Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Τριγύρω η ομορφιά

Μεγάλη Πέμπτη και για να είμαι ειλικρινής, φέτος δεν κατάλαβα και πολλά από το Πάσχα. Οι μέρες κυλούν σαν όλες τις προηγούμενες κι εγώ προσπαθώ να τις κάνω ξεχωριστές βολτάροντας με τ' αγόρια, ψήνοντας γλυκά, βάφοντας αυγά και κάνοντας τέλος πάντων, όλα αυτά που αρμόζουν σε τέτοιες ημέρες.
Η φωτογραφική μηχανή, είναι η προέκταση του χεριού μου, την έχω παντού μαζί μου, γιατί σκέφτομαι πως όλο και κάτι όμορφο θα συναντήσω.
Να, όπως αυτή η διμορφοθήκη, που με εντυπωσιάζει έτσι που είναι κάτασπρη. Έχει απλωθεί τόσο, που μοιάζει με πυκνό, λευκό σύννεφο, τόσο δελεαστική, που σου 'ρχεται να ξαπλώσεις επάνω της.


Αυτές δε οι αγριάδες με το κίτρινο άνθος, στο πλάι του δρόμου, με ενθουσίασαν τόσο, που βγήκα από το αμάξι ώστε να τις φωτογραφίσω. Δεν ξέρω αν το φυτό αυτό έχει ειδική ονομασία, πάντως είναι τρομερά εντυπωσιακό το κατακίτρινο τοπίο και δυστυχώς δεν αποδίδεται στην εικόνα...


Την ομορφιά συνάντησα και στην λαμπάδα που ζωγράφισε ο Ορφέας στον παιδικό. Τόσο παρδαλή και χαρούμενη, χμμμ σαν να πήρε απ' το γούστο της μαμάς του το παιδί. Κι εκεί στο πλάι, είναι λίγα λουλούδια που μάδησαν τ' αγόρια εχθές, καθώς επιστρέφαμε σπίτι και μου τα έφεραν τρέχοντας ευτυχισμένοι. Μόνο για μένα! Ελπίζω να μου φέρνουν λουλούδια για πολλά χρόνια ακόμη τα δυο τους...


Την νοστιμιά συνάντησα σε ένα brownie που έφτιαξα. Και λέω νοστιμιά και όχι ομορφιά, γιατί είναι νηστίσιμο, οπότε δεν είναι αφράτο και ευπαρουσίαστο, αλλά αυτό καθόλου δεν μας πείραξε. Το δοκίμασα μόνο για να δω αν είναι γευστικό κι έπειτα το άφησα στο έλεος των αντρών του σπιτιού.


Εγώ αρκούμαι με το υπέροχο γλυκό πορτοκαλάκι που έφτιαξε η ξαδέρφη μου. Μου το έδωσε πριν καιρό, αλλά περίμενα ν' ανοίξω το βάζο τις ημέρες του Πάσχα, γιατί ήξερα ότι η απόλαυση θα ήταν μεγαλύτερη! Σερβιρισμένο στα πιατάκια της γιαγιάς μου, σε ένα τραπέζι στρωμένο με το καρέ που έφτιαχνε με το τσιγκελάκι της... Αυτά είναι όσα έχω από εκείνη. Το καρέ, τα πιατάκια, το ξυπνητήρι με τον εκκωφαντικό θόρυβο και τ' όνομά της... Κι ένα σωρό αναμνήσεις.
Σαν να την βλέπω! Εκεί, στην άκρη του ντιβανιού, με το ένα πόδι ν' ακουμπάει στο πάτωμα και το άλλο απλωμένο πάνω στο ντιβάνι, αφοσιωμένη στο δημιούργημά της και απολαμβάνοντας σιωπηλά τα χάχανα και τις συζητήσεις μας. Τρεις γενιές μαζί σε ένα μικρό δωμάτιο. Η γιαγιά με το τσιγκέλι, κόρες και νύφη πάνω από τα μάτια της κουζίνας και οι εγγονές εκεί, να ρουφούν τον καφέ τους κουτσομπολεύοντας τα γεγονότα της προηγούμενης βραδιάς. Τι να πρωτοθυμηθώ...; Εκεί κρύβονται οι πιο όμορφες αναμνήσεις αυτής της γιορτινής περιόδου. Οι πιο δυνατές. Μα αυτά, ίσως τα πούμε άλλη στιγμή.


Τώρα, ανυπομονώ να στολιστούν τα τραπέζια γιορτινά και να υποδεχτούν ανθρώπους αγαπημένους, τουλάχιστον αυτούς που είναι κοντά. Και σε όλους τους υπόλοιπους αγαπημένους στέλνω τις ευχές μου και την αγάπη μου. Κι εύχομαι να ξαναπιούμε εκείνον το καφέ μαζί χαχανίζοντας σαν κοριτσόπουλα κι ας μην είναι ποτέ ξανά ο ίδιος, ξέγνοιαστος πρωινός καφές...


Ευχές σε όλους εσάς τους αγαπημένους! Να περάσετε όμορφα, περιτριγυρισμένοι από ανθρώπους π' αγαπάτε!
Καλό Πάσχα!


Litsa


 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

Ευωδιές, γεύσεις και παιχνίδια

Ένα Σαββατοκύριακο γεμάτο γεύσεις.
Την Παρασκευή πήγα λαϊκή και ως γνωστόν, εκεί δεν μπορεί ν' αντισταθεί κανείς σε τίποτα. Οι ιδέες έρχονται η μια πίσω απ΄την άλλη "να κάνω αυτό, κι εκείνο, να δοκιμάσω και το άλλο" ...
Νιώθω ότι άνοιξη είναι μια εποχή ολοζώντανη. Ξυπνούν τα πάντα κι ενεργοποιούνται θαρρείς ξανά όλες οι αισθήσεις. Μια εποχή γεμάτη ευωδιές, χρώματα, γεύσεις. Όλα τόσο φρέσκα που θέλεις να τ' αγγίξεις, να τα μυρίσεις και φυσικά να τα γευτείς. 
Επέστρεψα στο σπίτι γεμάτη σακούλες, κέφι για δοκιμές και φυσικά χαρούμενη που το Πάσχα πλησιάζει.
Το πρώτο που αγόρασα από τη λαϊκή ήταν λουλούδια. Δυο μικρά μπουκετάκια με φρέζιες και κινέζικα γαρίφαλα, τα οποία μου κόστισαν ελάχιστα κι έχω βρει τη χαρά μου, γιατί στα ανθοπωλεία σπάνια πλησιάζω πια. 


Μπήκα από την Παρασκευή στην κουζίνα κι έφτιαξα ρυζόγαλο για τα παιδιά και όχι μόνο, αφού εξαφάνισα ένα κι εγώ με τον πρωινό μου καφέ, αλλά και σοκολατένια muffins, τα οποία πήρε ο Ανδρέας μαζί του στη δουλειά και καταναλώθηκαν εκεί. Μ΄αρέσει να φτιάχνω γλυκά και να τα μοιράζω. Εγώ χαίρομαι να ψήνω, εκείνοι χαίρονται να καταναλώνουν, άρα είμαστε όλοι ευχαριστημένοι!


Το Σάββατο ήταν ημέρα παιχνιδιού. 

Η νταλίκα με βαρύ φορτίο: καραμέλες

Πριν καιρό είχα αγοράσει για τα παιδιά ένα παιχνίδι με φυτικά τουβλάκια (από άμυλο καλαμποκιού, νερό και φυτικά χρώματα), εντελώς ακίνδυνα, τα οποία κολλούν μεταξύ τους μόλις βραχούν ελάχιστα.


Η αλήθεια είναι ότι το διασκεδάσαμε! Μπορεί να φτιάξει κανείς τα πάντα, αφού με ένα ψαλίδι δίνεις στα τουβλάκια (playmais) το σχήμα που θέλεις και απλά δημιουργείς φιγούρες, κολλώντας τα μεταξύ τους. 
Φτιάξαμε δέντρα, σαλιγκάρι (τον Turbo ντε), ανθρωπάκια, βαγόνια, λουλούδια κι όταν άρχισαν να μου ζητάνε αεροπλάνα και πυραύλους, τους είπα ότι θα τους τα φτιάξει ο μπαμπάς. Ε μα είχαν αρχίσει να ξεφεύγουν...


Όταν το "Frozen" έκλεψε όλη τους την προσοχή, ξαναμπήκα στην κουζίνα. 


Φέτος αποφάσισα να στείλω σε νονούς, κουμπάρους και βαφτιστήρια δώρα από την κουζίνα μου. Έφτιαξα μπισκότα βουτύρου, μέσα στο πνεύμα της εποχής και της περιόδου.


Μα και την αγαπημένη μου μαρμελάδα! 


Φράουλες με λίγα κόκκινα βατόμουρα και τους σπόρους από ένα κλωνάρι βανίλιας, για να εμπλουτιστεί η γεύση. Εντάξει, δεν μπορώ να είμαι αντικειμενική, αφού το αποτέλεσμα αυτού του συνδυασμού, είναι μια γεύση που λατρεύω!


Την έβαλα σε βάζα, τα οποία έντυσα με ύφασμα, στόλισα με αυτοκόλλητα, μα και πολύ αγάπη.


Και βέβαια, σειρά είχαν τα τσουρέκια. Είπα να το τολμήσω, παρά την περσινή αποτυχία, αλλά εντάξει, έγιναν πολύ καλύτερα! Η συνταγή κλασική κι αγαπημένη, της μαμάς μου. Ούτε την αλλάζω, ούτε πειραματίζομαι. 
Αχ κι αυτή η μαστίχα Χίου, τόσο αρωματική, που μου ξυπνά αμέτρητες αναμνήσεις...


Έτοιμα όλα, τυλιγμένα και φροντισμένα. Δεν ξέρω αν είναι νόστιμα, είναι όμως φτιαγμένα με μεράκι και αγάπη κι εμένα μου φτάνει.

Όχι, δεν έφτιαξα μόνο γλυκά και μαρμελάδες, κουβάλησα κι άλλα απ' την λαϊκή, όπως αυτές τις κατακόκκινες πιπεριές Φλωρίνης, στις οποίες έχω αδυναμία, γι αυτό και τις φωτογράφισα λίγο πριν ψηθούν, γοητευμένη από το κατακόκκινο χρώμα τους.
Δοκίμασα μάλιστα μια νέα γεύση, την τρίχρωμη quinoa, που μου έστειλε η μαμά μου από Γερμανία, όταν διάβασε αυτή την ανάρτηση (κλικ). Είναι απίθανη, πολύ πιο γευστική από τη λευκή, αλλά δεν έχω βρει τρίχρωμη εδώ πουθενά...
Μωρέ λέτε απλά να άρχισα να συνηθίζω την γεύση της; Θυμάμαι που όταν δοκίμασα quinoa για πρώτη φορά, ταράχτηκα... χαχα 

Quinoa με γιαούρτι 

Πάντως το σπίτι μας τις τελευταίες ημέρες μοσχοβόλησε και οι ευωδιές προανήγγειλαν 
την γιορτινή περίοδο.
Μεγάλη Εβδομάδα αγαπημένοι φίλοι. Μεγάλη Εβδομάδα κι εύχομαι να 'ναι ξεχωριστή για όλους. Να επιστρέψουμε στα χωριά μας ή στα πατρικά μας ή απλώς να βγούμε στην εξοχή και να συναντήσουμε ανθρώπους αγαπημένους!


Καλές γιορτές!
Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Λίγο από Πάσχα

Με τούτα και με κείνα, έχασα τις ημέρες και συνειδητοποίησα πριν δυο μέρες ότι η Μ. Εβδομάδα είναι μπροστά μας. Το καλύτερο βέβαια είναι, ότι εγώ η καλή σου, έβγαλα ολόκληρο πρόγραμμα για την Μ. Εβδομάδα - έχοντας ξεχάσει ότι είναι η Μεγάλη - δίχως να σκεφτώ τα παιδιά που θα είναι μαζί μου σπίτι, αφού τα σχολεία κλείνουν. Ωραία είμαι εγώ, ε;
Λίγο τα γενέθλια των αγοριών, λίγο το ταξίδι στην Αθήνα, έχασα την μπάλα! Έμειναν όλα πίσω. Ούτε δώρα, ούτε στολισμοί, τίποτα!

Δίχως να χάσω χρόνο, αλλά και για να τα βάλω όλα σε μια σειρά, έβγαλα τα πασχαλινά από τα κουτιά και στόλισα, γιατί θέλω να έχω το Σαββατοκύριακο ελεύθερο, μπας και ψήσουμε κανένα γιορτινό γλυκάκι ή πάμε καμιά βόλτα.
Φέτος δεν έκανα κάτι ξεχωριστό. Ούτε πρωτοτυπίες, ούτε κατασκευές. Απλά πράγματα.


