Μια μικρή περιπέτεια και ένα πουά βάζο

Μπορεί να την έβγαλα καθαρή όλο το φθινόπωρο και τον χειμώνα, αλλά λίγο πριν το καλοκαίρι έπεσα στο κρεβάτι - καναπέ για την ακρίβεια - με μια από αυτές τις άθλιες ιώσεις που κυκλοφορούν... Μπούκωμα, πονοκέφαλος, αντιπυρετικά, καραμέλες για τον πονόλαιμο, τσάι με μέλι, εντριβές,  μια αηδία! Φυσικά τίποτα δεν βοηθάει πραγματικά, απλά καταφέρνεις ν' ανοίξεις λίγο τα βαριά σου βλέφαρα, περιμένοντας να περάσει το πρώτο τριήμερο και να κάνει η ίωση τον κύκλο της.

Μεταξύ όλων αυτών, είχαμε και γεννητούρια. Πριν λίγες μέρες βρήκα πάλι στο πίσω μπαλκόνι της κουζίνας δυο γάτες. Άνοιξα με μανία την πόρτα να τις διώξω, γιατί έχω αγανακτήσει πια. Η γειτονιά μας έχει γεμίσει γάτες, οι οποίες στρογγυλοκάθονται στα απλωμένα ρούχα, στις καρέκλες, κατουράνε στα φυτά, σκάβουν το χώμα στις γλάστρες, κοιμούνται τα βράδια στο πατάκι της εισόδου, έχουν μάθει να ανοίγουν τον κάδο και γεμίζουν τον τόπο σκουπίδια, γενικώς μου έχουν σπάσει τα νεύρα, οπότε έτσι εξηγείται και η μανία μου - να με συμπαθάτε... Ανοίγοντας λοιπόν την μπαλκονόπορτα, τρόμαξαν κι έφυγαν κακήν κακώς, αφήνοντας πίσω τους ένα μικρό γατάκι. Ω το καημένο, ίσα που είχε ανοίξει τα ματάκια του και μετά βίας έβγαινε η φωνή του. Μετάνιωσα στη στιγμή, που θύμωσα μαζί τους. Το κράτησα λιγάκι και το έδειξα στα παιδιά. Και ήταν τόσο μικρό, που ο τρίχρονος Ορφέας του μιλούσε με μια γλύκα στη φωνή που έσταζε μέλι. Ξαφνικά κατακλύστηκα από αναμνήσεις, τότε που κουβαλούσα όλα τα γατιά στο σπίτι και η μαμά μου πάθαινε κρίσεις και ειλικρινά αναρωτήθηκα, πώς, πότε και γιατί βρέθηκα ξαφνικά στη θέση της μαμάς μου...; 

Το έβγαλα σχεδόν αμέσως έξω και πάλι, μην πάρει πολλή από την μυρωδιά μας, ελπίζοντας ότι θα επιστρέψει η μαμά του να το πάρει. 

Το άφησα στο πατάκι κι αυτό κοιμόταν βαθιά. Φοβόμουν όμως τα μεγάλα πουλιά που κυκλοφορούν τριγύρω και τους γάτους. Κάθισα στο πάτωμα της κουζίνας και από την τζαμόπορτα (με την φωτογραφική στο χέρι φυσικά) περίμενα να έρθει. Και πράγματι μετά από μια ώρα ήρθε ευτυχώς κι εγώ μπόρεσα να συνεχίσω τις δουλειές μου. 

Τέλος καλό, όλα καλά λέτε; Έτσι νόμιζα κι εγώ...

Λίγες ώρες αργότερα είδα την γάτα να επιστρέφει με το γατουλάκι (όπως λέει κι ο Ορφέας) στο στόμα, σκαρφάλωσε στα κάγκελα και πήγε πίσω από την ντουλάπα που έχουμε στο μπαλκόνι. "Την κάτσαμε" σκέφτηκα και κοιτάζοντας πίσω από την ντουλάπα βρήκα όχι ένα, αλλά τρία νεογέννητα γατάκια, πάνω σε ένα νάιλον, που ούτε ξέρω πως βρέθηκε εκεί. 

Δεν είναι η πρώτη φορά που μας συμβαίνει, την προηγούμενη φορά μια γάτα είχε γεννήσει στο μπαλκόνι μας, πίσω από τα ξύλα για το τζάκι...

Αποφάσισα να μην ασχοληθώ, μέχρι να μεγαλώσουν και να πάρουν το δρόμο τους. 

Την άλλη μέρα άκουσα νιαουρίσματα και γατίσια κλάματα. Είδα ότι τα δύο έπεσαν πίσω από τα κάγκελα, μεταξύ της τέντας και του μπαλκονιού, σφηνωμένα εκεί με τα κεφάλια τους να κρέμονται απ' έξω. Αυτά να κλαίνε, η μαμά γάτα - που στο μεταξύ την είδα να κουβαλάει σε άλλη φωλιά το ένα από τα τρία μικρά της - κάτω απ΄το μπαλκόνι να νιαουρίζει, ένας κύριος από απέναντι να φωνάζει "ψιψιψιψι που είστε;" κι εγώ σαν τη χαζή να σκέφτομαι πώς να τα βγάλω από εκεί. Δύσκολο να σας εξηγήσω ακριβώς την κατάσταση, αλλά ήταν αδύνατο να τα πάρω μέσα από το μπαλκόνι, έπρεπε να βγω από την έξω πλευρά και να κρατιέμαι από τα κάγκελα. Να μην τα πολυλογώ, κρεμάστηκα απ' έξω βρίζοντας (το ομολογώ), η μάνα τους μου φώναζε "χα" και "χα" για να με φοβίσει, ο κύριος φώναζε "πρόσεχε καλέ" και τέλος πάντων τα κατάφερα, πριν πέσουν και τσακιστούν. Τα άφησα πάλι στο πατάκι και περίμενα να έρθει. Ήρθε μετά από τρεις ώρες η αθεόφοβη κι εγώ καθόμουν εκεί, πίσω από το τζάμι, ώστε να τα προσέχω - και πάλι!

Φαίνεται πως τώρα βρήκε πιο ασφαλές μέρος να τα μεγαλώσει, το ελπίζω δηλαδή!

Κατά τ' άλλα έχουμε μια ανοιξιάτικη διάθεση όλοι. Τα παιδιά δεν κρατιούνται μέσα στο σπίτι πια κι εμείς (εγώ περισσότερο) ανυπομονούμε να δούμε το μπαλκόνι και το σπίτι μας ανανεωμένα.
Η φύση δε, είναι τόσο όμορφη, που πολλές φορές σταματάμε με το αμάξι να τη χαζέψουμε ή να μαζέψουμε λίγα χαμομηλάκια, ώστε να στολίσουμε τα βάζα μας. 

Επίσης μεταμορφώνω ό,τι βρω μπροστά μου, έχω γίνει επικίνδυνη. 
Το θύμα μου αυτή τη φορά ήταν ένα βάζο, επάνω στο οποίο κόλλησα κάτι στρογγυλά αυτοκόλλητα σε παστέλ χρώματα, για να το κάνω πουά. Εντάξει, φθηνά τη γλίτωσε...

Και κάπου εδώ, μετά από αυτά τα σύντομα νέα μας, θα σας ευχηθώ καλή εβδομάδα. Πήρε το αυτί μου ότι θα βρέχει πάλι τις επόμενες ημέρες, αλλά εγώ έκανα ότι δεν το άκουσα...
Καλημέρα σε όλη την παρέα!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

https://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Πρωτομαγιά με φίλους

Αχ ήρθε ο Μάης, ήρθε! Ο μήνας του φωτός, των χρωμάτων, της αισιοδοξίας. Ο μήνας που συνοδεύει την άνοιξη στην πόρτα, για να υποδεχτούμε σιγά σιγά το καλοκαίρι. Ο μήνας των ανανεώσεων. Ανανέωση στο σπίτι, στην εμφάνιση, στην ψυχολογία, παντού! Ο Μάης, ο αγαπημένος μου, ο γενέθλιος μήνας μου.
Μπήκε ομαλά για τα δεδομένα των τελευταίων ημερών. Λίγο μουντά, με ελάχιστο αεράκι, αλλά τουλάχιστον δεν έβρεξε, όχι στα μέρη μας.
Εμείς βρεθήκαμε με την παλιοπαρέα, έτσι μ'αρέσει να τους λέω. Αυτοί, οι γνωστοί-άγνωστοι φίλοι μου. Το σκηνικό είναι πια γνωστό μεταξύ μας, άλλωστε το επαναλαμβάνουμε σχεδόν κάθε χρόνο.
Στην εξοχή, κοντά στη θάλασσα, παίρνουν φωτιά τα κάρβουνα και οι μεζέδες μοσχομυρίζουν καθώς ψήνονται. Τα παιδιά ανακατεύουν τα χώματα στον κήπο, πλάι στις πολύχρωμες τριανταφυλλιές και τα γαρύφαλλα, παίζουν, σκαρφαλώνουν, φωνάζουν και είναι απλά ευτυχισμένα. 

Εμείς, μετά τις απαραίτητες αγκαλιές, με τον πρώτο καφέ στο χέρι, μοιραζόμαστε τα νέα μας και τις ιστορίες καθημερινής τρέλας. Μπαινοβγαίνουμε στην κουζίνα κόβοντας σαλάτες και τυριά, στρώνουμε τραπέζια, βγάζουμε φωτογραφίες, καλαμπουρίζουμε και μιλάμε ασταμάτητα. Ο καθένας ξέρει τι πρέπει να κάνει, χωρίς να έχουμε συνεννοηθεί. Συντονιζόμαστε άψογα, ειδικά όταν πρόκειται για φαγητό!
Φέτος, το πρώτο λουλούδι το χάρισε σε όλες μας ο Ανδρέας. Ήρθε με μια χούφτα παπαρούνες κι εμείς τις φορέσαμε όλες στο δεξί αυτί, σαν την Βουγιουκλάκη. Σωστά τρελοκόριτσα!

Κι όταν οι πρώτοι μεζέδες άρχισαν να βγαίνουν από τη φωτιά, επικράτησε πανδαιμόνιο! Αγαπημένος μεζές, οι οφτές πατάτες, τυλιγμένες σε αλουμινόχαρτο και ψημένες μέσα στα κάρβουνα, σερβιρισμένες με μπόλικο λεμόνι κι αλάτι.

Η μικρή Ίρις κοίταζε με λαχτάρα μέσα στα μάτια τον Ορφέα που απολάμβανε το σουβλάκι του και η αλήθεια είναι, ότι κατάφερε ν' αρπάξει αρκετά από τα χέρια των παιδιών. Βέβαια ο Ορφέας έπαθε κι έμαθε, οπότε στο τέλος ανταποκρινόταν άψογα στο σύνθημα: "ψηλά το σουβλάκι Ορφέα". 

Εγώ όμως περιμένω μία και μοναδική στιγμή κάθε Πρωτομαγιά. Εκείνη που βγαίνουν στο τραπέζι οι μελωμένοι λουκουμάδες Μηχανιώνας, μαζί με παγωτό καϊμάκι. Όχι, δεν έχω λόγια να περιγράψω την γεύση, τις εικόνες, τα σχόλια, την ευτυχία στα μάτια μας, την ηδονή!

Ούτε για το βαρύ μας στομάχι έχω λόγια βέβαια... Κόβουμε βόλτες μετά από κάθε λουκουμά μπας και χωνέψουμε. 
Κατηφορίσαμε και φέτος στη θάλασσα να θυμηθούμε τη μυρωδιά της. Απέναντι ο Όλυμπος χιονισμένος ακόμη. 

Στο βάθος ο Όλυμπος

Ο Ανδρέας μαζί με τ' αγόρια μας έπιασαν τον Μάη και με τα λιγοστά λουλούδια που βρήκαν στην περιοχή, έφτιαξαν ένα μαγιάτικο στεφάνι, έτσι για το καλό. Προσγειώθηκε πρώτα στο δικό μου κεφάλι κι έπειτα σε όλα τα υπόλοιπα για τις απαραίτητες φωτογραφίες, απόδειξη ότι ναι, πιάσαμε τον Μάη και φέτος!

Κι όταν ο ουρανός άρχισε να παίρνει ένα ωραίο χάλκινο χρώμα, ήπιαμε τον τελευταίο καφέ και πήραμε όλοι το δρόμο της επιστροφής. Χορτασμένοι και ικανοποιημένοι, δώσαμε το επόμενο ραντεβού!

Ραντεβού με την παλιοπαρέα σε άλλα μέρη, για άλλα γλέντια! 

Καλό μήνα αγαπημένοι μου! 

Σας εύχομαι να έχετε έναν λαμπερό Μάη!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

https://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Τα φυτά, τα καλάθια και το βροχερό Σαββατοκύριακο

Ε λοιπόν, αυτός ο καιρός είναι το κάτι άλλο. Περάσαμε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο μέσα στη μούχλα και την υγρασία. Έκανε να βγει ο ήλιος μια-δυο φορές, αλλά μάταια!

Τι κάνει κανείς λοιπόν ένα τέτοιο Σαββατοκύριακο; Κάνει όλα αυτά που αγαπάει! 

Σάββατο πρωί καταπιάστηκα με τα λουλούδια εσωτερικού χώρου κι όσο εγώ σκάλιζα τα φυτά μου, πίσω μου... "γύριζε η γη" και όλα έπαιρναν ζωή. Τ' αγόρια έστησαν τις ράγες τους και τα τρένα πηγαινοερχόντουσαν σφυρίζοντας. Και όλα αυτά σε ένα σπίτι που... πως να το πω ευγενικά; Έσφυζε από ζωή! Σε κάθε γωνιά του υπήρχαν παρατημένα παιχνίδια, στο τραπέζι του σαλονιού τα παγούρια τους, τα παραμύθια, τα αυτοκινητάκια, στους καναπέδες κάτι κουκλάκια, ε και πάει λέγοντας...

Εκμεταλλεύτηκα την αφοσίωσή τους στο παιχνίδι και βγήκα στο μπαλκόνι να μεταμορφώσω καλάθια. Αυτό το καλάθι κατέφθασε στο σπίτι μας γεμάτο καλούδια, δώρο από τον κουμπάρο μας. Αποφάσισα να το βάψω λευκό, μιας και έτσι ταιριάζει περισσότερο στον περιβάλλοντα χώρο. Με ένα σπρέι μεταμορφώθηκε γρήγορα και πανεύκολα.

Το άλλο καλαθάκι το έχω αρκετά χρόνια, το οποίο μου δώρισε η αδερφή μου. Ήταν πανέμορφο, κάτασπρο, με μια καρό κορδέλα και μέσα του υπήρχε ένα γαριφαλάκι. Το γαριφαλάκι μας άφησε, η κορδέλα ξεθώριασε και το καλαθάκι μαύρισε απ' το κακό του. Αποφάσισα να το βάψω σιέλ, που πρασινίζει και λίγο, οπότε δεν μπορείτε να διακρίνετε και πολλά επάνω στην πράσινη επιφάνεια. Κι επειδή μου φάνηκε μονότονο, έκοψα σε μια κόλλα χαρτί ένα αστέρι και με το λευκό σπρέι το αποτύπωσα επάνω στο καλάθι.

Όπως καταλαβαίνετε, τα καλάθια θα μπουν στο μπαλκόνι και είναι μέρος των ευρύτερων αλλαγών που κάνουμε, ώστε να ετοιμάσουμε το μπαλκόνι μας για το καλοκαιράκι. Έκανα λίγο χώρο στο χάος, για να φωτογραφίσω τα καλάθια. Τριγύρω ούτε που φαντάζεστε τι γίνεται...

Βέβαια όσο κι αν παραπονιέμαι, μ' αρέσει η βροχή, ειδικά όταν δεν είμαι αναγκασμένη να κυκλοφορήσω έξω για δουλειές. Μ' αρέσει να βλέπω τους μικρούς κολλημένους στο τζάμι, να παρατηρούν τη βροχή και απολαμβάνω τις κουβέντες μας. Είχε γούστο όταν ο Φαίδωνας από βαρεμάρα κοίταζε φωτογραφίες και με ρώτησε:
-μαμά πόσο είμαι σε αυτή τη φωτογραφία;
-τεσσάρων
-α ναι, τώρα είμαι εξάρων!
Αχ γέλασα τόσο...
Απολαμβάνω την μεσημεριανή ησυχία, όταν οι δυο κύριοι αποσύρονται στο δωμάτιό τους κι εγώ χουχουλιάζω στην γωνιά μου, παρέα με τ' ανοιξιάτικα περιοδικά κι ας είναι πια τριών-τεσσάρων ετών. Πάντα ξεσηκώνω ιδέες για το σπίτι και το μπαλκόνι μας.

Α! Είπα μπαλκόνι. Είναι η νέα μου μανία, το έχετε καταλάβει έτσι; Έχουμε γεμίσει φυτά και γλάστρες.
Όταν γύρισε ο Ανδρέας από τη δουλειά το Σαββατόβραδο, καταπιαστήκαμε αμέσως με τις μεταφυτεύσεις. Η ασταμάτητη βροχή δεν μας πτόησε καθόλου! Ούτε και η σκοτεινιά. Γεμίσαμε χώματα, λάσπες, κοπριές, νερά, αλλά τα καταφέραμε και άρχισε σιγά σιγά να δείχνει όμορφο. Βέβαια, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη...

Κι έπειτα ξημέρωσε η Κυριακή. Τις Κυριακές απολαμβάνουμε τη φροντίδα του Ανδρέα. Ξυπνάει το πρωί και φτιάχνει ξεχωριστούς χυμούς με ό,τι φρούτο υπάρχει στο σπίτι. Αυτή την φορά μας έφτιαξε έναν ανάμεικτο με μήλα, πορτοκάλια και φράουλες. Τον ήπιαμε όλοι μονορούφι, αυτό το άρωμα της φράουλας είναι απλά μεθυστικό.

Κάποια στιγμή τους βρήκα και τους τρεις στο μπαλκόνι να καθαρίζουν αρακά, τον οποίο φωτογράφισα εξαιτίας της ομορφιάς του. Τόσο φρέσκος και καταπράσινος, πως ν' αντισταθώ; Ξέρω, είμαι πια αστεία φωτογραφίζοντας το καθετί, αλλά αυτή μου η μανία είναι στα πλαίσια της ζωής μιας blogger, τα έχουμε ξαναπεί αυτά, ε;

Η εβδομάδα μπήκε με υψηλές ταχύτητες. Μια Δευτέρα γεμάτη τρέξιμο και υποχρεώσεις, αλλά η αλήθεια είναι, ότι ήταν πια καιρός να ξαναμπούμε στους ρυθμούς μας. Ναι, μου αρέσει η ρουτίνα μας, με βάζει σε πρόγραμμα!

Δυο μέρες πριν μπει ο Μάης και που θα πάει; Θα βγει ο ήλιος!

Καλημέρα είπα; Δεν είπα. Καλημέρα ντε!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

https://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Λίγο πριν "μαγιάσει"

Παράξενη εποχή. Θαρρείς και τώρα πια δεν μένει τίποτε άλλο, παρά να έρθει το καλοκαίρι. Αν και ανυπομονώ για τον Μάη, τον αγαπημένο!
Οι μέρες κυλούν ήρεμα (εντάξει, όχι πάντα...) μετά το Πάσχα και με τα παιδιά στο σπίτι. Γεμάτες από παιχνίδι, βόλτες, γκρίνια, διαφωνίες, καβγάδες, αστεία. Όμορφα πράγματα, αλλά ώρες ώρες η κατάσταση είναι οριακή! Στο σαλόνι είναι απλωμένα όλα τα παιχνίδια τους και ειδικά τα καινούρια, που απέκτησαν στα γενέθλιά τους και το Πάσχα από τους νονούς. Λοιπόν, όταν ο ένας από τους αγαπημένους νονούς έφερε το "Μάντεψε ποιος" καταχάρηκα! Είναι το λατρεμένο παιχνίδι των παιδικών μου χρόνων και ναι, το έχω ακόμη στο πατάρι, παλιό, σκονισμένο, λερωμένο αλλά... λατρεμένο και χιλιοπαιγμένο! Τώρα πια βγήκε σε νέα έκδοση, πιο εξελιγμένο και σύγχρονο και είναι από τις λίγες φορές, που δεν βαριέμαι σχεδόν ποτέ να το παίξω με τον Φαίδωνα.

Από την άλλη προσπαθώ να μαζέψω τα πασχαλιάτικα. Δεν θέλω να βλέπω άλλο λαγούς, αυγά και κοτόπουλα. Παράλληλα στολίζω και διακοσμώ και η αλήθεια είναι ότι ιδέες υπάρχουν πολλές, αλλά η διάθεση λείπει. Το μόνο που άλλαξα είναι το στεφάνι που πριν λίγες μέρες το στόλιζαν αυγά, ενώ τώρα το στολίζουν διακοσμητικά λουλούδια και κορδέλες. Λίγο πρόχειρα για να είμαι ειλικρινής, μέχρι να έρθει ο Ιούνης και να μυρίσει καλοκαίρι, να βγουν από τα κουτιά τα θαλασσόξυλα, οι πέτρες και τα κοχύλια.

Κι επειδή το καλοκαίρι πλησιάζει, άρχισα ήδη να οργανώνω το μπαλκόνι. Μπρίζωσα και τον Ανδρέα, γιατί ανυπομονώ να το δω τελειωμένο. Ελπίζω φέτος να καταφέρω να το φτιάξω όπως το φαντάζομαι... Σε πρώτη φάση αγοράσαμε λίγα λουλούδια. Αυτά που υπάρχουν ήδη στο μπαλκόνι είναι ολάνθιστα, αν και παραμελημένα! Η μικροσκοπική ελίτσα μας είναι τόσο φορτωμένη με άνθη, που έχει γείρει και νομίζω πως χρειάζεται μεταφύτευση.

Τώρα μένει να τα φυτέψουμε όλα τα καινούρια σε γλάστρες, να μεταφυτεύσουμε τα παλιά και να βάλουμε κάτω τις ιδέες μας. 

Οπότε, ξέρετε τι θα κάνουμε εμείς αυτό το Σαββατοκύριακο...
Εσείς; Τι θα κάνετε; Πάντως ό,τι κι αν αποφασίσετε να κάνετε, όπου κι αν σας βγάλει ο δρόμος, εύχομαι να περάσετε υπέροχα!
Καλό Σαββατοκύριακο σε όλη την παρέα!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

https://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286