Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Νέο ξεκίνημα...

Αυτό το καλοκαίρι το περίμενα με λαχτάρα. Ήμουν σίγουρη ότι θα περνούσαμε υπέροχα, ακόμη κι αν δεν πηγαίναμε πουθενά. Τελικά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα είχα προγραμματίσει - τι παράξενο!!
Μια επαγγελματική πρόταση που έγινε στον Ανδρέα ήρθε να ταράξει τα ήρεμα νερά της καθημερινότητάς μας κι έπρεπε να πάρουμε μια σοβαρή απόφαση και άμεσα. Μετά από τεράστια άρνηση, πολλές σκέψεις, αρκετή ανασφάλεια και άπειρες συζητήσεις, αποφασίσαμε να πούμε το μεγάλο "ναι", γιατί οι καιροί σηκώνουν ρίσκο, ξεβόλεμα, νέα ξεκινήματα και πίστη στον εαυτό μας.
Τι σημαίνει αυτό για εμάς; Ότι μετακομίζουμε στην Αθήνα. Είμαι σίγουρη ότι κάποιοι σκεφτήκατε "αμάν βρε Λίτσα και νομίσαμε ότι πας Αυστραλία", αλλά πιστέψτε με, η Αθήνα φαντάζει Αυστραλία στα δικά μου μάτια... Μου είναι παντελώς άγνωστη, μου είναι τεράστια και γνωρίζω ελάχιστο κόσμο εκεί. Έτσι πίστευα δηλαδή, μέχρι που έβαλα κάτω τα δεδομένα και διαπίστωσα ότι πέρα από λίγους συγγενείς, έχω τελικά και φίλους εκεί, οι οποίοι μόλις έμαθαν τα νέα, μου στάθηκαν, μου έλυσαν όλες τις απορίες, με συμβούλευσαν κι έδειξαν πραγματικό ενδιαφέρον, μα και χαρά.
Αμέσως μετά την απόφασή μας, άρχισε ο Γολγοθάς. 
Ο Ιούλιος με βρήκε να γεμίζω κούτες παρέα με τα παιδιά. Είδα το σπίτι μας σταδιακά ν' αδειάζει και όλα όσα έφτιαξα με αγάπη και μεράκι, να μπαίνουν προσεκτικά σε χαρτόνια.
Βέβαια, έχει και τα καλά της η μετακόμιση, αφού ξεσκαρτάρεις και ξεκαθαρίζεις όλα σου τα υπάρχοντα, μιας και κάθε αντικείμενο περνά ξανά από τα χέρια σου. Κάπου διάβασα, ότι το πρώτο βήμα για μια καλή οργάνωση, είναι ένας τεράστιος σκουπιδοτενεκές! Ε ναι, είναι πραγματικότητα... Πέταξα πολλά και χάρισα άλλα τόσα!

Η shabby γωνιά
Το μικρό μου εργαστήρι
Το γραφείο μου
Το αγαπημένο μου ντουλάπι
Τα πολύχρωμα καλαμάκια

Ο Αύγουστος, κατά τον οποίο η μισός πληθυσμός της πόλης έλειπε, μας βρήκε να αναζητούμε νέα στέγη στην Αθήνα, όπου μετά από πολλές απογοητεύσεις και απεριόριστο άγχος, καβγάδες, τηλεφωνήματα, σκέψεις, ενδοιασμούς και άλλα τέτοια όμορφα, την βρήκαμε!
Ο Σεπτέμβρης μας βρήκε πελαγωμένους, αφού ακόμη όλα είναι στον αέρα κι εμείς έχουμε ένα πρωτάκι που περιμένει την 11η Σεπτεμβρίου με λαχτάρα! Ναι, το Φαιδωνάκι θα πάει πρώτη τάξη κι εμείς δεν ξέρουμε καλά-καλά προς τα που πέφτει το σχολείο του! Είμαστε όμως αισιόδοξοι, ακόμη και χαρούμενοι τώρα πια, παρόλο που αφήνουμε πίσω μας αγαπημένους συγγενείς, φίλους και... τη θάλασσα. 


Αυτό το δώρο, την πολυτέλεια του να περπατάς δύο λεπτά από το σπίτι σου και μπροστά σου ν' απλώνεται το απέραντο μπλε. Ναι θα μου λείψει πολύ, μα είμαι σίγουρη πως θα βρούμε μέρη πολλά και σπουδαία να κάνουμε τις βόλτες μας. Πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπος είναι φύσει ανήσυχος. Πρέπει να γυρίζει, να ταξιδεύει, να γνωρίζει, να δοκιμάζει, να γεύεται. Αυτό προστάζει η φύση του και νομίζω πως τελικά ο Ανδρέας κι εγώ, παρά τους ενδοιασμούς μας, το καταφέρνουμε ως τώρα καλά, έστω κι αν οι αρχικοί λόγοι που μας παρακινούν, είναι επαγγελματικοί. Όμως αυτοί οι επαγγελματικοί λόγοι, μας ταξίδεψαν σε μέρη, που πιθανόν να μην βλέπαμε ποτέ.
Κι αν οι σημερινές φωτογραφίες κρύβουν μια μελαγχολία, δεν πειράζει. Πάμε για άλλα, για καινούρια, φρέσκα, λαμπερά κι αστραφτερά. Κι αν το άγχος της μετακόμισης είναι μεγάλο και η ανακατωσούρα αναπόφευκτη, πάλι δεν πειράζει. Πάμε να γεμίσουμε με αναμνήσεις ένα νέο σπίτι, να διακοσμήσουμε  φρεσκοβαμμένους τοίχους, να περπατήσουμε σε άγνωστα σοκάκια, να εξερευνήσουμε καινούριες περιοχές, να αντικρίσουν τα μάτια νέες εικόνες. 
Κι αν χαθώ για λίγο καιρό ακόμη, τώρα ξέρετε γιατί. Είναι που ο χρόνος πιέζει πολύ, είναι που πρέπει να μπουν όλα σε τάξη, να βρούμε τους ρυθμούς μας, να αποκτήσουμε και πάλι πρόσβαση στο internet, να μάθουμε να κινούμαστε σε μια πόλη εντελώς άγνωστη.
Λίγο χρόνο ακόμη αγαπημένοι μου, λίγο ακόμη κι επανέρχομαι...
Ως τότε εύχομαι σε όλους εσάς και στα μικρά σας καλή σχολική χρονιά και ναι, θα τολμήσω να ευχηθώ και καλό φθινόπωρο. Που και που μάλιστα, θα τα λέμε και εδώ!
Καλό ξεκίνημα σε όλους μας!

Υ.Γ. ευχαριστώ όλους εσάς που μας βοηθήσατε τον τελευταίο καιρό, μας σταθήκατε, μας πηγαινοφέρνατε, μας φιλοξενήσατε, μας συμβουλεύσατε, μας απαντήσατε σε άπειρα ερωτήματα, μας εμψυχώσατε, μας στηρίξατε, μας φέρατε σε επαφή με ανθρώπους. Ξέρετε εσείς... Ευχαριστούμε!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014

Θάσος

Μία και μοναδική απ' ότι φαίνεται θα είναι αυτή η ανάρτηση για τον φετινό Αύγουστο. Η αλήθεια είναι ότι και η διάθεση ήταν λίγο πεσμένη και το άγχος μεγάλο και οι διακοπές λιγοστές.
Κάποιοι θα είδατε ήδη εικόνες από τις διακοπές μας, στο blog της αδερφής μου, αλλά δεν πειράζει καθόλου να σας δείξω και μερικές από αυτές που τράβηξα εγώ, αφού επισκέφθηκα το νησί για πρώτη φορά. Γνώρισα επιτέλους τον Νίκο και την Νίτσα, τους φίλους και γείτονές τους, τα κατοικίδια, το ανοιχτό σε όλους σπίτι τους, τον υπέροχο κήπο τους που 'χει μια άγρια ομορφιά, το Καζαβήτι και το δάσος.
Έχω στερέψει από λόγια κι έμπνευση αυτή την περίοδο, γι αυτό λέω ν' αφήσω τις εικόνες να μιλήσουν από μόνες τους. Άλλωστε αν κάποιος θέλει να μάθει λεπτομέρειες για το μαγικό αυτό σπίτι της Νίτσας και του Νίκου, φτάνει να ρίξει μια ματιά εδώ (κλικ).

Το τριήμερο ταξίδι μας ξεκίνησε μες στον ενθουσιασμό, μια μέρα πριν το δεκαπενταύγουστο. Δυο αμάξια φορτωμένα με ανθρώπους αγαπημένους και πράγματα, ζωηρός ήλιος και μπόλικο μπλε. Κι όταν φτάσαμε απέναντι, αντίκρισα ένα νησί κατάφυτο.


Η ανηφόρα στο χωριό που θα μέναμε, το Καζαβήτι, καταλήγει στον ξενώνα της Νίτσας και του Νίκου, την όμορφη Παλατιανή. Ένα σπιτάκι φτιαγμένο με αγάπη, μεράκι, κέφι και στολισμένο με καθετί όμορφο, χαρισμένο από τη φύση.


Νησί ξεχωριστής ομορφιάς η Θάσος, από το οποίο  δυστυχώς δεν πρόλαβα να δω και πολλά τις τρεις ημέρες που ήμασταν εκεί... 
Ενθουσιάστηκα όμως με το δάσος, που απλώνεται ακριβώς πίσω από το χωριό, με το ιρλανδικό σχεδόν τοπίο και με τις "στέρνες", μέσα στις οποίες τα παιδιά δροσίστηκαν από την κάψα του καλοκαιριού.

Έρχεται το φθινόπωρο ή μου φαίνεται...;

Ενθουσιάστηκα με τους πρωινούς καφέδες και το πρωινό κους κους γύρω από το τραπέζι.


Ενθουσιάστηκα με τα Μεταλλεία. Μια παραλία πανέμορφη, που πήρε τ' όνομά της από το παλιό εργοστάσιο εξόρυξης σιδήρου, που βρίσκεται λίγο πιο πέρα. Μια εικόνα εγκατάλειψης και ερημιάς.

Μεταλλεία
Το παλιό εργοστάσιο

Ενθουσιάστηκα με τα παιχνίδια στη θάλασσα. Ναι, κάναμε όλοι τσουλήθρα σε αυτό τον πράσινο σκαραβαίο. Ξεσηκώσαμε τους πάντες με τα γέλια και τα χειροκροτήματα, ειδικά τη στιγμή που ανέβαινε ο μπαμπάς μου. Για μισή ώρα ήμασταν το απόλυτο θέαμα της παραλίας.


Ενθουσιάστηκα με αυτό τον μικρούλη με τα γκρίζα μάτια, ο οποίος αγαπήθηκε πολύ από τα παιδιά και βαφτίστηκε "Τίγρης".


Ενθουσιάστηκα με την ομορφιά που υπήρχε παντού γύρω μου...


...και με τα μοναδικά ηλιοβασιλέματα.


Ενθουσιάστηκα ακόμη και με τη γιορτή που στήθηκε στη γειτονιά, μια βραδιά πριν την αποχώρησή μας. Ήταν μια γιορτή απλή, αλλά σχεδόν από το πουθενά προέκυψε καλή παρέα κι έτσι τράβηξε μέχρι τα μεσάνυχτα.


Ενθουσιάστηκε με τα καραβάκια που έφτιαξε ο Ανδρέας για τα παιδιά, με φυσικά υλικά που βρήκαν στο δάσος.


Κι αν νομίζετε ότι φύγαμε με άδεια χέρια, κάνετε λάθος... Καθένας μάζεψε και κάτι. Λίγη ρίγανη, όμορφα ξύλα, πέτρες, φυτά που μας έδωσαν ο Νίκος και η Νίτσα. Όλα αφημένα πάνω στα μπαγκάζια μας.


Η ημέρα της επιστροφής ήταν βροχερή και συννεφιασμένη. Αλλά αυτό δεν ενόχλησε καθόλου τον Φαίδωνα, που στο καραβάκι στάθηκε με υπομονή, φορώντας την κουκούλα του και τάισε ενθουσιασμένος τους γλάρους.


Το παιδί και οι γλάροι...


Και κάπως έτσι επιστρέψαμε στην καθημερινότητά μας, που είναι όμορφη, αφού έχουμε εδώ τους γονείς μας, αλλά και γεμάτη ανατροπές, τις οποίες θα σας εξιστορήσω άλλη φορά.
 Προς το παρόν σας αφήνω, με την ελπίδα ότι δεν θ' αργήσω πάλι τόσο να επιστρέψω με νεότερα.

Τα φιλιά μου

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Τετάρτη, 23 Ιουλίου 2014

Summer 2014

Οι διακοπές μας δεν κράτησαν πολύ, αλλά είμαστε χαρούμενοι και τυχεροί που έχουμε συγγενείς στην Κρήτη και υπάρχει έτσι μια βάση, στην οποία μπορούμε συνεχώς να στηριζόμαστε.
Οι ημέρες λίγες, οι συγγενείς και οι φίλοι πολλοί, τόσοι, που καταφέραμε να δούμε μόνο τους μισούς. Να τους χορτάσουμε, ούτε λόγος!
Με την επιστροφή μας στο σπίτι και πριν καλά-καλά βγούμε από το αμάξι, επέστρεψε και η πραγματικότητα. Τραγικές ειδήσεις για μια μοιραία πτήση, σκληρές-αδιανόητες εικόνες παιδιών από την Γάζα, η δική μας καθημερινότητα που αλλάζει και ένα σφίξιμο στο στομάχι. Back to reality λοιπόν, παίρνοντας κουράγιο από τις εκατοντάδες εικόνες που τραβήχτηκαν στην Κρήτη. 
Ξεκινώ με μια πέτρα σε σχήμα καρδιάς, που βρήκε και μου έδωσε ο Ορφέας.


Κατά τη διάρκεια των σύντομων στάσεων, λίγο πριν φτάσουμε στο λιμάνι, αποτύπωνα στιγμές και τοπία, όσο οι υπόλοιποι ικανοποιούσαν τη δίψα τους.


Ταξιδεύαμε με το φεγγάρι ολόγιομο. Πελώριο και όμορφο, σαν χάντρα.


Μ' αρέσει που φτάνουμε πάντα χάραμα στο νησί, τότε που τα μπαράκια "σχολάνε" και γίνεται χαμός στους δρόμους. Στο σπίτι όλοι κοιμούνται και μας υποδέχονται ο παππούς και η γιαγιά, που ξυπνούν από τις πέντε.
Κάθε χρόνο χαζεύω τα λουλούδια της πεθεράς μου και τους ζωηρούς βασιλικούς, φυτεμένους στα πιθάρια της. Κι εκεί σε μια γωνιά, μέσα στο πανέρι, το φασκόμηλο αποξηραίνεται, για τον χειμώνα που έρχεται.


Δεν γίνεται να φύγω από το Ηράκλειο, δίχως να γευτώ την μπουγάτσα του ΚιρΚόρ. Ειδικά τα πρωινά, πριν η πόλη ξυπνήσει.


Κι ενώ μάθαινα ότι γινόταν χαλασμός από τη βροχή σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, εμείς απολαμβάναμε έναν ήλιο λαμπερό και πολλές βουτιές σε κρυστάλλινα νερά. Κι όταν ο αέρας σήκωνε κύματα, τα εκμεταλλευόμασταν για παιχνίδι.


Σ' αυτό το μαγικό μέρος με τα διάφανα νερά, μάζεψα κοχύλια, ήπια τον πιο ωραίο καφέ, κατάφερα να ξεφυλλίσω ένα περιοδικό, γέλασα με τις ανιψιές μου, που έπαιζαν παράλληλα με τα παιδιά, συνάντησα όμορφα ταβερνάκια και αστείες επιγραφές, αλλά και ένα ξεχωριστό δεντράκι με όμορφα λουλούδια και καρπούς σαν φούσκες. Δεν έχω ιδέα πώς το λένε...

Αγία Πελαγία

Για τα παιδιά μια βάρκα ήταν αρκετή να εξάψει τη φαντασία τους. Κατέβηκαν μόνο όταν ο ιδιοκτήτης της την χρειάστηκε, ώστε να πάει στα βαθιά.


Εκεί, σε εκείνη την μικροσκοπική παραλία, προλάβαμε να κάνουμε γνωριμίες της στιγμής. Ανθρώπους που συμπαθήσαμε και που πιθανόν να μην ξαναδούμε ποτέ.
Μας εντυπωσίασε ο κυρ Αντώνης, που με περισσή υπομονή επιδιόρθωνε τα δίχτυα του για ώρες.


Γελάσαμε πολύ με αυτόν τον απίστευτο τύπο που πουλούσε φρέσκα φρούτα και που δεν μάθαμε ποτέ το όνομά του. Έξυπνος και πολυλογάς, άδειαζε τον δίσκο του στο λεπτό.


Κι έπειτα ήταν και η Σάρα, μια εντυπωσιακή και όλο χαρά Ιταλίδα, που καθόταν δίπλα μου και εντυπωσιάστηκα από το ποτό της. Της ζήτησα να το φωτογραφίσω και σηκώθηκε όρθια όλο κέφι. "Μα φυσικά" μου είπε με τραγουδιστά ελληνικά. "Αλλά θα το κάνουμε σωστά! Θα το βάλω στο νερό, για να δείχνει τέλειο". 
Τελικά δε δείχνει τόσο τέλειο, όσο ήταν στην πραγματικότητα, όμως κάθε φορά που θα πίνω Aperol, θα θυμάμαι την Σάρα.


Άνθρωποι με κέφι, χαμογελαστοί και καλοσυνάτοι, που σου φτιάχνουν τη διάθεση. Τόσο απλά...


Ήπιαμε όμως κι εμείς τα ποτάκια μας. Νυχτοπερπατήσαμε στα σοκάκια της πόλης κι εγώ επέλεξα tropical caipirinha για να ξεδιψάσω! Τροπικά κι εξωτικά!


Όμως η ώρα της επιστροφής έφτασε πολύ γρήγορα φέτος, ακριβώς τη στιγμή που αρχίσαμε να συνηθίζουμε και να χαλαρώνουμε.


Κι έτσι, τράβηξα την τελευταία φωτογραφία, λίγο πριν το φετινό "αντίο".


Μα για το τέλος κράτησα αυτή την εικόνα, του παππού που κρατά από το χέρι τον μικρότερο εγγονό του, την ώρα του αποχωρισμού. Ο μεγαλύτερος κι ο μικρότερος, ο γηραιότερος κι ο νεότερος, δυο γενιές τόσο διαφορετικές, που τις χωρίζουν 80 ολόκληρα χρόνια. Μα για δείτε τις, πιασμένες χέρι-χέρι, πόσα κερδίζει η μια απ' την άλλη... Τόσο ελπιδοφόρο!


Καλημέρα αγαπημένοι μου. Επέστρεψα!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook