Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Μπολάκια σιλικόνης

Ναι το ξέρω... Ότι "επέστρεψα" έγραψα την τελευταία φορά και από τότε πέρασαν σχεδόν δύο εβδομάδες. Εμ, από το "γύρισα" μέχρι το "ανεβάζω ανάρτηση κάθε τρεις, τέσσερις ημέρες", μεσολαβούν χίλιες δυο υποχρεώσεις, ανάγκες, δουλειές και πάει λέγοντας.
Κι επειδή δεν είμαι ακόμη σε φάση να ψήσω γλυκά, να φτιάξω την οποιαδήποτε μικροκατασκευή ή έστω, να σας δείξω λίγη από την ανύπαρκτη διακόσμηση του σπιτιού, σκέφτηκα να μοιραστώ μαζί σας το θέμα που είχα ετοιμάσει για το περιοδικό μας Cook Craft Create. Είχαμε αποφασίσει με τα κορίτσια να βγει το νέο τεύχος Σεπτέμβριο, οπότε, όταν προέκυψε η μετακόμιση και πριν πακετάρω όλα τα πράγματα, αποφάσισα να φτιάξω κάτι σχολικό για το περιοδικό. Τα είχα υπολογίσει όλα, έφτιαξα την κατασκευή μου, έβγαλα τις φωτογραφίες, αλλά δεν υπολόγισα ότι θα είμαι δίχως internet για περίπου 40 ημέρες... Έτσι, δεν μπόρεσα να το συντάξω και να το στείλω εγκαίρως στην Αθηνά.
Το έβδομο και φθινοπωρινό τεύχος του Cook Craft Create, βέβαια, κυκλοφόρησε και ήταν πανέμορφο. Με ιδέες για φθινοπωρινή διακόσμηση, με έξυπνες κατασκευές, με μικρές νοστιμιές, αλλά και με θέματα σχολικού περιεχομένου, μιας και οι πρωταγωνιστές του Σεπτεμβρίου είναι οι μαθητές και τα δωμάτιά τους. Εκεί επικεντρώθηκα κι εγώ κι έφτιαξα κάτι για το παιδικό δωμάτιο, που θα μπορούσε όμως άνετα να χρησιμοποιηθεί και στην κουζίνα. Μπολάκια και ποτήρια, φτιαγμένα από χρωματιστή σιλικόνη.



Η διαδικασία απλή, αρκεί να έχετε ένα πιστόλι σιλικόνης και μπάρες σιλικόνης σε διάφορα χρώματα. Επιλέγετε κεραμικά ή γυάλινα ποτήρια και μπολ, των οποίων το σχήμα και μέγεθος σας εξυπηρετεί και απλώνετε επάνω τους τη σιλικόνη. 



Προσπαθείτε όσο μπορείτε να μην αφήνετε μεγάλα κενά. Αφήνετε να κρυώσει καλά η σιλικόνη κι έπειτα την αφαιρείτε από τα σκεύη. 



Επειδή είναι μαλακή και εύκαμπτη, βγαίνει σχετικά εύκολα. Εγώ δυσκολεύτηκα λιγάκι στο ποτήρι, αλλά το γέμισα με πολύ ζεστό νερό, ώστε να μαλακώσει λιγάκι η σιλικόνη και βγήκε εύκολα. 
Μία άλλη λύση είναι, να απλώσετε επάνω στα σκεύη διαφανή μεμβράνη και πάνω σε αυτήν να απλώσετε τη σιλικόνη. Η μεμβράνη δεν λιώνει και η σιλικόνη κολλάει επάνω της. Μόλις κρυώσει, κόβετε τα κομμάτια της μεμβράνης που εξέχουν ή περισσεύουν κι έτσι στο εσωτερικό των μπολ σας θα υπάρχει μια διακριτική μεμβράνη. Η αλήθεια είναι πως αυτή η διαδικασία είναι πολύ πιο απλή από την πρώτη. 

Αυτά που έφτιαξα βρίσκονται προς το παρόν σε μια κούτα, αλλά όταν ετοιμάσουμε το δωμάτιο των αγοριών, θα πάρουν θέση στο γραφείο του Φαίδωνα και πιθανόν να κρατήσω ένα και για το δικό μου γραφείο.

Το κόκκινο έχει στο εσωτερικό του διαφανή μεμβράνη

Θα μπορούσαν όμως να διακοσμήσουν και την κουζίνα, γεμίζοντάς τα με κουταλάκια, κλιπς, λαστιχάκια και άλλα μικροαντικείμενα.


Πριν κλείσω τη σημερινή ανάρτηση κι εφόσον γράφτηκε με αφορμή το Cook Craft Create, να μην ξεχάσω να σας ενημερώσω, ότι το περιοδικό απέκτησε δική του σελίδα, την οποία μπορείτε να επισκεφθείτε πατώντας ΕΔΩ

Σας αφήνω δίχως υποσχέσεις, αφού πραγματικά δεν ξέρω πότε θα είμαι σε θέση να ξαναγράψω. Σας εύχομαι όμως να περάσετε ένα υπέροχο τριήμερο ή και τετραήμερο.
Πολλά φιλιά και καλές βόλτες!


Litsa 

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Παρασκευή, 10 Οκτωβρίου 2014

Και πάλι εδώ...

Και να 'μαι πάλι εδώ, μαζί σας. Μοιάζει σαν να μην πέρασε μια μέρα, μα πέρασαν 30 κι είναι όλα διαφορετικά. Το περιβάλλον, το σπίτι, οι άνθρωποι, η πόλη, ο καιρός... όλα αλλιώς. Όχι ακριβώς καλύτερα, μα ούτε και χειρότερα. Απλά διαφορετικά, αλλιώτικα, πώς το λένε; Είναι σίγουρα θέμα συνήθειας, αφού μόλις μάθω τις μυρωδιές, τους θορύβους του σπιτιού, την γειτονιά, θα βολευτώ και θα χαλαρώσω.
Δεν ξέρετε πόσο με συγκινήσατε με την αντίδρασή σας, όταν μάθατε τα νέα μας. Όχι, ούτε που το φαντάζεστε... Ήμουν τόσο απορροφημένη με την μετακόμιση, που είχα αφήσει πίσω μου το συναισθηματικό κομμάτι. Ήταν βολικά έτσι, μέχρι που πάτησα "δημοσίευση" στην προηγούμενη ανάρτηση. Τόσα μηνύματα, τόσα σχόλια, τόσα likes, τόσα τηλεφωνήματα. Μοιραστήκατε απλόχερα τα στοιχεία σας μαζί μου, ζητώντας μου να σας πάρω για οτιδήποτε... Με ενθαρρύνατε, με αγκαλιάσατε, με παρηγορήσατε, με ξαφνιάσατε, με ενθουσιάσατε και με συγκινήσατε βαθιά, πολύ βαθιά. Είστε σπουδαίοι, το εννοώ και σας ευχαριστώ! Όλους, έναν προς έναν. Μακάρι να μπορούσα να απαντήσω στον καθένα ξεχωριστά, αλλά είναι αδύνατον. Είστε πολλοί κι είναι τόσο ωραίο αυτό!! Ούτε που ξέρω πώς να το ανταποδώσω, μόνο να σας ευχαριστήσω μπορώ! Από καρδιάς! 

Όσο για το σπίτι, θα σας πω ότι είναι σε πολύ αρχικό στάδιο. Κουράστηκα τόσο με την μετακόμιση, που δεν μου έμεινε ενέργεια για το διακοσμητικό σκέλος. Ακόμη ανοίγω κούτες, απορώντας πού στο καλό τα είχα όλα αυτά τα πράγματα. Είναι σαν να τα ανακαλύπτω όλα από την αρχή. Την πρώτη μάλιστα μέρα, αφού ξεφορτώθηκαν όλα και μπήκαν στο νέο σπίτι, ήταν τόσο μεγάλη η απογοήτευσή μου στο αντίκρισμα του απόλυτου χάους, που κάθισα στον καναπέ (το μοναδικό κενό σημείο) και δήλωσα πως δεν θα ξανασηκωθώ για κανένα λόγο. Μου φάνηκε τόσο μάταιο να ξανανοίξω όλες εκείνες τις κούτες που με τόσο κόπο είχα κλείσει κάποιες ημέρες πριν!
Τελικά όμως η κούραση δεν είναι καλή σύμβουλος, οπότε σαν άλλη Σκάρλετ Ο' Χάρα κι εγώ, αποφάσισα πως "αύριο ξημερώνει μια καινούρια μέρα" και πήγα για ύπνο...
Τώρα που το σπίτι έχει αρχίσει να μοιάζει με σπιτικό, επέστρεψε και το μεράκι μου, αλλά είναι πολλά να γίνουν ακόμη, πριν κρεμαστούν τα ράφια και τα κάδρα. 
Βέβαια, τα λουλούδια δεν λείπουν από τα βάζα, όπως αυτό το μπλε γιασεμί που έκοψαν τα παιδιά, όλο χαρά, από έναν φράχτη σπιτιού κι εγώ σκεφτόμουν, πως ακόμη δεν πάτησα το πόδι μου στην Αθήνα, θα με πάρουν στο κυνήγι...



Ή αυτές οι φυσαλίδες, που είναι τόσο χαρακτηριστικές αυτή την εποχή και υπόσχομαι ότι αυτές τις αγόρασα!


Αυτά όμως που λάτρεψα, είναι τα καλλωπιστικά μήλα (malus), τα οποία γνώριζα από Γερμανία, αλλά ποτέ δεν είχα δει στη χώρα μας κι όμως τα βρήκα σε ένα μικρό ανθοπωλείο. Α ρε πρωτεύουσα! Τς τς τς



Ωστόσο, αυτό που λάτρεψα περισσότερο απ' όλα, είναι ο έντονος τοίχος στο σαλόνι μας. Αποφάσισα να τολμήσω και να βάλω χρώμα σε έναν μόνο τοίχο του σαλονιού. Το αποτέλεσμα με αποζημίωσε, αφού αυτό το καταπληκτικό indigo έδωσε μια ξεχωριστή προσωπικότητα σε όλο το χώρο.



Δεν τόλμησα όμως μόνο στο σαλόνι, αφού επέλεξα διαφορετικά χρώματα για κάθε δωμάτιο, ακόμη και για την κουζίνα, γιατί υπήρξα καλή μαθήτρια και διάβασα καλά τις συμβουλές της Όλγας! Θα τα μοιραστώ όλα μαζί σας όταν έρθει η ώρα τους.
Προς το παρόν, θα σας ευχηθώ καλό μήνα και κατ' επέκταση καλό φθινόπωρο, με την ίδια φωτογραφία που ευχήθηκα και στους φίλους του Instagram.


Καλημέρα με αχνιστό καφέ στο χέρι και ζεστά, χουχουλιάρικα χρώματα.
Επέστρεψα και θα τα λέμε συχνότερα επιτέλους!
Τα φιλιά μου
Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Νέο ξεκίνημα...

Αυτό το καλοκαίρι το περίμενα με λαχτάρα. Ήμουν σίγουρη ότι θα περνούσαμε υπέροχα, ακόμη κι αν δεν πηγαίναμε πουθενά. Τελικά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα είχα προγραμματίσει - τι παράξενο!!
Μια επαγγελματική πρόταση που έγινε στον Ανδρέα ήρθε να ταράξει τα ήρεμα νερά της καθημερινότητάς μας κι έπρεπε να πάρουμε μια σοβαρή απόφαση και άμεσα. Μετά από τεράστια άρνηση, πολλές σκέψεις, αρκετή ανασφάλεια και άπειρες συζητήσεις, αποφασίσαμε να πούμε το μεγάλο "ναι", γιατί οι καιροί σηκώνουν ρίσκο, ξεβόλεμα, νέα ξεκινήματα και πίστη στον εαυτό μας.
Τι σημαίνει αυτό για εμάς; Ότι μετακομίζουμε στην Αθήνα. Είμαι σίγουρη ότι κάποιοι σκεφτήκατε "αμάν βρε Λίτσα και νομίσαμε ότι πας Αυστραλία", αλλά πιστέψτε με, η Αθήνα φαντάζει Αυστραλία στα δικά μου μάτια... Μου είναι παντελώς άγνωστη, μου είναι τεράστια και γνωρίζω ελάχιστο κόσμο εκεί. Έτσι πίστευα δηλαδή, μέχρι που έβαλα κάτω τα δεδομένα και διαπίστωσα ότι πέρα από λίγους συγγενείς, έχω τελικά και φίλους εκεί, οι οποίοι μόλις έμαθαν τα νέα, μου στάθηκαν, μου έλυσαν όλες τις απορίες, με συμβούλευσαν κι έδειξαν πραγματικό ενδιαφέρον, μα και χαρά.
Αμέσως μετά την απόφασή μας, άρχισε ο Γολγοθάς. 
Ο Ιούλιος με βρήκε να γεμίζω κούτες παρέα με τα παιδιά. Είδα το σπίτι μας σταδιακά ν' αδειάζει και όλα όσα έφτιαξα με αγάπη και μεράκι, να μπαίνουν προσεκτικά σε χαρτόνια.
Βέβαια, έχει και τα καλά της η μετακόμιση, αφού ξεσκαρτάρεις και ξεκαθαρίζεις όλα σου τα υπάρχοντα, μιας και κάθε αντικείμενο περνά ξανά από τα χέρια σου. Κάπου διάβασα, ότι το πρώτο βήμα για μια καλή οργάνωση, είναι ένας τεράστιος σκουπιδοτενεκές! Ε ναι, είναι πραγματικότητα... Πέταξα πολλά και χάρισα άλλα τόσα!

Η shabby γωνιά
Το μικρό μου εργαστήρι
Το γραφείο μου
Το αγαπημένο μου ντουλάπι
Τα πολύχρωμα καλαμάκια

Ο Αύγουστος, κατά τον οποίο η μισός πληθυσμός της πόλης έλειπε, μας βρήκε να αναζητούμε νέα στέγη στην Αθήνα, όπου μετά από πολλές απογοητεύσεις και απεριόριστο άγχος, καβγάδες, τηλεφωνήματα, σκέψεις, ενδοιασμούς και άλλα τέτοια όμορφα, την βρήκαμε!
Ο Σεπτέμβρης μας βρήκε πελαγωμένους, αφού ακόμη όλα είναι στον αέρα κι εμείς έχουμε ένα πρωτάκι που περιμένει την 11η Σεπτεμβρίου με λαχτάρα! Ναι, το Φαιδωνάκι θα πάει πρώτη τάξη κι εμείς δεν ξέρουμε καλά-καλά προς τα που πέφτει το σχολείο του! Είμαστε όμως αισιόδοξοι, ακόμη και χαρούμενοι τώρα πια, παρόλο που αφήνουμε πίσω μας αγαπημένους συγγενείς, φίλους και... τη θάλασσα. 


Αυτό το δώρο, την πολυτέλεια του να περπατάς δύο λεπτά από το σπίτι σου και μπροστά σου ν' απλώνεται το απέραντο μπλε. Ναι θα μου λείψει πολύ, μα είμαι σίγουρη πως θα βρούμε μέρη πολλά και σπουδαία να κάνουμε τις βόλτες μας. Πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπος είναι φύσει ανήσυχος. Πρέπει να γυρίζει, να ταξιδεύει, να γνωρίζει, να δοκιμάζει, να γεύεται. Αυτό προστάζει η φύση του και νομίζω πως τελικά ο Ανδρέας κι εγώ, παρά τους ενδοιασμούς μας, το καταφέρνουμε ως τώρα καλά, έστω κι αν οι αρχικοί λόγοι που μας παρακινούν, είναι επαγγελματικοί. Όμως αυτοί οι επαγγελματικοί λόγοι, μας ταξίδεψαν σε μέρη, που πιθανόν να μην βλέπαμε ποτέ.
Κι αν οι σημερινές φωτογραφίες κρύβουν μια μελαγχολία, δεν πειράζει. Πάμε για άλλα, για καινούρια, φρέσκα, λαμπερά κι αστραφτερά. Κι αν το άγχος της μετακόμισης είναι μεγάλο και η ανακατωσούρα αναπόφευκτη, πάλι δεν πειράζει. Πάμε να γεμίσουμε με αναμνήσεις ένα νέο σπίτι, να διακοσμήσουμε  φρεσκοβαμμένους τοίχους, να περπατήσουμε σε άγνωστα σοκάκια, να εξερευνήσουμε καινούριες περιοχές, να αντικρίσουν τα μάτια νέες εικόνες. 
Κι αν χαθώ για λίγο καιρό ακόμη, τώρα ξέρετε γιατί. Είναι που ο χρόνος πιέζει πολύ, είναι που πρέπει να μπουν όλα σε τάξη, να βρούμε τους ρυθμούς μας, να αποκτήσουμε και πάλι πρόσβαση στο internet, να μάθουμε να κινούμαστε σε μια πόλη εντελώς άγνωστη.
Λίγο χρόνο ακόμη αγαπημένοι μου, λίγο ακόμη κι επανέρχομαι...
Ως τότε εύχομαι σε όλους εσάς και στα μικρά σας καλή σχολική χρονιά και ναι, θα τολμήσω να ευχηθώ και καλό φθινόπωρο. Που και που μάλιστα, θα τα λέμε και εδώ!
Καλό ξεκίνημα σε όλους μας!

Υ.Γ. ευχαριστώ όλους εσάς που μας βοηθήσατε τον τελευταίο καιρό, μας σταθήκατε, μας πηγαινοφέρνατε, μας φιλοξενήσατε, μας συμβουλεύσατε, μας απαντήσατε σε άπειρα ερωτήματα, μας εμψυχώσατε, μας στηρίξατε, μας φέρατε σε επαφή με ανθρώπους. Ξέρετε εσείς... Ευχαριστούμε!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Θάσος

Μία και μοναδική απ' ότι φαίνεται θα είναι αυτή η ανάρτηση για τον φετινό Αύγουστο. Η αλήθεια είναι ότι και η διάθεση ήταν λίγο πεσμένη και το άγχος μεγάλο και οι διακοπές λιγοστές.
Κάποιοι θα είδατε ήδη εικόνες από τις διακοπές μας, στο blog της αδερφής μου, αλλά δεν πειράζει καθόλου να σας δείξω και μερικές από αυτές που τράβηξα εγώ, αφού επισκέφθηκα το νησί για πρώτη φορά. Γνώρισα επιτέλους τον Νίκο και την Νίτσα, τους φίλους και γείτονές τους, τα κατοικίδια, το ανοιχτό σε όλους σπίτι τους, τον υπέροχο κήπο τους που 'χει μια άγρια ομορφιά, το Καζαβήτι και το δάσος.
Έχω στερέψει από λόγια κι έμπνευση αυτή την περίοδο, γι αυτό λέω ν' αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους. Άλλωστε αν κάποιος θέλει να μάθει λεπτομέρειες για το μαγικό αυτό σπίτι της Νίτσας και του Νίκου, φτάνει να ρίξει μια ματιά εδώ (κλικ).

Το τριήμερο ταξίδι μας ξεκίνησε μες στον ενθουσιασμό, μια μέρα πριν το δεκαπενταύγουστο. Δυο αμάξια φορτωμένα με ανθρώπους αγαπημένους και πράγματα, ζωηρός ήλιος και μπόλικο μπλε. Κι όταν φτάσαμε απέναντι, αντίκρισα ένα νησί κατάφυτο.


Η ανηφόρα στο χωριό που θα μέναμε, το Καζαβήτι, καταλήγει στον ξενώνα της Νίτσας και του Νίκου, την όμορφη Παλατιανή. Ένα σπιτάκι φτιαγμένο με αγάπη, μεράκι, κέφι και στολισμένο με καθετί όμορφο, χαρισμένο από τη φύση.


Νησί ξεχωριστής ομορφιάς η Θάσος, από το οποίο  δυστυχώς δεν πρόλαβα να δω και πολλά τις τρεις ημέρες που ήμασταν εκεί... 
Ενθουσιάστηκα όμως με το δάσος, που απλώνεται ακριβώς πίσω από το χωριό, με το ιρλανδικό σχεδόν τοπίο και με τις "στέρνες", μέσα στις οποίες τα παιδιά δροσίστηκαν από την κάψα του καλοκαιριού.

Έρχεται το φθινόπωρο ή μου φαίνεται...;

Ενθουσιάστηκα με τους πρωινούς καφέδες και το πρωινό κους κους γύρω από το τραπέζι.


Ενθουσιάστηκα με τα Μεταλλεία. Μια παραλία πανέμορφη, που πήρε τ' όνομά της από το παλιό εργοστάσιο εξόρυξης σιδήρου, που βρίσκεται λίγο πιο πέρα. Μια εικόνα εγκατάλειψης και ερημιάς.

Μεταλλεία
Το παλιό εργοστάσιο

Ενθουσιάστηκα με τα παιχνίδια στη θάλασσα. Ναι, κάναμε όλοι τσουλήθρα σε αυτό τον πράσινο σκαραβαίο. Ξεσηκώσαμε τους πάντες με τα γέλια και τα χειροκροτήματα, ειδικά τη στιγμή που ανέβαινε ο μπαμπάς μου. Για μισή ώρα ήμασταν το απόλυτο θέαμα της παραλίας.


Ενθουσιάστηκα με αυτό τον μικρούλη με τα γκρίζα μάτια, ο οποίος αγαπήθηκε πολύ από τα παιδιά και βαφτίστηκε "Τίγρης".


Ενθουσιάστηκα με την ομορφιά που υπήρχε παντού γύρω μου...


...και με τα μοναδικά ηλιοβασιλέματα.


Ενθουσιάστηκα ακόμη και με τη γιορτή που στήθηκε στη γειτονιά, μια βραδιά πριν την αποχώρησή μας. Ήταν μια γιορτή απλή, αλλά σχεδόν από το πουθενά προέκυψε καλή παρέα κι έτσι τράβηξε μέχρι τα μεσάνυχτα.


Ενθουσιάστηκε με τα καραβάκια που έφτιαξε ο Ανδρέας για τα παιδιά, με φυσικά υλικά που βρήκαν στο δάσος.


Κι αν νομίζετε ότι φύγαμε με άδεια χέρια, κάνετε λάθος... Καθένας μάζεψε και κάτι. Λίγη ρίγανη, όμορφα ξύλα, πέτρες, φυτά που μας έδωσαν ο Νίκος και η Νίτσα. Όλα αφημένα πάνω στα μπαγκάζια μας.


Η ημέρα της επιστροφής ήταν βροχερή και συννεφιασμένη. Αλλά αυτό δεν ενόχλησε καθόλου τον Φαίδωνα, που στο καραβάκι στάθηκε με υπομονή, φορώντας την κουκούλα του και τάισε ενθουσιασμένος τους γλάρους.


Το παιδί και οι γλάροι...


Και κάπως έτσι επιστρέψαμε στην καθημερινότητά μας, που είναι όμορφη, αφού έχουμε εδώ τους γονείς μας, αλλά και γεμάτη ανατροπές, τις οποίες θα σας εξιστορήσω άλλη φορά.
 Προς το παρόν σας αφήνω, με την ελπίδα ότι δεν θ' αργήσω πάλι τόσο να επιστρέψω με νεότερα.

Τα φιλιά μου

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook