Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017

Φθινοπωρινή διακόσμηση

Όμορφο το καλοκαίρι, δε λέω! Ειδικά μάλιστα το ελληνικό καλοκαίρι. Όμως έχει μια ζεστασιά το φθινόπωρο που αγαπάω εξίσου. Τι κι αν οι μέρες μικραίνουν; Είναι ευκαιρία ν' αράξουμε τα βράδια στον καναπέ δίχως ενοχές. 
Αγαπώ αυτό το χρυσό φως του ήλιου που χαίρεσαι όταν σε ζεσταίνει, δίχως να δυσανασχετείς. Έχω αδυναμία στα ζεστά χρώματα της φύσης και απολαμβάνω να βλέπω τις καφε-κίτρινες αποχρώσεις στα δέντρα. Τα κόκκινα φύλλα δεν τα προσπερνώ ποτέ, πάντα μαζεύω έστω και λίγα, μιας και γεννιέται μέσα μου η διάθεση να στολίσω το σπίτι με φυσικούς θησαυρούς. Αγαπώ το φθινόπωρο και όσα κουβαλά μαζί του. Φύλλα, κουκουνάρια, κάστανα, κολοκύθες και όμορφα κλαδιά διακοσμούν κάθε γωνιά του σπιτιού.


Φέτος τα ράφια γέμισαν πιο νωρίς με φθινοπωρινά αντικείμενα. Μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς και καθώς τακτοποιούσα τον χαμό που άφησε πίσω του το καλοκαίρι, αποφάσισα να διακοσμήσω από νωρίς, αφού η ανάγκη μου για αλλαγή ήταν μεγάλη.

Το πρώτο που τοποθετήθηκε στον λευκό δίσκο, ήταν η πέτρα που ζωγράφισα πέρυσι με αποχρώσεις της εποχής. Το πορτοκαλί δεν το συμπαθώ (παραβλέποντας συστηματικά τον πορτοκαλί καναπέ στο σαλόνι μας), όμως τώρα είναι η εποχή του και δεν ενοχλούμαι να το αντικρίζω σε κάποια αντικείμενα του σπιτιού, ειδικά στις κολοκύθες.


Εννοείται ότι με το που αντίκρισα τις πρώτες διακοσμητικές κολοκύθες έτρεξα κατευθείαν προς τον πάγκο που τις είχαν αραδιασμένες. Δεν ξέρω πόση ώρα διάλεγα αυτές που θα έπαιρνα μαζί μου, λες και ήταν μικρά κοσμήματα. Τελικά κατάφερα να διαλέξω 5 μικρούλες αλλά και δύο μεγάλες, οι οποίες κάποια στιγμή θα γίνουν κολοκυθόσουπα, μάφινς, ψωμάκι... έχω διάφορα στο μυαλό μου! Προς το παρόν στολίζουν το σαλόνι μας, μαζί με τα κουκουνάρια και αυτά τα υπέροχα φτερά παγονιού, που μου χάρισε μια ξαδέρφη μου το καλοκαίρι.


Οι περσινές μικρές κολοκύθες, που βάφτηκαν χρυσές, "ζουν" ακόμη και εξακολουθούν να είναι το ίδιο όμορφες.


Το ράφι στο οποίο είναι τοποθετημένες, το αγαπώ πολύ, μιας και βρίσκεται στο κέντρο του σαλονιού, οπότε το βλέμμα μου πέφτει επάνω του πολλές φορές την ημέρα. Εκεί τοποθέτησα κι ένα βάζο γεμάτο με βαμβάκια, εκεί βρίσκεται και το φωτεινό αστέρι, που όσο κι αν τα παιδιά μου λένε ότι είναι χριστουγεννιάτικο, εγώ επιμένω να το έχω στο ράφι όλο τον χρόνο! 


Έστρωσα έναν μαύρο δίσκο - που μοιάζει με μαυροπίνακα - με πλατανόφυλλα και πάνω τους ακούμπησα λίγα κεριά, κάστανα και μικρές κολοκύθες.


Πάνω από το αγαπημένο μου τραπέζι, κρέμασα φύλλα, φτερά και κουκουνάρια. Έχω ξαναγράψει ότι η τραπεζαρία είναι το σημείο όπου περνάμε αρκετές ώρες τις καθημερινότητάς μας, αφού δεν το χρησιμοποιούμε μόνο για φαγητό. Για μένα ειδικά, είναι το σημείο όπου γράφω, δημιουργώ, κατασκευάζω.


Για αυτό θέλω να είναι το τραπέζι πάντα στολισμένο, έστω κι αν δεν είναι σχεδόν ποτέ τακτοποιημένο, ενώ από πάνω του κρεμάω συνήθως κάτι σχετικό με την εκάστοτε εποχή. 



Ναι, το αγαπάω και το φθινόπωρο, ειδικά τώρα που νιώθω όλο και περισσότερο τα Χριστούγεννα να πλησιάζουν!


Μα ως τότε έχουν να γίνουν πολλά ακόμη, τα οποία θα μοιράζομαι μαζί σας εδώ. Πάντα εδώ!
Καλημέρα φίλοι αγαπημένοι!

Litsa

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Εδώ ξανά

Έφτασε ένα μήνυμα πριν λίγες μέρες κάτω από την τελευταία μου ανάρτηση: "Γιατί δεν γράφεις πια; Μας λείπουν οι αναρτήσεις σου πολύ". Μέτρησα τους μήνες που έχω να γράψω και μου βγήκαν πέντε... Πέντε μήνες δίχως μια λέξη, ένα "γεια", μια φωτογραφία, κάτι... Αλήθεια είναι πολλοί! 
Ο λόγος που χάθηκα είναι γιατί δεν είχα κάτι ουσιαστικό να μοιραστώ και καλώς ή κακώς, όταν δεν έχω κάτι να πω, δεν γράφω. Επιπλέον έλειπε και η όρεξη για οποιαδήποτε κατασκευή ή διακοσμητική ιδέα, με αποτέλεσμα το σπίτι μας να είναι σε κάποιες γωνιές διακοσμημένο με τα ανοιξιάτικα ακόμη. Τα καλοκαιρινά δε βγήκαν φέτος από τα ντουλάπια, ούτε ένα τόσο δα κοχύλι... Ακόμη και οι συνταγές είναι συνεχώς οι ίδιες. Τίποτα καινούριο που να αξίζει μάλιστα να καταγραφεί και στο blog. Το μόνο που φτιάχνω στο τσακίρ κέφι είναι ένα κέικ, άντε και ρυζόγαλο.

Το καλοκαίρι μας δεν ήταν όπως το περιμέναμε. Χρειάστηκε να αναβάλουμε το ταξίδι μας στην Κρήτη και ευτυχώς που οι γονείς μου ήταν Κατερίνη, οπότε μπορέσαμε να περάσουμε το καλοκαίρι όλοι μαζί, έστω για κάποιες μόνο μέρες, αφού οι ημέρες της άδειας είναι πάντα περιορισμένες για όλους. Κι όσο κι αν χάρηκα φέτος που οι γονείς μου ήταν στο πατρικό μας μόνιμα πια, δε διασκέδασα καθόλου τις ημέρες που το πατρικό μου ανακαινιζόταν. Μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο μαστόρια μπαινόβγαιναν, τοίχοι γκρεμίζονταν κι άλλοι χτίζονταν, πλακάκια και πατώματα ξηλώνονταν για να μπουν στη θέση τους καινούρια κι εμείς εκεί μέσα στο χάος, τη σκόνη, τη βρωμιά, τις μπογιές, τα μπάζα και τις κούτες σε ένα σπίτι κυριολεκτικά θερινό! Η κούραση, τα νεύρα και η θερμοκρασία είχαν χτυπήσει κόκκινο.

Όμως εδώ δεν θα σας δείξω εικόνες κούρασης, ιδρώτα, τρέλας και απόγνωσης. Προτιμώ τις όμορφες εικόνες, όχι γα να παραμυθιαστούμε όλοι μαζί ή γιατί βλέπω πάντα τα πράγματα θετικά (ας γελάσω), όχι φυσικά! Μα γιατί είμαι ευγνώμων που μπόρεσα να απολαύσω έστω κι αυτά κι ας μην καταφέραμε φέτος να κάνουμε πολλά, ούτε να μαζέψουμε ένα μικρό κομπόδεμα, ώστε να δραπετεύσουμε έστω για δυο μέρες. 

Μαζευτήκαμε λοιπόν στην Κατερίνη και απολαύσαμε ο ένας τον άλλον με ό,τι αυτό συνεπάγεται... δηλαδή με  πλούσια πρωινά στο μπαλκόνι και σπιτικά γλυκά, με μαμαδίστικες γεύσεις που είχα πολύ-πολύ καιρό να γευτώ, με γέλια και αστεία και τις φωνές των αγοριών που βρέθηκαν με τα ξαδέρφια τους και ξεσήκωσαν τη γειτονιά για μέρες...


Στήσαμε μια μικρή γιορτή για τα γενέθλια του ανιψιού μου, ένα μικρό πανηγυράκι με γεύσεις που αγαπούν τα παιδιά και πήγαμε βόλτα στις πηγές του Ολύμπου για πικ νικ και βουτιές σε νερά σμαραγδένια.


Οι κρυμμένες πηγές μέσα στο κατάφυτο βουνό, είναι τόσο αναζωογονητικά παγωμένες, που ξυπνούν κάθε σου κύτταρο.


Κάναμε μια ημερήσια εξόρμηση στην Χαλκιδική κι εκεί σταθήκαμε τυχεροί, αφού καταφέραμε να νοικιάσουμε μια βάρκα, ώστε να κάνουμε τον γύρο της Αμμουλιανής.


Για τα παιδιά ήταν η απόλυτη διασκέδαση. Όλη μέρα στη θάλασσα, σαν μικροί θαλασσοπόροι, πιάνοντας που και που το τιμόνι της μικρής βάρκας και κάνοντας βουτιές στα μαγικά νερά της Αμμουλιανής. Από τις καλύτερες στιγμές του φετινού καλοκαιριού!


Μα το καλοκαίρι τελείωσε - πιο γρήγορα θαρρείς - κι επιστρέψαμε όπως όλοι στη βάση μας. Τα σχολεία άνοιξαν εδώ κι έναν μήνα πια κι εμείς έχουμε δύο παιδιά πλέον στο Δημοτικό... Μεγάλωσε και ο μικρός μας Ορφέας, οπότε οι υποχρεώσεις, τα μαθήματα και οι δραστηριότητες όλο και αυξάνονται. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ο ελεύθερος χρόνος όλο και περιορίζεται...

Είμαι όμως αισιόδοξη ότι θα καταφέρουμε να περάσουμε άλλη μια δημιουργική χρονιά μαζί! Μπορεί το Καλοκαίρι του '17 να τελείωσε, μα το Φθινόπωρο βρίσκεται εδώ και τα Χριστούγεννα δεν είναι μακριά, οπότε οι πιο δημιουργικές περίοδοι τώρα ξεκινούν!


Σας ευχαριστώ για κάθε σκέψη και θετικό σχόλιο. Σας ευχαριστώ που μου θυμίζετε ότι είναι καιρός να γράψω! Ευχαριστώ την φίλη που με το ανώνυμο μήνυμά της με ξύπνησε από το λήθαργο! Και σας ευχαριστώ κυρίως που, αν και δεν ήμουν συνεπής τον τελευταίο χρόνο, εσείς είστε ακόμη εδώ!

Σας αφήνω φίλοι αγαπημένοι μέχρι την επόμενη ανάρτηση, που θα είναι σίγουρα φθινοπωρινή! 

Litsa

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Ένας μήνας και κάτι...

Αυτή η ανάρτηση άργησε πολύ... Λίγο το Πάσχα, λίγο η Πρωτομαγιά, λίγο οι ανοιξιάτικες δουλειές, μα και κάτι θέματα που προέκυψαν και μας έβγαλαν εκτός προγράμματος, αυτά και άλλα στάθηκαν αιτία να χαθώ για περίπου ένα μήνα (και βάλε) από το blogging.
Έτσι δεν κατάφερα ποτέ να μοιραστώ μαζί σας πασχαλινές εικόνες από το στολισμένο σπίτι. Ούτε και από όλα όσα ετοίμασα, ώστε να ευχαριστήσω τους φίλους μας. Ούτε καν από το σύντομο ταξίδι μας.

