Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Διακόπτες με προσωπικότητα

Το Πάσχα, όταν βρισκόμασταν Κρήτη, μία από τις ημέρες που κάναμε ωραίο παρεάκι και καταβροχθίζαμε κάτι μεζεδάκια στο σπίτι του κουνιάδου μου, παρατήρησα από μακριά, ότι στις πρίζες και τους διακόπτες υπήρχαν σχέδια. Από απόσταση έμοιαζαν με ζωγραφιές, αλλά όταν ρώτησα, μου είπαν ότι είναι αυτοκόλλητα. Ενθουσιάστηκα! Δεν το έβγαλα από το μυαλό μου, αλλά μόλις τώρα, σχεδόν ενάμιση μήνα μετά, κατάφερα να πάω στο μεγάλο παιχνιδομάγαζο. ώστε να τα προμηθευτώ.
Πιθανότατα να τα γνωρίζετε οι περισσότεροι, εγώ όμως δεν τα είχα ανακαλύψει ως τώρα.


Με είχαν προετοιμάσει, ότι θέλουν προσοχή την ώρα που τα κολλάς, γιατί αν κολλήσουν σε λάθος σημείο, δύσκολα τα επαναφέρεις... Έτσι την πάτησα στην πρώτη μου προσπάθεια. Τελικά βέβαια τα κατάφερα, αλλά με διπλάσιο κόπο και υπομονή (που δεν την έχω, οπότε έβριζα από μέσα μου).
Έμαθα όμως από το πάθημά μου, οπότε τα υπόλοιπα αυτοκόλλητα τα έκοψα, ώστε να κολλάω το καθένα ξεχωριστά.


Κατά τ' άλλα η διαδικασία είναι πολύ απλή. Σε καθαρή επιφάνεια τοποθετείς το αυτοκόλλητο με τη βοήθεια της διαφάνειας, το πιέζεις καλά με ένα αντικείμενο (χάρακα, κέρμα, ψαλίδι, ό,τι βρεις) και αφαιρείς τη διαφάνεια προσεκτικά. 


Τα πρώτα αυτοκόλλητα που κόλλησα, ήταν αυτά στο δωμάτιο των αγοριών και βέβαια ήταν αυτά που με δυσκόλεψαν πολύ. Αυτό το κοριτσάκι και η κούνια του, μου έσπασαν κυριολεκτικά τα νεύρα, αφού στο τέλος είχαν γίνει κουβάρι. Κομματάκι-κομματάκι τα ξεχώρισα και πάνω που έλεγα θα το πετάξω, τελικά κατάφερα να το ξεμπερδέψω, δίχως να καταστραφεί.


Είχα βεβαίως και τον μικρό επιθεωρητή από δίπλα, που με παρακολουθούσε με προσοχή...
Τελικά άξιζε τον κόπο, αφού νομίζω ότι αυτό το μοτίβο, με τα παιδάκια και το δέντρο, είναι το αγαπημένο μου!


Τα επόμενα ήταν πιο εύκολα, αφού είχα μάθει πια τα κόλπα, οπότε η διαδικασία μου φάνηκε πιο απλή. Έτσι, στην κρεβατοκάμαρα οι διακόπτες στολίστηκαν με κλουβιά και πουλιά, ενώ στο σαλόνι κόλλησα ένα φωτιστικό δρόμου.


Στον μπλε τοίχο δεν φαίνεται πολύ καλά το μαύρο αυτοκόλλητο, αλλά με εκνευρίζει εκεί ένα αντιαισθητικό καλώδιο, οπότε το φωτιστικό τραβάει τα βλέμματα επάνω του και μένει αδιάφορο το καλώδιο.


Η αλήθεια είναι ότι πολύ τους χάρηκα τους ανανεωμένους διακόπτες. Με έναν απλό τρόπο απέκτησαν προσωπικότητα και το καλύτερο είναι, ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί κανείς να αφαιρέσει τα αυτοκόλλητα. Το δε μέγεθός τους είναι διακριτικό, οπότε το αποτέλεσμα είναι πολύ φίνο. Τουλάχιστον για τα δικά μου γούστα!

Σαββατοκύριακο αγαπημένοι! Το προτελευταίο του Μαΐου και ειλικρινά, αναρωτιέμαι πότε πέρασε κι αυτός... Πότε; 
Τέλος πάντων. Ένα βήμα τη φορά, γι αυτό και προς το παρόν, σας εύχομαι καλό Σαββατοκύριακο.

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2015

Μικρές ανανεώσεις

Ε, λοιπόν, η εποχή αυτή όσο όμορφη είναι, είναι τόσο κι άλλο τόσο κουραστική κι εκνευριστική. 
Είναι όλες αυτές οι δουλειές που πρέπει να γίνουν, είναι οι απότομες ζέστες που σε αναγκάζουν να ψάχνεις τα ελαφριά σου ρούχα, είναι τα χαλιά που από τη μια μέρα στην άλλη τα νιώθεις βρώμικα και περιττά, είναι η μέση που πονάει από τα βάρη και το σκύψιμο, είναι τα παιδιά που θέλουν τα δικά τους, είναι η σχολική χρονιά που πλησιάζει προς το τέλος της και προσπαθείς να εμψυχώσεις τον εαυτό σου να κάνει λίγη υπομονή ακόμη, αχ είναι πολλά!
Σε αυτές τις περιπτώσεις κάνω "ντου" κυριολεκτικά. Συνήθως κάνω τέτοιες δουλειές τα Σαββατοκύριακα, που μπορεί ο Ανδρέας να βγει με τα παιδιά μια μεγάλη βόλτα, ώστε να μην είναι μες στα πόδια μου. 
Έχω κάνει από πριν στο μυαλό μου ένα καλό χρονοδιάγραμμα, φοράω την κατάλληλη ενδυμασία, κρατάω τον απαραίτητο εξοπλισμό και μόλις τα αγόρια κλείσουν πίσω τους την πόρτα και μείνω μόνη, είμαι σαν την τρελή και το μόνο που σκέφτομαι είναι "ντου ρε ντουουουου" (με αλαλαγμούς). Χαχα ναι, όλα αυτά, για να κάνω τις ανοιξιάτικες δουλειές, οι οποίες για κάποιο λόγο, μου φαίνονται πιο απαιτητικές από τις φθινοπωρινές!
Όταν πριν μια εβδομάδα τελείωσα με τις μεγάλες αλλαγές και έστρωσα επιτέλους τα καλοκαιρινά, στάθηκα να τα θαυμάσω όλα από μακριά! Καλοστρωμένα και μοσχοβολιστά, έδωσαν μια νότα φρεσκάδας στο σπίτι, μέχρι... που γύρισαν τα παιδιά και από τον ενθουσιασμό τους άρχισαν να τρέχουν, να χοροπηδάνε και να πετάνε τα μαξιλάρια. 


Τους μάλωνα, γιατί ήθελα να χαρώ ακόμα λίγο τον κόπο μου, αλλά παρόλα τα "μη" και τα "πάρτε τα πόδια από εκεί", η αλήθεια είναι ότι τους ένιωθα απόλυτα...
Όταν "φεύγουν" τα χαλιά, το σπίτι μοιάζει τεράστιο! Οι επιφάνειες λείες και λαμπερές, τα χρώματα πιο φρέσκα και φωτεινά, οι μπαλκονόπορτες ανοιχτές, το αεράκι απαλό και το καλοκαιράκι προ των πυλών!

Ο Ανδρέας καθάρισε το τζάκι κι έβαλα εκεί τα κεριά ν' ανάβουν, να μας κρατούν συντροφιά τις καλοκαιρινές βραδιές που πλησιάζουν. Έχω την εντύπωση ότι οι νύχτες εδώ στην Αθήνα θα μυρίζουν έντονα γιασεμί, αν κρίνω από τις ευωδιές που με συνεπαίρνουν στα σοκάκια της πόλης. Μυρίζει παντού λεμόνι, ειδικά τα πρωινά, πριν ξυπνήσει για τα καλά η πόλη. 


Το τραπέζι μας πλέον, το διακοσμούν τα κηροπήγια που έφτιαξε η ξαδέρφη μου από λευκό γύψο. Τον έριξε σε θήκες σιλικόνης, αυτές που κανονικά προορίζονται για κέικ, αλλά με λίγη φαντασία, φτιάχνει κανείς κι άλλα πράγματα! Ακόμη και διακοσμητικές καρδιές.


Τόσο όμορφα! Μαζί τους και το μεταλλικό κηροπήγιο, το οποίο διακοσμούσε το παιδικό μου δωμάτιο πριν πολλά χρόνια, όταν ζούσα ακόμη στην Γερμανία. Τόσο ξεχωριστό, τι κι αν έχασε τη λάμψη του;


Κι αφού οι χοντρές δουλειές τελείωσαν, είναι πια καιρός να απολαύσουμε την άνοιξη, έστω κι αν κοντεύει να περάσει.
Τώρα κάνω σχέδια για το μπαλκόνι, με το οποίο έχουμε ασχοληθεί ελάχιστα. Παρόλα αυτά, τα λουλούδια μας το παλεύουν. Η μικρή μου Ομορφούλα, την οποία αγόρασα από τη λαϊκή, άνθισε και προς μεγάλη μου έκπληξη, μου προέκυψε τρίχρωμη: κοκκινοπορτοκαλοκίτρινη. Όνομα και πράγμα η Ομορφούλα μας!


Και μέχρι να μπουν όλα σε μια σειρά, μέχρι να τελειώσουν οι δουλειές και οι υποχρεώσεις, μέχρι να καταφέρω να συμμαζέψω το μυαλό μου που ταξιδεύει, θα χάνομαι, μα θα 'μαι πάντα εδώ τριγύρω!

Καλή εβδομάδα φίλοι αγαπημένοι!

Litsa


 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Δευτέρα, 11 Μαΐου 2015

Μέρες ξεγνοιασιάς

Η επίσκεψη του μπαμπά μου από Γερμανία, τα γενέθλια του ανιψιού μου και το τριήμερο που προέκυψε εξαιτίας της Πρωτομαγιάς, μας έδωσαν την αφορμή που ψάχναμε, ώστε να ανηφορίσουμε στη μικρή πατρίδα και να συγκεντρωθούμε όλοι μαζί και πάλι, σε ένα κτήμα, κάπου στην περιφέρεια της Κατερίνης. 
Ο Όλυμπος όμορφος, χιονισμένος και επιβλητικός, τόσο γοητευτικός, που τράβηξε όλα τα βλέμματα επάνω του, μέχρι που αρχίσαμε να μαζευόμαστε σιγά-σιγά. Οι αγκαλιές σφιχτές, τα φιλιά σβουριχτά, τα χαμόγελα πελώρια και η χαρά ολοφάνερη!


Κι έπειτα ήταν και τα παιδιά μας! Τα παιδιά μας... Πολύχρωμες κουκκίδες μέσα στο απέραντο πράσινο, έπαιζαν, φώναζαν, μάλωναν, αγωνίζονταν με τα ποδήλατά τους, σε μια προσπάθεια να καλύψουν το χαμένο χρόνο και νομίζω πως η αδερφή μου αποτύπωσε υπέροχα τις σχέσεις μεταξύ τους.


Και είναι πραγματικά αστείο αυτό που συμβαίνει όταν συναντιόμαστε όλοι μαζί! Καθένας βγάζει το άχτι του στο παιχνίδι, στο φαγητό, στο γέλιο, στο τρέξιμο, στο παγωτό, στα πειράγματα, στα αστεία, ακόμη και στο βρίσιμο. Ξέρεις πως ό,τι κι αν πεις, ό,τι κι αν κάνεις, δε θα παρεξηγηθείς, δε θα σε κοιτάξει κανείς παράξενα, δε θα γουρλώσει κανείς τα μάτια από έκπληξη. Το πολύ πολύ να γίνεις το επίκεντρο και ο περίγελος της παρέας, μα και απόλυτα αποδεκτός...


Στο πατρικό τα τριαντάφυλλα μας περίμεναν και φέτος στο παράθυρο της κουζίνας, χαρισμένα από τον μπαμπά και διαλεγμένα με προσοχή και φροντίδα από τις τριανταφυλλιές μας.


Τα παιδιά, μόλις πατούν το πόδι τους στο σπίτι εκείνο, νιώθουν την ίδια ελευθερία με εμάς. Το έχουν συνδυάσει απόλυτα με το καλοκαίρι, την ξεγνοιασιά, το παιχνίδι, τους παπούδες και τα ξαδέρφια τους. Οι φωνές τους μας παίρνουν το κεφάλι, αλλά ειδικά αυτό το τριήμερο δεν τους κάναμε ούτε μία παρατήρηση. Τους αφήσαμε να βγάλουν όλη τους την αγάπη και την ενέργεια. 
Ακόμη και στο πάρκο (το τόσο αγαπημένο), δεν είπαμε τίποτα, όταν τους αντικρίσαμε ξαφνικά ξυπόλυτους, κλέβοντας ο ένας τα παπούτσια του άλλου.
Τελικά, μία σωρός από μπλε αθλητικά (βρωμο)πάπουτσα, αποδεικνύει ότι... boys will be boys! Τι να λέμε;


Φυσικά οι ημέρες πέρασαν γρήγορα και την ημέρα της επιστροφής είχα την αίσθηση ότι θα μπούμε στο αυτοκίνητο και σε μία ώρα θα είμαστε στο σπίτι μας. Τα δεδομένα όμως άλλαξαν κι ας μην το συνήθισα ακόμη... Χρειαστήκαμε κοντά πέντε ώρες μέχρι την Αθήνα, μαζί με δύο στάσεις. Η πρώτη μας στάση ήταν στα Τέμπη, στα οποία δεν είχα πάει εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που η κρεμαστή γέφυρα ήταν ακόμη "κινούμενη". Θυμάμαι πόσο διασκεδαστικό ήταν να περπατώ επάνω της κι εκείνη να κουνιέται με ένα απλό τράνταγμα ή με ένα ελαφρύ αεράκι. 


Τώρα πια η γέφυρα είναι σταθερή, μα η ομορφιά της κοιλάδας των Τεμπών παραμένει απερίγραπτη. Ο Πηνειός "φουσκωμένος" από τις πολλές βροχές των τελευταίων μηνών, το τοπίο καταπράσινο, τα άγρια κρίνα έτοιμα ν' ανθίσουν και τα δέντρα πελώρια κι επιβλητικά. 


Κάτω από το εκκλησάκι της Αγ. Παρασκευής, τα νερά ήταν κρυστάλλινα σαν ψεύτικα. 
Κι ήταν ο ήλιος τόσο ζεστός και λαμπερός, που σου 'κανε  όρεξη να βουτήξεις τα πόδια σου, τα οποία πιθανότατα να κοκάλωναν στο λεπτό αν το τολμούσα, αφού τα νερά εκεί είναι παγωμένα.


Μπήκαμε με τα παιδιά στη στοά, ν΄ανάψουμε ένα κεράκι και να πιούμε λίγο νερό από την πηγή. Καθώς κατηφορίζαμε και σκύβαμε όλο και περισσότερο, μέχρι που χωρούσαμε πια με το ζόρι, ήταν και οι δύο εκστασιασμένοι! Και πάνω που πάει να σε πιάσει πανικός από το σκοτάδι, την υγρασία και τη "στενωσιά", ανοίγει πάλι η στοά και βλέπεις μπροστά σου την πηγή. 
Θυμάμαι τότε που κατέβαινα με την μαμά μου, μου φαινόταν η διαδρομή προς την πηγή τόσο μακρινή και περιπετειώδης! Στην πραγματικότητα είναι πολύ σύντομη, αλλά όταν είσαι παιδί μοιάζουν όλα υπερβολικά και μεγάλα. Έτσι και τα αγόρια τώρα, ζούσαν τη δική τους περιπέτεια!


Φτάνοντας στην Αθήνα, το πρώτο που έκανα ήταν να ποτίσω τα ταλαιπωρημένα φυτά μου και να βάλω στο βάζο το μοσχοβολιστό μπουκέτο από κλαδιά ακακίας, που μου χάρισε ο μπαμπάς μου την ώρα που φορτώναμε τα πράγματα, αλλά και τα τριαντάφυλλα, κομμένα από τις αγαπημένες τριανταφυλλιές της μαμάς μου. Η λιλά τριανταφυλλιά είναι η αδυναμία μας.


Και τώρα; Τώρα μπαίνουμε σε τελική ευθεία... Σε έναν μήνα τα σχολεία θα κλείσουν. Ο καιρός έχει ήδη αρχίσει να ζεσταίνει επικίνδυνα κι εμείς που ζούμε τις εποχές για πρώτη φορά στην Αθήνα, νιώθουμε έντονα τις διαφορές. Ε ναι, 34 βαθμούς την πρώτη εβδομάδα του Μάη είναι κάτι που δεν είχα ξαναζήσει...

Και για να μην περάσει ανεκμετάλλευτος ο καιρός μέχρι να ξαναβρεθούμε με τα ξαδέρφια, θέσαμε στόχους μεταξύ μας. Υπογράψαμε συμβόλαια και συμφωνητικά, βάλαμε υπογραφές και δώσαμε τα χέρια.  


Κάνουμε όνειρα φυσώντας πικραλίδες, για ένα καλοκαιράκι πλούσιο σε εκδρομές, όμορφες παρέες, νέα μέρη, εξερευνήσεις και χαλαρές στιγμές. Κι αν καταφέρουμε μόνο τα μισά, δεν πειράζει, φτάνει που ακόμα ονειρευόμαστε... Το ΄πε άλλωστε και ο αγαπημένος Walt Disney: "If you can dream it, you can do it!".

Καλημέρα και καλή εβδομάδα φίλοι αγαπημένοι!

Litsa

Υ.Γ. το νου σας... Ξέρετε εσείς!


 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Μικροκατασκευές

Η φάση που περνάω είναι σίγουρα δημιουργική. Με τα πάνω της και τα κάτω της, τις κακοκεφιές, την κούραση, την άρνηση, μα και τη θέληση, το κέφι και την ανάγκη για ανανέωση. Ειδικά τις ημέρες που ο ήλος είναι λαμπερός, νιώθω τεράστια ευφορία. Πολλές φορές μάλιστα είναι τόσο μεγάλη, που στην προσπάθειά μου να κάνω όλα όσα έχω στο μυαλό μου, τρέχω πάνω-κάτω και γύρω-γύρω να τα προλάβω όλα, με αποτέλεσμα να έχω ξεκινήσει 5-6 διαφορετικά πράγματα, τα οποία τελικά αφήνω μισοτελειωμένα, αφού πρέπει και να μαγειρέψω-να  βάλω πλυντήρια-να ψωνίσω-να διαβάσω με τον Φαίδωνα-να νταντέψω τον Ορφέα κλπ. Τα μισοτελειωμένα παραμένουν σε μια γωνιά για μέρες (μην πω και βδομάδες), μέχρι να ξαναβρεθώ σε φάση αισιοδοξίας και ευφορίας! Γελοία κατάσταση, αλλά τι σας λέω τώρα, αφού ξέρετε ακριβώς τι εννοώ... Ή μήπως όχι; Χμμμ να προβληματιστώ;
Τέλος πάντων.

Μέσα στο Σαββατοκύριακο καταπιάστηκα αρχικά με κάτι μικρό και πρακτικό. 
Συνεχώς ψάχνουμε τα στυλό στην κουζίνα, ώστε να σημειώσουμε τα ψώνια επάνω στο σημειωματάριο, που κρέμεται στο ψυγείο. Όταν είδα το κυλινδρικό σωληνάριο που ετοιμαζόταν να πετάξει ο Ανδρέας στην ανακύκλωση, θυμήθηκα ότι κάπου είχε πάρει το μάτι μου μια έξυπνη ιδέα, για τα στυλό και τα μολύβια. Εννοείται ότι δεν θυμάμαι πια πού ακριβώς το είχα δει, προφανώς στο pinterest.
Κράτησα, λοιπόν, τη συσκευασία από τις (αμέτρητες) παστίλιες για τον πονόλαιμο - που χρειάστηκε να καταναλώσουμε το φετινό χειμώνα (!) - και το Σάββατο τη μετέτρεψα σε μολυβοθήκη. Την έντυσα με αυτοκόλλητο χαρτί και κόλλησα επάνω της με το πιστόλι σιλικόνης, δύο μικρούς μαγνήτες.


Και να! Οι μαγνήτες κόλλησαν εύκολα στην επιφάνεια του ψυγείου, πλάι στο σημειωματάριο και τώρα τα στυλό βρίσκονται πάντα εκεί, δίχως να τα ψάχνουμε γκρινιάζοντας.


Επίσης, για την ιστορία, θα αναφέρω πόσο πολύ με έχουν βολέψει αυτά τα αυτοκόλλητα χαρτιά, τα οποία μπορείτε να βρείτε σε καταστήματα με υλικά ιδιοκατασκευών και συχνά αναφέρονται ως "κάλυμμα συρταριών". Εγώ βέβαια δεν τα αγόρασα για να καλύψω το εσωτερικό των συρταριών, αλλά για τις διάφορες κατασκευές μου, όπως για παράδειγμα αυτή, αυτή αλλά και αυτή.


Η δεύτερη κατασκευή μου είχε περισσότερο διακοσμητικό χαρακτήρα. Έφτιαξα μία γιρλάντα, για την οποία χρησιμοποίησα αυτά τα πολύχρωμα δαντελένια πετσετάκια, τα οποία είδατε και στο πρόσφατο πάρτι των αγοριών. Επειδή δέχτηκα δεκάδες μηνύματα για τα όμορφα αυτά πετσετάκια, ενημερώνω λοιπόν, ότι θα τα βρείτε στην αγαπημένη τσαγιέρα του διαδικτύου (Happy Teapot).


Όσο για τη γιρλάντα... πανεύκολη. Δίπλωσα τα πετσετάκια στη μέση, άπλωσα κόλλα στο εσωτερικό τους και έπειτα κόλλησα επάνω τους μια λευκή κορδέλα. Και όλα αυτά, πάντα παρέα με λίγα λουλούδια και μια κούπα ζεστό καφέ.


Η γιρλάντα προοριζόταν για ένα παράθυρο, το οποίο βρίσκεται σε ένα μικρό χολ, εκεί όπου είναι συγκεντρωμένα και αποθηκευμένα όλα τα υλικά για τις κατασκευές μου. Ένας χώρος λουσμένος στο φως. Μόνο που οι φωτογραφίες είναι σκοτεινές, αφού το φως του παραθύρου χτυπούσε ακριβώς απέναντι από το φακό, οπότε οι εικόνες δείχνουν λίγο άχρωμες και μουντές. Στην πραγματικότητα ο χώρος είναι το ακριβώς αντίθετο!


Γι αυτό επέλεξα να βάλω εκεί τις δύο ορχιδέες μου, οι οποίες τα κατάφεραν μεν στη μετακόμιση, αλλά αρνούνται να ανθίσουν. 


Άνοιξη φίλοι αγαπημένοι και κοντεύει πια Μάης. Στο δρόμο προς το σχολείο του Φαίδωνα, έπεσα σε μια συστάδα ολόκληρη από πασχαλιές. Έκοψα λίγα κλαδιά και το σπίτι μύριζε για μέρες. Μόλις περνούσαμε την είσοδο του σπιτιού, ένα φρέσκο άρωμα μας υποδέχονταν, μια αίσθηση μαγική! Κι έχω πραγματικά την αίσθηση, ότι τα δέντρα που μεγαλώνουν μόνα τους, χωρίς πολλή περιποίηση και σε σχεδόν άγρια κατάσταση, είναι πιο μυρωδάτα και πιο καρποφόρα. Σαν τα αδέσποτα κι αυτά, μαθαίνουν να επιβιώνουν μόνα τους...


Καλημέρα σε όλους εκεί έξω! Νέα βδομάδα, η τελευταία του φετινού Απρίλη κι ένα τριήμερο που έρχεται! Κι εδώ στην Αθήνα, ένας ήλιος λαμπερός μας καλημερίζει από ψηλά.
Καλημέρα ντε!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook