πριν στόλιζαν τον τοίχο πολύχρωμες κάρτες, τώρα κρέμονται φθινοπωρινά στεφάνια. Δεν θα πω ψέμματα... τα αγάπησα! Από κοντά είναι πιο εντυπωσιακά, νομίζω ότι χάνουν αρκετή από την ομορφιά τους στις φωτογραφίες, ωστόσο μπορεί κανείς να πάρει μια ιδέα από την γενική εικόνα.

Κρέμονται ακριβώς επάνω από το κλαδί με τα πλατανόφυλλα, πάνω από την μικρή βιβλιοθήκη, στην οποία βρίσκονται όλα τα αγαπημένα μου περιοδικά και βιβλία.

Τώρα πια τα φύλλα έχουν μαραθεί, αλλά δεν δείχνουν άσχημα. Άλλωστε το φθινόπωρο ενέχει πολλή νεκρή φύση μέσα του, είναι κι αυτό μέρος της ομορφιάς του!

Καλημέρα φίλοι αγαπημένοι! Τρίτη σήμερα και η αγαπημένη Παρασκευή πλησιάζει όλο και περισσότερο. Ως τότε... να περνάτε όμορφα!

Litsa

Φθινοπωρινή διακόσμηση

Όμορφο το καλοκαίρι, δε λέω! Ειδικά μάλιστα το ελληνικό καλοκαίρι. Όμως έχει μια ζεστασιά το φθινόπωρο που αγαπάω εξίσου. Τι κι αν οι μέρες μικραίνουν; Είναι ευκαιρία ν' αράξουμε τα βράδια στον καναπέ δίχως ενοχές. 
Αγαπώ αυτό το χρυσό φως του ήλιου που χαίρεσαι όταν σε ζεσταίνει, δίχως να δυσανασχετείς. Έχω αδυναμία στα ζεστά χρώματα της φύσης και απολαμβάνω να βλέπω τις καφε-κίτρινες αποχρώσεις στα δέντρα. Τα κόκκινα φύλλα δεν τα προσπερνώ ποτέ, πάντα μαζεύω έστω και λίγα, μιας και γεννιέται μέσα μου η διάθεση να στολίσω το σπίτι με φυσικούς θησαυρούς. Αγαπώ το φθινόπωρο και όσα κουβαλά μαζί του. Φύλλα, κουκουνάρια, κάστανα, κολοκύθες και όμορφα κλαδιά διακοσμούν κάθε γωνιά του σπιτιού.

Φέτος τα ράφια γέμισαν πιο νωρίς με φθινοπωρινά αντικείμενα. Μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς και καθώς τακτοποιούσα τον χαμό που άφησε πίσω του το καλοκαίρι, αποφάσισα να διακοσμήσω από νωρίς, αφού η ανάγκη μου για αλλαγή ήταν μεγάλη.

Το πρώτο που τοποθετήθηκε στον λευκό δίσκο, ήταν η πέτρα που ζωγράφισα πέρυσι με αποχρώσεις της εποχής. Το πορτοκαλί δεν το συμπαθώ (παραβλέποντας συστηματικά τον πορτοκαλί καναπέ στο σαλόνι μας), όμως τώρα είναι η εποχή του και δεν ενοχλούμαι να το αντικρίζω σε κάποια αντικείμενα του σπιτιού, ειδικά στις κολοκύθες.

Εννοείται ότι με το που αντίκρισα τις πρώτες διακοσμητικές κολοκύθες έτρεξα κατευθείαν προς τον πάγκο που τις είχαν αραδιασμένες. Δεν ξέρω πόση ώρα διάλεγα αυτές που θα έπαιρνα μαζί μου, λες και ήταν μικρά κοσμήματα. Τελικά κατάφερα να διαλέξω 5 μικρούλες αλλά και δύο μεγάλες, οι οποίες κάποια στιγμή θα γίνουν κολοκυθόσουπα, μάφινς, ψωμάκι... έχω διάφορα στο μυαλό μου! Προς το παρόν στολίζουν το σαλόνι μας, μαζί με τα κουκουνάρια και αυτά τα υπέροχα φτερά παγονιού, που μου χάρισε μια ξαδέρφη μου το καλοκαίρι.

Οι περσινές μικρές κολοκύθες, που βάφτηκαν χρυσές, "ζουν" ακόμη και εξακολουθούν να είναι το ίδιο όμορφες.

Το ράφι στο οποίο είναι τοποθετημένες, το αγαπώ πολύ, μιας και βρίσκεται στο κέντρο του σαλονιού, οπότε το βλέμμα μου πέφτει επάνω του πολλές φορές την ημέρα. Εκεί τοποθέτησα κι ένα βάζο γεμάτο με βαμβάκια, εκεί βρίσκεται και το φωτεινό αστέρι, που όσο κι αν τα παιδιά μου λένε ότι είναι χριστουγεννιάτικο, εγώ επιμένω να το έχω στο ράφι όλο τον χρόνο! 

Έστρωσα έναν μαύρο δίσκο - που μοιάζει με μαυροπίνακα - με πλατανόφυλλα και πάνω τους ακούμπησα λίγα κεριά, κάστανα και μικρές κολοκύθες.

Πάνω από το αγαπημένο μου τραπέζι, κρέμασα φύλλα, φτερά και κουκουνάρια. Έχω ξαναγράψει ότι η τραπεζαρία είναι το σημείο όπου περνάμε αρκετές ώρες τις καθημερινότητάς μας, αφού δεν το χρησιμοποιούμε μόνο για φαγητό. Για μένα ειδικά, είναι το σημείο όπου γράφω, δημιουργώ, κατασκευάζω.

Για αυτό θέλω να είναι το τραπέζι πάντα στολισμένο, έστω κι αν δεν είναι σχεδόν ποτέ τακτοποιημένο, ενώ από πάνω του κρεμάω συνήθως κάτι σχετικό με την εκάστοτε εποχή. 

Ναι, το αγαπάω και το φθινόπωρο, ειδικά τώρα που νιώθω όλο και περισσότερο τα Χριστούγεννα να πλησιάζουν!

Μα ως τότε έχουν να γίνουν πολλά ακόμη, τα οποία θα μοιράζομαι μαζί σας εδώ. Πάντα εδώ!

Καλημέρα φίλοι αγαπημένοι!

Litsa