Home is where your story begins...

Τετάρτη 18 Σεπτεμβρίου 2013

Αύγουστος 2013

Κάθομαι εδώ και ώρα μπροστά στη λευκή οθόνη, κοιτάζοντας τον κέρσορα που αναβοσβήνει. Οι φωτογραφίες του Αυγούστου είναι έτοιμες, αλλά εγώ δεν ξέρω τι να γράψω ή μάλλον από πού ν' αρχίσω.

Δεν έκανα πολλά αυτόν τον Αύγουστο, έκανα όμως ένα πράγμα: τον ρούφηξα ως το μεδούλι!

Τον γέμισα με οικείες σπιτικές μυρωδιές - αυτές των γονιών μου, τον γέμισα με εκδρομές σε βουνό και θάλασσα, τον γέμισα με γιορτές και γέλια, τον γέμισα με βιβλία που με ταξίδεψαν, τον γέμισα με απίθανα φαγοπότια, τον γέμισα με αγαπημένους φίλους, συγγενείς και παιδιά! Αχ αυτά τα παιδιά μας... πόσο μεγάλωσαν!

Εκεί, στο σπίτι της Κατερίνης, που έτσι απλά πήρε ανάσα και γέμισε ζωή, τα χαζεύαμε να κάθονται στα σκαλοπάτια και να κάνουν απίστευτες συζητήσεις, τις οποίες κρυφακούγαμε μ' ενδιαφέρον και χαμόγελα. Μεγάλωσαν τόσο, που πια μας εκτοπίζουν από τη βεράντα, το σαλόνι, τα κρεβάτια μας!

Κατερίνη

Με τρεις κατιφέδες μας καλωσόρισε ο μπαμπάς μου στο σπίτι. Έναν για καθεμιά μας, μαμά και κόρες

Μονίμως ημίγυμνοι, μαυρισμένοι και με τσακισμένα πόδια, εξερευνούσαν τα πάντα γύρω τους, κάνοντας σαματά. Χόρτασαν παιχνίδι, βόλτες, μπουγέλα, γλυκατζούρες, καυγάδες, μπάνια, ακόμη και ψάρεμα.

Μετά το κουραστικό μπάνιο στην πισίνα, εξαφάνισαν τις φτερούγες που ψήνονταν παραδίπλα...

Το σαπούνι τους - ένα κακόμοιρο παπάκι - ήταν πάντα γεμάτο μαύρα ζουμιά και λάσπες.

Ο Φαίδωνας κι ο Ορφέας έπιναν γάλα κι "έξω απ' την πόρτα". Ούτε δευτερόλεπτο δεν άντεχαν μέσα. Ολημερίς στα χώματα ή στο πάρκο με τα πατίνια για αγώνες, κούνια, σκαρφάλωμα.

Παρατηρώντας μικρά ψαράκια

Φέτος είχαμε και πολλές πρωτιές για τον Φαίδωνα! Ο μεγάλος του ξάδερφος, ο Άγγελος, του έμαθε να κάνει ποδήλατο δίχως βοηθητικές. Αυτό που μας εντυπωσίασε, ήταν που δεν εμπιστευόταν κανέναν μας, παρά μόνο τον Άγγελο. Μέσα σε μια ώρα, ο ξάδερφός του, κατάφερε να του μάθει να κρατά την ισορροπία του κι από εκείνη την ημέρα κι έπειτα, δεν πήγε πουθενά περπατώντας! Από πίσω, πιστός ακόλουθός του, ο Ορφέας με το πατίνι!

Έπειτα ήταν και το κολύμπι. Με δύο μόλις μαθήματα έπιασε το νόημα κι έμαθε να επιπλέει, δίχως μπρατσάκια πια, να διανύει μικρές αποστάσεις, αλλά και ν' ανεβαίνει στην επιφάνεια του νερού μετά από βουτιά!

Τελικά η καλύτερη περίοδος για μάθηση κι εκπαίδευση είναι το καλοκαίρι!

Κάνοντας βουτιές με τη βοήθεια του δασκάλου του

Η γιορτή της μαμάς μου και η άφιξη του μικρού μας ανιψιού Miguel από Αγγλία, μας συγκέντρωσαν σε μέρη γνώριμα κι αγαπημένα. Στον Πλαταμώνα.

Αριστερά: Ο μικρός Miguel στην αγκαλιά του μπαμπά του και η αδερφή μου επί το έργον
Δεξιά: Κοντά στην μαμά μου που γιόρταζε, παραλάβαμε κι εμείς ένα λουλουδάκι από τ' ανίψια μας

Τα παιδιά αραγμένα στο μπαλκόνι

Καθίσαμε γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι για να γιορτάσουμε και κατά τη διάρκεια του απογευματινού καφέ χαζέψαμε φωτογραφίες από τα παλιά, τότε που οι γονείς μας είχαν την ηλικία μας. Είδαμε φίλους και συγγενείς που χάθηκαν μα δεν ξεχάστηκαν και νοσταλγήσαμε άλλες εποχές.

Τ' αγόρια βγήκαν μια βόλτα στο λιμάνι με τον θείο τους Νίκο, που τους βλέπει μια φορά το χρόνο, όταν έρχεται από Αγγλία. Τους έδειξε τα ψάρια, τα σκάφη, την παραλία, στην οποία θυμάται τον εαυτό του παιδί...

Και καθώς τους παρατηρούσα από μακριά, σκέφτηκα ότι θα μπορούσα ν' αποτυπώσω κι εγώ μια "ιστορική" φωτογραφία...

Τους φαντάστηκα πάνω από μια φωτογραφία παλιοκαιρισμένη, που θα την κοιτάζουν μετά από πολλά χρόνια και θα ρωτάνε μεταξύ τους: που είμαστε εδώ; Ποιος είναι αυτός; Αλήθεια; Απίστευτο! Κοίτα πως ήμασταν...

Μια φωτογραφία σαν αυτήν:

Τώρα πια ο Αύγουστος αποτελεί παρελθόν και κοντεύει να βγει κι ο Σεπτέμβρης.

Εμείς επιστρέψαμε στην έδρα μας και όλοι οι υπόλοιποι το ίδιο, τα σχολεία άρχισαν κι επικρατεί πια ησυχία.

Κρατάω γερά στην μνήμη μου το φωτισμένο λιμάνι του Πλαταμώνα...

τις παιδικές φωνές, τα γέλια, τους χορούς, τα τραγούδια και τ' αγαπημένα πρόσωπα...

Ο Ορφέας τραγουδάει με τον θείο Νίκο "φεγγαράκι μου λαμπρό"

τα ταξιδιάρικα βιβλία...

τα μπάνια, τον καυτό ήλιο, το καπέλο μου...

και αποχαιρετώ το ένα και μοναδικό καλοκαίρι του 2013, με μια φωτογραφία που ζήλεψα και εμπνεύστηκα από μιαν άλλη.

Τώρα πια, μένει να σας πω με σιγουριά ένα μόνο πράγμα φίλοι μου αγαπημένοι:
καλό φθινόπωρο!!

Litsa

Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook http://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Παρασκευή 13 Σεπτεμβρίου 2013

Κατακτητές της κορυφής

Αύγουστος ήταν ακόμη, όταν αποφασίσαμε να σκαρφαλώσουμε σε μια από τις κορφές των Πιερίων. Η ιδέα ήταν της ξαδέρφης μου, αλλά εμείς ήμασταν επιφυλακτικοί. Βρισκόμασταν στο πατρικό μου και δεν είχαμε μαζί μας κατάλληλα ρούχα, ούτε παπούτσια. Τελικά αποφασίσαμε ότι η βόλτα και η εμπειρία άξιζαν τον κόπο, οπότε πήραμε το ρίσκο και τον Φαίδωνα και ανηφορίσαμε. Και κάναμε πολύ καλά!

Η διαδρομή ήταν όμορφη και άγρια μαζί. Ένας χωματόδρομος με κάτι πέτρες ίσα με το μπόι μου και κάτι λακκούβες τεραστίων διαστάσεων. Βέβαια με το κατάλληλο αμάξι όλα ξεπερνιούνται - όχι, το δικό μας δεν ήταν κατάλληλο...

Φτάσαμε σε ένα ξέφωτο κι εκεί, στα 1680 μέτρα, αντικρίσαμε το καταφύγιο "Σαρακατσιάνα".

Χτισμένο με πέτρες και ξύλα, στην μέση του πουθενά και μ΄ένα μπαλκόνι, από το οποίο μπορεί να διακρίνει κανείς ολόκληρο τον νομό Πιερίας, την Λάρισα, τη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο. Με καθαρή ατμόσφαιρα η θέα είναι μοναδική!

Δεν χάσαμε πολύ χρόνο και βαλθήκαμε να σκαρφαλώνουμε στα μονοπάτια του βουνού, πριν μας πιάσει η ζέστη. Η παρέα μας αποτελούνταν από 14 άτομα, εκ των οποίων τα 7 παιδιά. Το μικρότερο πέντε χρονών (ο Φαίδωνας) και το μεγαλύτερο δεκατεσσάρων. Δεν γκρίνιαξαν ούτε στιγμή, αντιθέτως ήταν όλα τους ενθουσιασμένα και σκαρφάλωναν με πείσμα!

Κρατώντας όλοι τις μαγκούρες μας, πηδώντας μικρά ρυάκια και χαζεύοντας με το στόμα ανοιχτό τα κατακεραυνομένα, πελώρια δέντρα, σχολιάζαμε τα πάντα γύρω μας, σαν να μας τελείωνε ο χρόνος.

Βαλθήκαμε ν' ακολουθούμε τα κόκκινα σημάδια στις πέτρες, που μας έδειχναν το σωστό μονοπάτι, μα εγώ ήμουν πάντα τελευταία, όχι γιατί δεν άντεχα - τς τς τς αμέσως στο κακό ο νου σας - αλλά γιατί έβγαζα φωτογραφίες ασταμάτητα.

Ναι, έχω καταντήσει γραφική, το ξέρω, μα ήταν τόσα αυτά που τραβούσαν την προσοχή μου, που δεν μπορούσα να μην τ' αποτυπώσω στο φακό. Υπήρχε ομορφιά παντού, στ' αγριολούλουδα, στις πασχαλίτσες, στα πεύκα, στα έλατα, στα κουκουνάρια, στους μικροσκοπικούς - και νόστιμους - καρπούς!

Και φυσικά εντοπίσαμε άγριες φραουλιές, αλλά και γαρυφαλλιές. Σκέτη γλύκα!

Κάποια στιγμή που είχα ξεμείνει πάλι μόνη μου πίσω, σταμάτησα για λίγο ν' αφουγκραστώ τη φύση. Το τοπίο γύρω μου ήταν κιτρινομώβ από τα ξερά χόρτα και τ' ανθισμένα γαϊδουράγκαθα. Ο αέρας μοσχοβολούσε ρίγανη και ο μόνος ήχος που έφτανε στ' αυτιά μου, ήταν ένας ρυθμικός - σχεδόν μονότονος - που έκαναν οι μικρές ακρίδες γύρω μου.

Ήταν μαγική εκείνη η στιγμή, εκεί ψηλά στα 1800 μέτρα, κάτω από τον καυτό αυγουστιάτικο ήλιο, η φύση μου ξεδίπλωσε την ομορφιά της και τη σημαντικότητά της, στοιχεία που δυστυχώς ξεχνάω ή προσπερνάω, μέσα στη φούρια της καθημερινότητας...

Την όμορφη αυτή στιγμή κατέστρεψε ο ξάδερφός μου, ο οποίος φωνάζοντας τ' όνομά μου περιπαιχτικά, μου 'πε να ρίχνω που και που καμιά ματιά μην εμφανιστεί καμιά αρκούδα και δεν πάρουν χαμπάρι αν με φάει... Γέλασα μεν, αλλά από τελευταία βρέθηκα πρώτη σε χρόνο μηδέν!

Κάναμε την πρώτη μας στάση στο κομβικό σημείο, όπου πρέπει ν' αποφασίσει κανείς σε ποια κορυφή θα καταλήξει. Δικός μας στόχος ήταν ο Αρβανίτης.
Φάγαμε από μια μπάρα δημητριακών, ήπιαμε λίγο νερό και συνεχίσαμε.

Στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα!

Μετά από ένα ζόρικο κομμάτι, διέκρινα στο βάθος επιτέλους το βράχο, στον οποίο θα καταλήγαμε.

Λίγο πριν το τέλος, ο Φαίδωνας - που μας εντυπωσίασε με την αντοχή του - ξάπλωσε σε μια πέτρα να ξαποστάσει.

Χρειάστηκαν λίγα μέτρα ακόμη, για να φτάσουμε στα 2023, στην κορυφή, στον Αρβανίτη.

Δεν έβλεπες τίποτε άλλο πέρα από βουνοκορφές και την Εγνατία οδό με τις τεράστιες γέφυρες.

Στο βάθος διακρίναμε το καταφύγιο και όλη τη διαδρομή την οποία διανύσαμε. Αυτό ήταν άκρως εντυπωσιακό!

Πήραμε το μονοπάτι της επιστροφής και όσοι έχετε κάνει κάτι ανάλογο, γνωρίζετε καλά ότι η κατάβαση είναι πολύ δυσκολότερη.

Τα ακροδάχτυλα των ποδιών στριμώχνονται στα παπούτσια, τα γόνατα "τρίζουν" απ΄την αντίσταση και η λεκάνη ξεχαρβαλώνεται. Εκτός όλων αυτών, υπάρχει ήδη και η κούραση της ανάβασης. Εμάς παράλληλα μας έκαιγε κι ο ήλιος, ο οποίος μας χτυπούσε από πίσω. Κάποια στιγμή δεν τον άντεχα άλλο, ένιωθα να πυρώνουν τα πόδια μου, οπότε αύξησα ταχύτητα κι άρχισα να κατεβαίνω αμίλητη. Που και που σταματούσα να μαζέψω κανένα κουκουνάρι - ε, φθινόπωρο έρχεται, πρέπει ν' αλλάξουμε διακόσμηση...

Στο καταφύγιο πια, αρχίσαμε να κουτουλάμε ο ένας επάνω στον άλλο από την κούραση και την πείνα.
Και τι κάνουν σε αυτές τις περιπτώσεις των φρονίμων τα παιδιά; Σωστά καταλάβατε!
Στήσαμε ένα απλό φαγοπότι και το ευχαριστηθήκαμε! Ήταν από τα πιο νόστιμα γεύματα που έκανα ποτέ, το οποίο έκλεισε με κουραμπιέδες Καρβάλης και ελληνικό καφέ. Τα απολαύσαμε κουκουλωμένοι με ό,τι βρήκαμε στα σακίδιά μας, μιας και η θερμοκρασία είχε πια αγγίξει τους 13 βαθμούς.

Τώρα πια, επόμενος στόχος μας είναι ο Όλυμπος, τον οποίο έχουμε μεν περπατήσει, αλλά δεν φτάσαμε ποτέ πολύ ψηλά.
Προς το παρόν κρατάμε τις εικόνες από τα Πιέρια και την υπέροχη θέα.