Αυτό το κλαδί με την φωλιά, ταξίδεψε από Γερμανία. Ήταν μέσα στο δέμα των παππουδογιαγιάδων με τα δώρα για τα γενέθλια των αγοριών. Ε, κι επειδή κοντά στον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα, πήρα κι εγώ τα δωράκια μου. Γέμισα την φωλιά με διακοσμητικό χόρτο, αυγουλάκια ορτυκιών και φτερά για πιο φυσικό αποτέλεσμα. 
Επίσης, με το δέμα ταξίδεψε κι ο πράσινος σαλίγκαρος, που μοιάζει να σκαρφαλώνει αργά στο βάζο. Τον λάτρεψα!


Τα γυάλινα κηροπήγια, ταξίδεψαν μαζί μου από Αθήνα. Δώρο μιας αγαπημένης αναγνώστριας, την οποία γνώριζα δυο χρόνια τώρα μόνο μέσω facebook, μα φέτος οι Ψηφιακές Γειτονιές, ήταν αφορμή να βρεθούμε από κοντά! Κι επειδή μου άρεσαν πολύ, αποφάσισα να τα μετατρέψω για λίγες μέρες σε αυγοθήκες. Ιωάννα μου σ' ευχαριστώ κι από εδώ!


Φυσικά υπάρχει και το κλαδί με τις φωλιές, που έφτιαξα για το Cook Craft Create. Είναι εκεί στη γωνιά με τα λουλούδια. Αν θέλετε να δείτε τις οδηγίες κάντε κλικ στο τέταρτο τεύχος.


Εννοείται ότι φυτέψαμε και φέτος φακές σε τσόφλια! Βέβαια φύτεψα και σιτάρι, γιατί άκουσα ότι φυτρώνει όμορφη πρασινάδα. Για να δούμε... Μόνο που άργησα και δεν ξέρω αν μέχρι το Πάσχα θα προλάβουν να φυτρώσουν και να μεγαλώσουν αρκετά.

Τσόφλια με σιτάρι
Τσόφλια με φακές

Για το τέλος άφησα αυτό το στεφάνι που μου δώρισαν τα Χριστούγεννα οι KaPa. Το αγάπησα, γιατί έχει άπειρες χρήσεις, για κάθε εποχή! Για την ώρα το στόλισα με διακοσμητικά αυγά και κορδέλες και το κρέμασα στο διάδρομο. Φωτίστηκε ο χώρος! Είναι εντυπωσιακό πώς μια τόσο απλή κατασκευή, αλλάζει ολόκληρο το σκηνικό!


Σας εύχομαι λοιπόν ένα υπέροχο και δημιουργικό Σαββατοκύριακο! Εύχομαι επίσης να φτιάξει ο καιρός, γιατί εδώ πάνω ξυπνήσαμε χθες το πρωί με 8 βαθμούς...
Καλημέρα φίλοι μου. Λαμπερή, πολύχρωμη καλημέρα! 


Litsa

Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

Μια γειτονιά γεμάτη φίλους

Ξέρω πως τις τελευταίες ημέρες οι Ψηφιακές Γειτονιές είναι το φλέγον θέμα. Μα έχει ενδιαφέρον να δει κανείς το γεγονός από τη σκοπιά του καθενός, οπότε θα μου επιτρέψετε να διηγηθώ τη δική μου ιστορία, να σας πάρω μαζί μου σε αυτό το ταξίδι, να σας δείξω τι έμαθα, με τι εντυπωσιάστηκα, από τι μαγεύτηκα κι εμπνεύστηκα. Ένα ταξίδι ξεχωριστό, σχεδόν μαγικό, γεμάτο παρασκηνιακές εικόνες, τις οποίες φρόντισα ν' αποτυπώσω, για να τις μοιραστώ εδώ, με εσάς. Και είμαι τόσο ενθουσιασμένη, που θα το διηγηθώ μόνο με μια αναπνοή...

Όλα ξεκίνησαν το πρωινό της Παρασκευής, όταν έφτασα στην Αθήνα και είχα στη διάθεσή μου 5 ώρες, μέχρι ν' ανοίξουν τις πύλες τους οι Ψηφιακές.
Περπάτησα στο κέντρο της Αθήνας, ήπια έναν καφέ στα γρήγορα με την ξαδέρφη μου - που το 'σκασε για λίγο από τη δουλειά - και αφού δώσαμε ραντεβού το βράδυ στο σπίτι της, πήρα το δρόμο για τις Ψηφιακές Γειτονιές. Στη διαδρομή χάζεψα τα λουλούδια στην άκρη του πεζοδρομίου, περπάτησα σε όμορφα πλακόστρωτα, κοντοστάθηκα να θαυμάσω και πάλι αυτόν τον ιερό βράχο στο βάθος και ξαπόστασα σ' ένα παγκάκι.


Κι έπειτα πέρασα το κατώφλι του HUB και ήταν όλοι εκεί. Οι αγκαλιές άνοιξαν, τα φιλιά μοιράστηκαν, τα λόγια θαυμασμού ειπώθηκαν και η φωτογραφική βγήκε από την τσάντα να φυλακίσει στιγμές μοναδικές, λίγο πριν γεμίσει με κόσμο η Γειτονιά!

Οι πασχαλίτσες στο playroom περιμένουν τους μικρούς τους φίλους

Ήταν ένα διήμερο τόσο γεμάτο, τόσο σημαντικό, τόσο απολαυστικό, δημιουργικό, παρακινητικό!
Την αυλαία άνοιξε το υπέροχο βιντεάκι, που φροντίσαμε όλοι εμείς να δημιουργηθεί από τους διοργανωτές, με τις φωτογραφίες που στείλαμε. Φωτογραφίες της καθημερινότητάς μας, από τα μικρά μας ανθρωπάκια, από αντικείμενα ή απλά από στιγμές, που δηλώνουν με τον πιο όμορφο τρόπο ότι είμαστε και νιώθουμε πια γονείς των μικρών μας πλασμάτων.
Και ξέρετε κάτι; Εκείνη τη στιγμή, καθώς έβλεπα τις φωτογραφίες και διάβαζα σε ποιους ανήκουν, σας ένιωσα όλους εκεί κι ας μην καταφέρατε να έρθετε.


Η δική μου συμμετοχή, ήταν η παρακάτω φωτογραφία, στην οποία αποτύπωσα τα πατίνια των αγοριών, παρκαρισμένα έξω από την πόρτα, πάντα σε ετοιμότητα να τα πάρουν και να τρέξουν, αλλά και τα παιχνίδια τους, που βρίσκω συχνά στο κρεβάτι μας, σημάδι ότι πέρασαν από εκεί...


Κάθε ομιλία και διαφορετικό συναίσθημα, κάθε ιστορία κι έναυσμα, κάθε λέξη και ελπίδα. Ελπίδα ότι όλα γίνονται, ελπίδα ότι όλα είναι πιθανά, ότι κάτι τόσο δα μικρό, μπορεί να φέρει την μεγαλύτερη αλλαγή στη ζωή σου, ελπίδα για να συνεχίσεις!


Ομιλίες γεμάτες ξεχωριστά μηνύματα, αλλά και συγκινητικές, όπως αυτή του Ναυτίλου και της αδερφής μου, αφήνοντας και οι δυο στο τέλος, το αίσθημα της αισιοδοξίας.

Ναυτίλος

Φυσικά υπήρξαν κάποιοι που με καθήλωσαν με τις ιδέες τους, με το θάρρος αλλά και το θράσος τους, με το χιούμορ τους. Σε αυτούς ανήκουν οι δημιουργοί του Key Books, ενός εναλλακτικού και πολύ ξεχωριστού εκδοτικού οίκου. Δύο άνθρωποι, ένας στόχος: να εκδώσουν βιβλία-κλειδιά, που θα μας βοηθήσουν να ξεκλειδώσουμε το μυαλό μας!

Κι έπειτα ήταν κι αυτός ο τύπος, όπως λέμε "μα τι τύπος είναι αυτός!" όλο θαυμασμό!
Ο Κώστας Βογιατζής, ο γνωστός Yatzer, ανέβηκε σαν χείμαρρος στη σκηνή και μας συνεπήρε. Τόσο πληθωρικός, γεμάτος ιδέες και δράση, μας έπεισε μέσα σε λίγα μόνο λεπτά, ότι τα όνειρα - τα πιο τρελά - γίνονται πραγματικότητα, αρκεί να τα κυνηγήσεις με κάθε τρόπο. Ένας άνθρωπος προσιτός, με γέλιο αυθεντικό, από αυτούς που δε συναντάς συχνά στην καθημερινότητά σου. Μια ομιλία που με ενέπνευσε, με ώθησε, με παρακίνησε, με έπεισε και ναι, μου απέδειξε ότι με αγάπη, πάθος, στόχο, δουλειά, επιμονή και πίστη, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου!


Όσο για το παρασκήνιο, ω, υπήρξε μπόλικο. Στα διαλείμματα οι φωτογραφίες που βγάζαμε ήταν άπειρες, τα γέλια, οι αγκαλιές και τα πειράγματα ασταμάτητα. Επικρατούσε μια χαλαρότητα, αφού πλέον γνωριζόμασταν οι περισσότεροι. Πεταγόμασταν από το ένα πηγαδάκι στο άλλο, να τους χορτάσουμε όλους!

Να, εδώ με την Αθηνά (την γνωστή Sugarbuzz), που ήταν μία από τις ομιλήτριες, ευχόμαστε "καλημέρα με χρώμα"! Ξεχάσαμε να προσθέσουμε "και γλύκα", μιας και είμαστε αθεράπευτες γλυκατζούδες, τι να κάνουμε;


Εδώ, η Αννούσα Μελά, μαζί με την Κάλη και την Βέρα, τη στιγμή που τραβάει φωτογραφία τα παπούτσια τους.


Δεν φτάνει ένα μόνο κολάζ να μεταφέρει το τρελό κλίμα της βραδιάς...


Κι όταν ξέκλεβα χρόνο, έτρωγα και κανένα γλυκάκι... όχι που θα μου ξέφευγαν. Λάτρεψα τα red velvet cupcakes! 



Η βραδιά έκλεισε με δυνατό χειροκρότημα για τους διοργανωτές, με ευχές και με την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε σε έναν χρόνο.



Την άλλη μέρα το πρωί, ξυπνήσαμε με ένα υπέροχο hangover και ήπιαμε τον πρώτο καφέ της ημέρας μαζί με την ξαδέρφη μας, αναλύοντας τα πάντα. Και λίγο πριν κλείσουμε πίσω μας την πόρτα του σπιτιού της, στήσαμε τις μηχανές και βγάλαμε τις τελευταίες φωτογραφίες, σαν έφηβες. Μια τρελή-τρελή οικογένεια...

Φωτό κάτω δεξιά από KaPaworld

Καθώς ταξίδευα, με πήρε ο Φαίδωνας και μου ζήτησε να μείνω λίγο ακόμα στην Αθήνα, γιατί "ο μπαμπάς μας αφήνει να κάνουμε πράγματα που εσύ μας απαγορεύεις" μου είπε. Καταλάβατε ο μπαμπάς; 

Η εβδομάδα ξεκίνησε με ένα μπουρίνι κι ένα χαλάζι, που για μένα ήταν λυτρωτικό. Σαν να ξεκαθάρισε το τοπίο μέσα μου, μετά απ' όσα είχα ακούσει τις προηγούμενες ημέρες. Σαν να ξέπλυνε όλα αυτά που με κρατούσαν πίσω. Καθόμουν στο μπαλκόνι κι απολάμβανα το θόρυβο που έκαναν τα μικρά κομμάτια πάγου, καθώς έπεφταν με δύναμη.


Μάζεψα όλες τις πληροφορίες, τις πέρασα από φίλτρο, κράτησα τις σημαντικές και τις έβαλα σε σειρά προτεραιότητας, με πρώτη και καλύτερη αυτή:

 Κώστας Βογιατζής/Yatzer

Νομίζω πως το ταξίδι τώρα ξεκινάει...
Ευχαριστώ Ψηφιακές Γειτονιές! Πέρυσι είχατε άρωμα βασιλικού, μα φέτος είχατε άρωμα γλαδιόλας, αυτής που συμβολίζει την ανάμνηση κι εκφράζει το πάθος...

Καλημέρα σε όλους! 
Και να θυμάστε πως ποτέ δεν είναι αργά για νέα ξεκινήματα...


Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook