Πέρυσι, στις τρεις του Ιούλη, έγραφα το πρώτο μου post, δίχως να γνωρίζω που θα με οδηγήσει.
Θυμάμαι ότι το παίδευα καιρό, δεν ήμουν σίγουρη αν ήθελα να ξεκινήσω κάτι τέτοιο, από την άλλη ήμουν στο σπίτι, ήμουν λεχώνα και ένιωθα έντονα την ανάγκη να κάνω κάτι δημιουργικό, μα δεν το έπαιρνα απόφαση.
Κι έπειτα ήρθε ο χαμός της κολλητής μου... Με ταρακούνησε, με τάραξε, μου στοίχισε, για καιρό με διέλυσε, μα και με ξύπνησε και μου έδειξε το δρόμο σε όλα τα επίπεδα, γιατί είναι πραγματικά ανόητο να βασανίζουμε το μυαλό μας με μικροπράγματα και μικροαποφάσεις.
Έτσι το blog πήρε σάρκα και οστά και αφιερώθηκε σ'εκείνη, μα και σε όλες τις άλλες αγαπημένες μου κολλητές, πιστές μου φίλες!
Και αποφάσισα να γράφω και τα καλά, και τα κακά, και τα όμορφα, και τα μαύρα, μα πιο πολύ αποφάσισα να κάνω τον κόσμο να νιώθει όμορφα μπαίνοντας εδώ. Να χορταίνει το μάτι του φως και χρώμα! Να παίρνει ιδέες και να τρώει (έστω με τα μάτια) λίγα απ' τα γλυκά μου.
Κι έτσι το blog άρχισε ν' αποκτά χαρακτήρα και προσωπικότητα.
Κι ανοίχτηκε μπροστά μου ένας υπέροχος κόσμος! Κόσμος που μ' αγκάλιασε και μ' αγκαλιάζει ακόμη. Κόσμος που δεν μ' έχει δει ποτέ, μα με νοιάζεται! Κόσμος που μ' ευχαριστεί, γιατί του ομορφαίνω την καθημερινότητα... έτσι λέει. Κόσμος που συνάντησα κι ένιωσα να τον γνωρίζω χρόνια. Κόσμος που μου ανεβάζει τη διάθεση και μου φτιάχνει τη μέρα με δυό όμορφες κι απλές κουβέντες!
Εγώ σας ευχαριστώ! 'Ολους, για όλα!
Και δεν έχω να σας χαρίσω δώρα, τουλάχιστον όχι τώρα, έχω όμως παγωμένο και ξινούτσικο σορμπέ, φτιαγμένο από λάιμ. Σας το προσφέρω μέσα σε καλαθάκι από καραμελωμένα μήλα, έτσι για να σας ευχαριστήσω.
Το έφτιαξα μ' αγάπη!!
Σκέφτηκα επίσης να σας αφήσω να τρυπώσετε στο σπίτι και να δείτε ποια είναι η πρώτη εικόνα που αντικρίζω κάθε πρωί, ανοίγοντας τα βλέφαρα. Άλλωστε μου το ζήτησαν η Αγγελική και η Κική.
Είναι το μικρό μπαλκόνι της κρεβατοκάμαρας, που αρχίζει να παίρνει μορφή και να γεμίζει χρώμα!
Έτσι λέω να σας αφήσω, κάπου παραθαλάσσια, αραχτούς σε ξαπλώστρες, με ήλιο καυτό, με νερά κρυστάλλινα, με μυαλό άδειο και ξέγνοιαστο και με πολλές παιδικές φωνές τριγύρω!
Ευχαριστώ που είστε εδώ...
Θυμάμαι ότι το παίδευα καιρό, δεν ήμουν σίγουρη αν ήθελα να ξεκινήσω κάτι τέτοιο, από την άλλη ήμουν στο σπίτι, ήμουν λεχώνα και ένιωθα έντονα την ανάγκη να κάνω κάτι δημιουργικό, μα δεν το έπαιρνα απόφαση.
Κι έπειτα ήρθε ο χαμός της κολλητής μου... Με ταρακούνησε, με τάραξε, μου στοίχισε, για καιρό με διέλυσε, μα και με ξύπνησε και μου έδειξε το δρόμο σε όλα τα επίπεδα, γιατί είναι πραγματικά ανόητο να βασανίζουμε το μυαλό μας με μικροπράγματα και μικροαποφάσεις.
Έτσι το blog πήρε σάρκα και οστά και αφιερώθηκε σ'εκείνη, μα και σε όλες τις άλλες αγαπημένες μου κολλητές, πιστές μου φίλες!
Και αποφάσισα να γράφω και τα καλά, και τα κακά, και τα όμορφα, και τα μαύρα, μα πιο πολύ αποφάσισα να κάνω τον κόσμο να νιώθει όμορφα μπαίνοντας εδώ. Να χορταίνει το μάτι του φως και χρώμα! Να παίρνει ιδέες και να τρώει (έστω με τα μάτια) λίγα απ' τα γλυκά μου.
Κι έτσι το blog άρχισε ν' αποκτά χαρακτήρα και προσωπικότητα.
Κι ανοίχτηκε μπροστά μου ένας υπέροχος κόσμος! Κόσμος που μ' αγκάλιασε και μ' αγκαλιάζει ακόμη. Κόσμος που δεν μ' έχει δει ποτέ, μα με νοιάζεται! Κόσμος που μ' ευχαριστεί, γιατί του ομορφαίνω την καθημερινότητα... έτσι λέει. Κόσμος που συνάντησα κι ένιωσα να τον γνωρίζω χρόνια. Κόσμος που μου ανεβάζει τη διάθεση και μου φτιάχνει τη μέρα με δυό όμορφες κι απλές κουβέντες!
Εγώ σας ευχαριστώ! 'Ολους, για όλα!
Και δεν έχω να σας χαρίσω δώρα, τουλάχιστον όχι τώρα, έχω όμως παγωμένο και ξινούτσικο σορμπέ, φτιαγμένο από λάιμ. Σας το προσφέρω μέσα σε καλαθάκι από καραμελωμένα μήλα, έτσι για να σας ευχαριστήσω.
Το έφτιαξα μ' αγάπη!!
Σκέφτηκα επίσης να σας αφήσω να τρυπώσετε στο σπίτι και να δείτε ποια είναι η πρώτη εικόνα που αντικρίζω κάθε πρωί, ανοίγοντας τα βλέφαρα. Άλλωστε μου το ζήτησαν η Αγγελική και η Κική.
Είναι το μικρό μπαλκόνι της κρεβατοκάμαρας, που αρχίζει να παίρνει μορφή και να γεμίζει χρώμα!
Έτσι λέω να σας αφήσω, κάπου παραθαλάσσια, αραχτούς σε ξαπλώστρες, με ήλιο καυτό, με νερά κρυστάλλινα, με μυαλό άδειο και ξέγνοιαστο και με πολλές παιδικές φωνές τριγύρω!
Ευχαριστώ που είστε εδώ...
Litsa
Επισκεφθείτε το "Home" στο facebook