Ήθελα ας πούμε να σας δείξω τις μαρμελάδες που ετοίμασα με μεράκι για τους αγαπημένους μας φίλους και συγγενείς. Πάντα χαίρομαι όταν φτάνει η εποχή της φράουλας και τα βάζα γεμίζουν με μυρωδάτη, σπιτική μαρμελάδα. Συνήθως παντρεύω τις φράουλες με λίγα βατόμουρα και προσθέτω σπόρους φρέσκιας βανίλιας για περισσότερο άρωμα. Την αγαπάμε πολύ!


Κι όταν είναι έτοιμη, τα βάζα γεμίζουν και ντύνονται όμορφα, με ύφασμα, κορδέλες κι ετικέτες.


Λίγα καλούδια από την κουζίνα μας, τυλίχτηκαν και μοιράστηκαν σε τρία κουτιά, προορισμένα για φίλους, μα ούτε κι αυτά μπόρεσα να σας τα δείξω εγκαίρως.


Και τελικά ούτε για το ταξίδι μας σας μίλησα. Ένα ταξίδι αστραπή στη Θεσσαλονίκη, ώστε να περάσουμε το Πάσχα με την αδερφή μου και την οικογένειά της. Εκεί στο μαγικό κήπο, γύρω από τα καλοστολισμένα τραπέζια, όπως μόνο εκείνη ξέρει να τα ετοιμάζει. Υπέροχα, με έναν τρόπο απλοϊκό!


Κι έπειτα, καθώς επιστρέφαμε πια Αθήνα, κάναμε μια σύντομη στάση σε έναν άλλο μαγικό κήπο, που σε μια γωνιά του είδα να φύονται μιγκέ. Αυτές οι μικροσκοπικές λευκές καμπανούλες είναι νομίζω από τα πιο όμορφα ανθάκια που υπάρχουν. 


Στρέφοντας το βλέμμα μου λίγο πιο ψηλά, αντίκρισα το δεντράκι με τις χιονόμπαλες. "Άγουρες" ακόμη, πράσινες μα όμορφες έτσι κι αλλιώς.


Αυτός λοιπόν ο κήπος με γοήτευσε πολύ, μαγικός... σχεδόν παραμυθένιος, μα γι αυτόν θα σας αποκαλύψω περισσότερα άλλη στιγμή.


Για την ώρα θα σας αφήσω εδώ με ευχές για καλή εβδομάδα και με την υπόσχεση να επιστρέψω σύντομα με περισσότερα νέα, εικόνες, κατασκευές.

Καλημέρα φίλοι αγαπημένοι!


Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Πέμπτη, 6 Απριλίου 2017

Ένα πάρτι στην εξοχή

Λίγο πριν την εκπνοή του Μάρτη, φτάνει εκείνη η τελευταία εβδομάδα όπου πρέπει να οργανώσουμε το πάρτι για τα γενέθλια των αγοριών. Φέτος η κούραση περίσσευε και η αλήθεια είναι ότι δεν είχα κουράγιο για πολλά. Από την άλλη δεν μου πέρασε καν από το μυαλό να μην τους οργανώσουμε μια γιορτούλα, έστω και μικρή ή σε στενό κύκλο. Μέχρι που ο Ανδρέας πέταξε την ιδέα για το ΟΑΚΑ.

Το Ολυμπιακό στάδιο για εμάς είναι ένας αγαπημένος χώρος, όπου τα παιδιά μπορούν να βγάλουν όλη τους την ενέργεια παίζοντας και τρέχοντας. Στην αρχή η ιδέα δε μ' ενθουσίασε, μετά όμως το σκέφτηκα καλύτερα. Άλλωστε είχαμε δει κι άλλους να οργανώνουν μεγάλες μαζώξεις στο δημόσιο πάρκο του σταδίου. 

Τελικά η απόφαση πάρθηκε και μία βδομάδα πριν το πάρτι πήγαμε ξανά στο χώρο να δούμε πού ακριβώς θα μπορούσαμε να στήσουμε τα πράγματά μας. Τα παιδιά ήταν ενθουσιασμένα! Όχι όχι... ήταν ξετρελαμένα, αυτός είναι ο κατάλληλος χαρακτηρισμός! Μετρούσαν μέρες, ώρες, δευτερόλεπτα. 

Στους φίλους στείλαμε μια πρόσκληση με το σημείο συνάντησης και οι οδηγίες ήταν σαφείς: φέρτε μαζί σας μπάλες, πατίνια, rollers, ποδήλατα, skate board, ό,τι έχετε, ό,τι θέλετε κι ελάτε να παίξουμε. Το μόνο που μας απασχολούσε ήταν ο καιρός, αλλά και πάλι είχαμε σκεφτεί ότι μόνο σε περίπτωση βροχής, θα το αναβάλαμε για την επόμενη ημέρα. 

Την ημέρα του πάρτι ξυπνήσαμε και αντικρίσαμε έναν ήλιο λαμπερό. Φυσούσε λίγο, αλλά σημασία είχε ότι δεν έβρεχε. Ετοιμάσαμε ελάχιστα πράγματα, λίγα τοστ, ατομική μακαρονοσαλάτα σε πλαστικά ποτήρια και τα γλυκά. Αγοράσαμε μπουρεκάκια, πίτσα, νερά και τα ποτά. Τα φορτώσαμε όλα στο αμάξι μαζί με τα rollers και τα ποδήλατα φυσικά. 

Ο κόσμος εκείνη την ώρα ήταν ελάχιστος στον περιβάλλοντα χώρο, οπότε διαλέξαμε ένα δέντρο με καλή σκιά και αρχίσαμε το στήσιμο. Τη μία τούρτα τη βάλαμε στο ψυγείο που είχε το μικρό καφέ του σταθμού, αφού πρώτα συνεννοηθήκαμε με τον υπεύθυνο. Από το καφέ παραγγείλαμε και όλους τους καφέδες για τους γονείς.

Ο αέρας ωστόσο μου χάλασε τα σχέδια, αφού δεν μπόρεσα να κρεμάσω στο δέντρο τα κυπελλάκια που είχα ετοιμάσει για τα παιδιά. Ήταν το δώρο που θα έπαιρναν φεύγοντας, οπότε κρέμασα λίγα μπαλόνια που είχα μαζί μου. Όταν ο αέρας κόπασε, κατάφερα να κρεμάσω και λίγα κυπελλάκια, έτσι για ομορφιά.


Τα σνακ τα τοποθετήσαμε στο τοιχάκι γύρω από το δέντρο, μαζί με την τούρτα του Φαίδωνα, που στην πραγματικότητα ήταν ένα Brownies.  Αποφάσισα να φτιάξω κάτι, το οποίο αντέχει εκτός ψυγείου κι έτσι το Brownies του Πετρετζίκη ήταν μια πολύ καλή και νόστιμη λύση


Τα αναψυκτικά και τα ποτά για τους γονείς, μπήκαν σε πλαστικούς κουβάδες με πάγο, τους οποίους δανειστήκαμε από φίλους.


Κι έπειτα οι φίλοι άρχισαν να καταφθάνουν φορτωμένοι με δώρα, παιχνίδια και οτιδήποτε είχε ρόδες. Οι μπάλες βγήκαν από τις σακούλες, τα rollers από τις τσάντες και το παιχνίδι ξεκίνησε. Δεν χρειάστηκε να κάνουμε τίποτα. Τα παιδιά έχουν τον τρόπο να συνεννοούνται και να περνούν καλά. Το μόνο που χρειάζονται είναι απλωσιά και φίλοι.  Εμείς είχαμε μόνο το νου μας να φορούν προστατευτικά και να μην απομακρύνονται πολύ. Αλλά κι αυτά που ήταν με ποδήλατα έκαναν τη βόλτα τους και επέστρεφαν στη βάση μας. Ένιωθαν τεράστια ελευθερία , έβλεπα στα μάτια τους τη χαρά της ανεξαρτησίας.  Έκαναν ένα διάλειμμα για νερό κι ένα κομμάτι πίτσα και γύριζαν βιαστικά στους φίλους τους, από φόβο μήπως χάσουν κάποιο πολύτιμο δευτερόλεπτο παιχνιδιού.



Μόνο όταν έφτασε η στιγμή για το σβήσιμο των κεριών, μαζεύτηκαν όλα γύρω από τις τούρτες. Βέβαια με το αεράκι ήταν αδύνατο να ανάψουμε όλα τα κεριά, αλλά καθόλου δεν μας πείραξε. Τραγουδήσαμε ξανά και ξανά στα αγόρια και τα παιδιά τους ευχήθηκαν φωνάζοντας και γελώντας με τα χέρια ανασηκωμένα. Είχαν το νου στους να επιστρέψουν στο παιχνίδι, άλλωστε αν παρατηρήσετε τη φωτογραφία, θα διαπιστώσετε ότι τα περισσότερα φορούν rollers.


Όσο για την τούρτα του Ορφέα, ήταν δικής μου εμπνεύσεως, φτιαγμένη με φράουλες και μασκαρπόνε. Αυτή χρειάστηκε ψυγείο, αλλά όπως προανέφερα, μας εξυπηρέτησε το καφέ του σταθμού. Γενικά οι τούρτες ήταν απλές, δίχως πολλούς στολισμούς, λόγω της περίστασης. Είχα προειδοποιήσει τα αγόρια γι αυτό και δεν τους πείραξε καθόλου. Πάντως είναι καλό σημάδι ότι και τα δύο γλυκά φαγώθηκαν και δεν πρόλαβα να τα δοκιμάσω χοχο.

Κι έπειτα έπιασαν την μπάλα οι μπαμπάδες, που αποφάσισαν να παίξουν ποδόσφαιρο με τα παιδιά. Μπαμπάδες εναντίον παιδιών, δηλαδή πιο παιδιά κι απ' τα παιδιά! Δεν ξέρω ποιος κέρδισε τελικά, ξέρω μόνο ότι τα παιδιά αποδείχτηκαν απίστευτοι παίκτες και ξεθέωσαν τους μπαμπάδες τους. Το διασκέδασαν, το χάρηκαν όλοι! Κάποια στιγμή μάλιστα έπιασα τους μπαμπάδες να μαλώνουν με τα παιδιά κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και με έκπληξη τους ρώτησα "καλά με τα παιδιά μαλώνετε έτσι;" για να πάρω την απάντηση "ναι, ναι ξέρεις τι μας κάνουν;;"! Δεν περιγράφω άλλο...  



Όταν ο ήλιος άρχισε να πέφτει και ο καιρός να κρυώνει, αρχίσαμε πια να τα μαζεύουμε, παρέα με τους φίλους που έμειναν μαζί μας ως το τέλος. Είχαμε φροντίσει να πάρουμε μαζί μας μεγάλες σακούλες σκουπιδιών κι έτσι δεν αφήσαμε τίποτα πίσω μας. Τα μπαλόνια και τα δωράκια μοιράστηκαν στα παιδιά και ό,τι άλλο είχε περισσέψει κουβαλήθηκε μέχρι το αμάξι.

Ήταν μια υπέροχη ημέρα και με διαφορά το καλύτερο πάρτι που ετοιμάσαμε για τα παιδιά. Για εμένα ήταν και το λιγότερο αγχωτικό, μιας και χρειάστηκε να ετοιμάσω ελάχιστα πράγματα από το σπίτι. Επιστρέψαμε σπίτι και ήταν κατακόκκινοι, ιδρωμένοι, βρώμικοι με ρούχα σκισμένα, αλλά ευτυχισμένοι και χορτασμένοι από φίλους, παιχνίδι κι αγάπη.


Ευχαριστούμε όλους τους φίλους για τη βοήθεια, τη φροντίδα και την παρουσία τους κι ακόμη περισσότερο τους ευχαριστούμε που συμμετείχαν με τον τρόπο τους σε όλο αυτό το σκηνικό, κουβαλώντας τον εξοπλισμό που τους ζητήθηκε, ώστε να διασκεδάσουν τα παιδιά.

Όσο για όλους εσάς που διαβάσατε την προηγούμενη ανάρτηση, πόσα ευχαριστώ είναι άραγε αρκετά; Με κατακλύσατε με μηνύματα και σχόλια και likes και σας ευχαριστώ αγαπημένοι μου όλους για όλα! Για κάθε υπέροχη και ξεχωριστή ευχή σας ευχαριστώ και ανταποδίδω! Να είστε πάντα καλά και να χαίρεστε τις οικογένειές σας!

Καλημέρα φίλοι αγαπημένοι! 


Litsa


 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook