Το καλοκαίρι με τα παιδιά

Καλοκαίρι με τα παιδιά στο σπίτι κι όποιος κατάλαβε... κατάλαβε!

Από το πρωί πρέπει να βγάζουμε το πρόγραμμα της ημέρας και ο Φαίδωνας ήδη ρωτάει για την επόμενη. "Κι αφού φάμε τι θα κάνουμε; Κι όταν ξυπνήσουμε τι θα κάνουμε; Και μετά την βόλτα που θα πάμε;" ε, και πάει λέγοντας...

Είναι και κάποιες μικρές ατυχίες που δεν μας επιτρέπουν να επισκεπτόμαστε τη θάλασσα συχνά, χώρια βέβαια τον καιρό, που είναι για κλάματα φέτος. Αν δεν ρίξει την απογευματινή του βροχούλα, δεν γίνεται!

Τέλος πάντων, οι μέρες μας περιλαμβάνουν βόλτες, παιχνίδια, ζωγραφική, παραμύθια, μαγειρέματα, μικρά πειράματα και ό,τι άλλο κατεβάσει ο νους μου.

Στο μπαλκόνι παίζουν συνέχεια με τα νερά και για κάποιο ανεξήγητο λόγο, λατρεύουν να λούζουν τα αυτοκινητάκια τους.

Στην κουζίνα δεν κάνουμε και πολλά και η αλήθεια είναι ότι δεν ψήσαμε ούτε ένα γλυκό. Καλοκαιράκι είναι και την βγάζουμε με καρπούζι, να λείπουν τα γλυκά!

Τις προάλλες ο Ανδρέας βρήκε αυγουλάκια ορτυκιών και τα έφερε για να χαρούν τα παιδιά με αυτά τα μικροσκοπικά (και τόσο όμορφα) αυγά - αχ και να τα είχα το Πάσχα...

Τα τηγανίσαμε και τα βάλαμε δίπλα στα αυγά κανονικού μεγέθους για να δουν τη διαφορά. Πολύ διασκεδαστικό για έναν πεντάχρονο και ένα δίχρονο!

Στις βόλτες ο Φαίδωνας θέλει να πειραματίζεται με ό,τι του κινεί την περιέργεια.
Όπως καταλαβένετε, το κάρτ ήταν μεγάλη πρόκληση, αλλά αυτές οι φουσκωτές μπάλες μέσα στο νερό ήταν ακόμα μεγαλύτερη!

Τσίριζε και γελούσε τόσο πολύ από τον ενθουσιασμό του, που όλος ο κόσμος γελούσε μαζί του!
Τς τς τς αυτό το παιδί μου, ήταν τόσο ευτυχισμένο!

Στο σπίτι σκαρφίζονται διάφορα ώστε να περνούν ευχάριστα την ώρα τους και εννοείται ότι δεν παίζουν καθόλου με τα παιχνίδια τους, με εξαίρεση κάποια αυτοκινητάκια.

Ένα πρωινό βρήκα τον Φαίδωνα σκαρφαλωμένο στην κορυφή ενός μικρού "βουνού" - έτσι το χαρακτήρισε - το όποιο έφτιαξε με όλα τα μαξιλάρια που βρήκε μπροστά του. "Από εδώ πάνω βλέπω καλύτερα τηλεόραση" υποστήριξε...

Τον δε Ορφέα, τον βρήκα εχθές μέσα στην λεκάνη των ρούχων και μάλιστα σκεπασμένο με το κουβερτάκι του. "Κάνου νάνι μαμά" μου είπε...

Εγώ πάλι, παρόλο που στο σαλόνι δεν θέλω πολλά πολλά παιχνίδια και γενικά δεν κάνω αλλαγές στο χώρο, αποφάσισα για το καλοκαίρι να κατεβάσω το τραπεζάκι τους για να μπορούν να γράφουν και να ζωγραφίζουν. 

Το βάλαμε δίπλα στο τζάκι κι έτσι - όταν έχουν κέφι - ξεδιπλώνουν το ταλέντο τους.

Φυσικά και δεν λείπουν τα πειράματα! Να 'ναι καλά το ίντερνετ που βρίσκουμε χίλιες δυο ιδέες...
Ρίξαμε παγάκια από ξύδι και χρώμα ζαχαροπλαστικής μέσα σε μαγειρική σόδα για να δούμε πως αφρίζουν λιώνοντας. 

Χμ, πλάκα είχε αλλά δεν ήταν τόσο εντυπωσιακό όσο το πείραμα με το νερό, το σπορέλαιο και το χρώμα ζαχαροπλαστικής. 

Ε ναι, αυτό τους έκανε να αναφωνήσουν!!

Και κάπως έτσι φτάσαμε ήδη στα μέσα του καλοκαιριού (το σκέφτομαι και στενοχωριέμαι - μα πότε κιόλας;;) και πάμε για το υπόλοιπο! 
Σας αφήνω, γιατί πρέπει να σκαρφιστώ κάτι καινούριο και ενθουσιώδες για τις επόμενες ημέρες... Να προλάβω να πιω μια γερή γουλιά καφέ, πριν απαντήσω και πάλι στην ερώτηση "τι θα κάνουμε σήμερα μαμά;"!

Καλημέρα!!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Τι θα 'ταν...

Τι θα 'ταν άραγε τα καλοκαίρια μας δίχως ήλιο λαμπερό, καυτές αμμουδιές και δροσερές θάλασσες;

Τι θα 'ταν τα καλοκαίρια μας δίχως ταξίδια με τις παντόφλες και τα φέρι σε νησιά μαγευτικά;

Τι θα 'ταν, αν δεν σταματούσαμε στην άκρη του δρόμου να θαυμάσουμε τους κάμπους που κρύβονται ανάμεσα στα βουνά; 

Αν δεν σταματούσαμε να θαυμάσουμε το απέραντο μπλε αυτού του τόπου;

Τι θα ΄ταν, αν δεν επισκεπτόμασταν μέρη απερίγραπτης ομορφιάς; Βγαλμένα σαν από παραμύθι; 

Μέρη που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τις πιο εξωτικές παραλίες αυτού του πλανήτη... κι όταν τ΄αντικρίζεις σου κόβεται η αναπνοή...;

Τι θα 'ταν τα καλοκαίρια μας, αν δεν ανάβαμε ένα κερί στις πιο απλησίαστες εκκλησιές, χτισμένες στα βράχια και ντυμένες στα λευκά;

Τι θα ΄ταν, αν δεν βουτούσαμε στα κρυστάλλινα νερά; 

Αν δεν βουτούσαμε ακόμη και στις παγωμένες πηγές των βουνών μας;

Τι θα 'ταν, αν δεν ερχόμασταν σ' επαφή με την φύση;

Τι θα ΄ταν δίχως παιχνίδι με αδέρφια, ξαδέρφια και φίλους αγαπημένους;

Τι θα ΄ταν αλήθεια τα καλοκαίρια μας, δίχως τσάρκες στα σοκάκια, εκεί που τα πέτρινα σπίτια και τα φυτά ξεπερνούν κάθε ομορφιά;

Τι θα ΄ταν δίχως μπουκαμβίλιες;

Δίχως δενδρολίβανο, ρίγανη, λεβάντα, θυμάρι και βασιλικό, μα κι έναν ιβίσκο καρφιτσωμένο στα ατημέλητα μαλλιά;

Αλήθεια, τι θα 'ταν τα καλοκαίρια μας, δίχως αραλίκι στα πιο γραφικά καφενεδάκια, εκεί που σκάει το κύμα και με θέα στ' όνειρο;

Δίχως παγωμένο φραπέ στην ακροθαλασσιά, δίχως ελληνικό καφέ με όσες φουσκάλες τραβάει η ψυχή σου κι ένα κουπάκι μελωμένους λουκουμάδες;

Και τα βράδια, τι θα ΄ταν τα καλοκαίρια μας δίχως βόλτες στο πλακόστρωτο;

Δίχως τα πορφυρά ηλιοβασιλέματα;

Δίχως τα υπέροχα ολόγιομα φεγγάρια;

Τι θα ΄ταν άραγε τα καλοκαίρια μας, δίχως παγωμένο νερό με λεμόνι, που σε ξεδιψάει στο λεπτό;

Δίχως γεύσεις γνώριμες κι αγαπημένες;
Δίχως μουσακά, ιμάμ, παπουτσάκια, φασολάκια, ντολμαδάκια, γεμιστά, ψάρια, θαλασσινά...;
Δίχως ελαφριές μακαρονάδες;

Δίχως γεύσεις κλασικές, όπως η βανίλια, τα κεράσια, τα καλαμπόκια, τα ροδάκινα;

Δίχως δροσερό και τραγανό καρπούζι;

Δίχως νόστιμα παγωτά και γρανίτες;

Τι θα ΄ταν τα καλοκαίρια μας, δίχως βιβλία που σε ταξιδεύουν σε μέρη που δεν κατάφερες ακόμη να δεις από κοντά;

Δίχως κεριά αναμμένα στο σπίτι και τη βεράντα, με ποτάκι και καλή παρέα;

Τι θα 'ταν, δίχως όλους αυτούς τους μικρούς θησαυρούς που κουβαλάμε μαζί μας, για να μας θυμίζουν τις αξέχαστες στιγμές των διακοπών μας;

Τι θα 'ταν αλήθεια τα καλοκαίρια μας δίχως όλα αυτά κι άλλα πολλά, τόσο πολλά, ατελείωτα...;
Δεν θα ήταν ελληνικά!

Καλές διακοπές φίλοι αγαπημένοι...

Καλό ελληνικό καλοκαιράκι!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Δεύτερα γενέθλια...

Δύο χρόνια "Home...". 

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω να γράψω τίποτε καινούριο επάνω στο θέμα αυτό. Το πώς δημιουργήθηκε το blog, το πού αφιερώθηκε, το πόσο το αγάπησα... όλα αυτά σας τα έχω πει και μάλιστα αρκετές φορές και ειλικρινά, δεν έχει νόημα να επαναλαμβάνομαι.

Δεν ξέρω για πόσες μέρες, μήνες ή χρόνια θα υπάρχει ακόμη, άλλωστε δεν κάνω σχέδια, θέλω μέρα με τη μέρα, βδομάδα με τη βδομάδα, μήνα με το μήνα να μοιράζομαι και να καταγράφω γεγονότα, σκέψεις, ιδέες, δημιουργίες κι όπου με βγάλει. Για όσο μου κάνει ακόμα κέφι. Άλλωστε το ξέρετε: σημασία έχει η ποιότητα και όχι η ποσότητα. 

Σαν τα λευκά λουλούδια του κάκτου μας, που ανθίζουν για μια μέρα μόνο και χάνονται ξανά. Μια μέρα μόνο! Αλλά είναι τόσο ιδιαίτερα, που λες "χαλάλι, θα περιμένω μέχρι το άλλο καλοκαίρι να σας ξαναδώ".

Έτσι και το blog. Αρκεί να το θέλετε κι εσείς, γιατί μπορεί να έδωσα εγώ πνοή στο "Home...", αλλά εσείς το κρατάτε ζωντανό! Γι αυτό σας ευχαριστώ - και πάλι.

Η αλήθεια είναι, πως σκέφτηκα να φτιάξουμε για σήμερα σοκολατάκια, αλλά όχι! Δεν θα μας βάλω σε τέτοιο πειρασμό καλοκαιριάτικα!

Θα σας κεράσω μια φρουτοσαλάτα δροσερή, πολύχρωμη και γλυκιά, στοιχεία που χαρακτηρίζουν και το "Home..."!

Είμαι εδώ λοιπόν, μπροστά στον υπολογιστή μου, με έναν καφέ στο χέρι - εντάξει, και δυο σοκολατάκια για το καλό - και συνεχίζω να σας γράφω.

Όταν μάλιστα άνοιξα το κουτί με αυτά τα σοκολατάκια που μου έστειλε πριν καιρό η μαμά μου, είδα στο εσωτερικό της συσκευασίας γραμμένο το εξής:
"Η αγάπη για καθετί όμορφο, είναι Γούστο.
Η δημιουργία καθετί όμορφου, είναι Τέχνη."
Ralph Waldo Emerson

Όχι, τέχνη δεν το λες το "Home...", το λες όμως δημιουργικότητα!
Λοιπόν τι λέτε; Πάμε μαζί για την τρίτη δημιουργική χρονιά;

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286