Παρασκευή, 12 Φεβρουαρίου 2016

Ένα αγαπησιάρικο κέικ ή αλλιώς "κέικ ζέβρα"

"Πότε θα κάνεις ένα χρωματιστό κέικ;" με ρώτησε ο Φαίδωνας την ώρα που του έκοβα ένα κομμάτι από το κλασικό κι αγαπημένο μας κέικ. "Χρωματιστό; Τι χρωματιστό;" αναρωτήθηκα. "Ένα διαφορετικό. Με πολλά χρώματα." μου είπε κι έμεινα να τον κοιτάζω... Πώς του ήρθε; Τέλος πάντων, σχεδόν αμέσως μου ήρθε η ιδέα για ένα χρωματιστό κέικ, αλλά αποφάσισα να το φτιάξω εκεί κοντά στις ημέρες του Αγίου Βαλεντίνου, έτσι ώστε να δώσω νόημα σε... όλο αυτό το κόκκινο! 
Εχθές που το πρωινό μου ήταν λίγο πιο χαλαρό, ετοίμασα το μείγμα του αγαπημένου μας κέικ, έπειτα το μοίρασα σε τέσσερα μπολ και στα τρία από τα τέσσερα μπολ έδωσα χρώμα. Στο ένα πρόσθεσα κακάο για σοκολατένια γεύση και στα άλλα δύο πρόσθεσα χρώματα ζαχαροπλαστικής: κόκκινο και μωβ. Προέκυψαν λοιπόν τέσσερα διαφορετικά μείγματα: ένα κλασικό, ένα σοκολατένιο, ένα κόκκινο και ένα μωβ. Τα έριξα με ένα κουτάλι (ξεχωριστό για κάθε μείγμα) στο κέντρο της φόρμας εναλλάξ και πάντα το ένα πάνω από το άλλο, δίχως ποτέ να τα ανακατέψω με το κουτάλι. Τα μείγματα έτσι κι αλλιώς απλώνονται από μόνα τους. Αν δεν κατανοείτε απόλυτα αυτό που περιγράφω, τότε googlάρετέ το ως "κέικ ζέβρα" και θα καταλάβετε ή ρίξτε μια ματιά στη Χρυσαυγή.

Κι αφού το κέικ ψήθηκε, έπρεπε και να στολιστεί. Φωτιά στα κόκκινα λοιπόν, φωτιά και στην κουβερτούρα, ώστε να λιώσει και ν' απλωθεί πάνω από έτοιμο κέικ, γιατί αλλιώς φίλοι μου, πώς θα κολλήσουν επάνω του τα κας κας και οι καραμελένιες καρδιές; Πώς θα γίνει λίγο κιτς και υπερβολικό, αλλά τόσο υπέροχο στα παιδικά τους μάτια;


Όλες οι καρδιές που υπήρχαν στο ντουλάπι πήραν θέση στο ήδη χρωματιστό κέικ!


Κι όταν το κόψαμε η έκπληξη ήταν μεγάλη. Τα μάτια τους γέμισαν ενθουσιασμό και τα επιφωνήματα χαράς πρέπει να ακούστηκαν και στους απέναντι. Ααα χαμός! Τι να λέμε...


Εγώ λοιπόν δοκίμασα ένα τόσα δα κομματάκι, έτσι για να δω αν πέτυχε και πέτυχε. Τον απογευματινό μου καφέ όμως τον ήπια δίχως συνοδευτικό, καθώς εδώ και ένα μήνα απέχω από τη ζάχαρη, όσο είναι εφικτό δηλαδή...


Σαββατοκύριακο μπροστά μας κι εύχομαι να το απολαύσουμε όλοι, καθένας με τον τρόπο του.
Καλημέρα είπα; Δεν είπα. Καλημέρα λοιπόν! 
Και πριν κλείσω, θυμίζω παλιότερες αναρτήσεις σχετικές με την ημέρα του Αγ. Βαλεντίνου:

Τα φιλιά μου!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Τετάρτη, 10 Φεβρουαρίου 2016

Κάτι από Χειμώνα

Πόσες φορές αλήθεια στρώθηκα να γράψω τη σημερινή ανάρτηση; Πόσες φορές την άφησα στην μέση, ώστε να κάνω κάτι άλλο, σημαντικότερο τη δεδομένη στιγμή; Τόσες, που στο τέλος ξενέρωσα και σκέφτηκα να μην την ανεβάσω ποτέ! Οι φωτογραφίες είναι έτοιμες και αποθηκευμένες σχεδόν ένα μήνα τώρα στο σκληρό, γιατί μπορεί να απέχω από το blog, αλλά η διακόσμηση και οι δημιουργίες συνεχίζονται. Το μόνο που μένει, είναι να βρω χρόνο για την ετοιμασία των αναρτήσεων...
Στο θέμα μας όμως, που δεν είναι άλλο από τη χειμερινή διακόσμηση του σπιτιού. Φέτος δεν είχα χρόνο για πολλά, κατά συνέπεια ούτε και όρεξη. Επίσης δεν ήθελα ένταση στα χρώματα, άλλωστε ο Χειμώνας είναι στο μυαλό μου κάπως άχρωμος, ουδέτερος, λευκός μα και φωτεινός. 

Έτσι πήραν θέση στα ράφια όλα τα λευκά κηροπήγια, βάζα, πιατέλες, κεριά και όλα πάντα σε συνδυασμό με κλαδιά ή λίγα λουλούδια της εποχής.


Τα ελάφια δεν μπήκαν στα κουτιά με τα χριστουγεννιάτικα. Έμειναν εκεί πάνω στις λευκές επιφάνειες, πλάι σε φωτισμένα κλαδιά, λευκά κεριά, αλλά και χιονισμένα δέντρα, να μας θυμίζουν ότι ο Χειμώνας είναι ακόμη εδώ.


Μοιάζουν να 'ναι όλα λιγάκι υποτονικά, θαμμένα κάτω από ένα λευκό πέπλο κι όταν η Άνοιξη πλησιάσει αρκετά και μας ζεστάνει ο ήλιος, τότε όλα τα χρώματα θα βρουν και πάλι το δρόμο προς το σπίτι μας...
Μόνο το καφέ και το πράσινο των φυσικών υλικών "σπάνε" λίγο την ασπρίλα.


Βέβαια μια γωνιά "φωσφορίζει" από μακριά, εκεί όπου είναι τοποθετημένες όλες οι κολοκύθες που μας έμειναν από το Φθινόπωρο, παρέα με λίγα ξερά κλαδιά. 


Και για την τραπεζαρία ετοίμασα μια σύνθεση μέσα σε ποτήρια, με κλαδιά Τούγιας, μικρά κουκουνάρια και κεριά. Τίποτα σπουδαίο. Μια σύνθεση απλούστατη, μα τόσο όμορφη στα δικά μου μάτια!


Κι εκεί πιο πίσω, ένα μάτσο κρινάκια στόλιζαν το τραπέζι κι όταν μαράθηκαν, αντικαταστάθηκαν από τουλίπες και τώρα πια στη θέση τους υπάρχουν λίγα κλαδιά Προύνου, φορτωμένα με ροζ μπουμπούκια, έτοιμα ν' ανθίσουν. 


Κι έτσι φίλοι αγαπημένοι, πριν με προλάβει η Άνοιξη, πρόλαβα ν' ανεβάσω την ανάρτηση για τη φετινή χειμερινή διακόσμηση. Πάλι καλά!

Στέλνω την καλημέρα μου σε όλους σας εκεί έξω! Είμαι εδώ κι ας χάνομαι πού και πού...

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Κυριακή, 31 Ιανουαρίου 2016

Μια βόλτα στ' όνειρο

Φέτος μέχρι και στη Γερμανία φτάσαμε με την ελπίδα να δούμε λίγο χιόνι, αλλά μπα! Με 15 βαθμούς Δεκέμβριο μήνα οι Γερμανοί, απολάμβαναν το ζεστό καιρό με ελαφριά μπουφάν και δροσερές μπύρες.
Ο Φαίδωνας απογοητευμένος από τις ήπιες καιρικές συνθήκες, μας ζήτησε να τον πάμε απαραιτήτως στα ελληνικά βουνά, σε περίπτωση που ασπρίσουν έστω και ελάχιστα οι πλαγιές τους. Έκλεισε η συμφωνία λοιπόν και περιμέναμε εναγωνίως μια άσπρη μέρα. Και ναι! Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο είδαμε τις πρώτες νιφάδες για φέτος, να πέφτουν δειλά δειλά. Βέβαια οι δρόμοι δεν άσπρισαν, άσπρισαν όμως οι πλαγιές της Πάρνηθας! Κι έτσι βάλαμε τα χοντρά μας ρούχα, οπλιστήκαμε με όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό: γάντια, σκουφιά, σνακ κλπ και "την κάναμε" για το βουνό.
Όπως ήταν φυσικό, δεν ήμασταν οι μόνοι. Είχε πολύ κόσμο κι ήταν όλοι σκορπισμένοι στα ξέφωτα, παίζοντας χιονοπόλεμο.


Σε ένα τέτοιο ξέφωτο σταματήσαμε κι εμείς, μόνο που εκεί ήταν το χιόνι ακόμη απάτητο. Ιδανικό δηλαδή για κωλοτούμπες, σκαρφάλωμα και παιχνίδι. Που και που ένα ελαφρύ αεράκι σήκωνε το χιόνι στροβιλίζοντάς το κι ήταν η εικόνα μαγική, αφού δεν ξεχώριζες αν ήσουν μέσα σε χιόνια ή σε σύννεφα.


Η φύση τριγύρω ονειρεμένη... Ντυμένη στα λευκά και παγωμένη, σε συνδυασμό με τον ομιχλώδη καιρό, ήταν καταπληκτική!


Ήταν φορές που νόμισες πως ήσουν σε παραμύθι και περίμενες να εμφανιστεί πίσω από τα δέντρα ένας κατάλευκος μονόκερος... Βέβαια με τις φωνές των παιδιών, επανερχόσουν στο λεπτό στην πραγματικότητα, η οποία εκεί πάνω στο βουνό, μακριά από το θόρυβο της πόλης, δεν ήταν καθόλου άσχημη! 


Και να, με αυτή τη μικρή μα τόσο αποδοτική βόλτα, γεμίσαμε μπαταρίες.
Τώρα εδώ, πίσω στην καθημερινότητα, αυτή την νέα εβδομάδα, που είναι και η πρώτη του Φλεβάρη!
Καλό μήνα φίλοι αγαπημένοι!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Τετάρτη, 20 Ιανουαρίου 2016

Η χρονιά που πέρασε...

2015. Τι χρονιά κι αυτή! Δεν θα τη δω καθόλου από την πολιτική, οικονομική,πολιτισμική σκοπιά ή και οποιαδήποτε άλλη. Άλλωστε δεν είμαστε εδώ για να χαλάσουμε τις καρδιές μας, αλλά να τις γεμίσουμε με φως, χρώμα κι αισιοδοξία. Γίνεται; Γίνεται, έτσι λέω.

Κοιτάζοντας πίσω στο blog τη χρονιά που πέρασε, διαπίστωσα ότι οι αναρτήσεις μειώθηκαν. Μαζί τους δεν σας κρύβω, ότι μειωνόταν και η καλή μου διάθεση, αφού οι περιορισμοί ήταν πια άπειροι, τόσοι που ήταν αδύνατο να μην επηρεαστεί η καθημερινότητά μας. Βέβαια αυτό δεν ήταν κάτι που αφορούσε μόνο τη δική μας καθημερινότητα, μα και τη δική σας. Βασικά μιας ολόκληρης χώρας...

Παρόλα αυτά, οι αναρτήσεις στο blog παρέμειναν φωτεινές και πολύχρωμες. Κι όταν η ψυχολογία δεν ήταν πεσμένη έψηνα γλυκά, δημιουργούσα, διακοσμούσα ή απλά αγόραζα λουλούδια, που δίνουν πάντα μια νότα φρεσκάδας και χαράς στο χώρο.

Έτσι και φέτος μοιράστηκα μαζί σας όσα γλυκά έψησα και νομίζω πως τα κέικ είχαν την τιμητική τους! Φταίει μάλλον που πέρα από νόστιμα, είναι κι εύκολα κι εγώ δεν είχα κέφι για πολυπλοκότητες... 


Οι δε κατασκευές δεν λείπουν ποτέ. Είναι μια διαδικασία απόλυτα θεραπευτική, οπότε μέσα στο 2015 αποτελούσαν πάντα ένα ευχάριστο διάλειμμα στην πιεσμένη καθημερινότητα.
Μοιράστηκα μαζί σας διάφορες κατασκευές, όπως γιρλάντες, καραμελένιες καρδιές, κλαδιά που ντύθηκαν με ύφασμα, ανοιξιάτικα μόμπιλε, ζωγραφιές, πασχαλινά και χριστουγεννιάτικα στολίδια, την μεταμόρφωση μιας φόρμας ψησίματος, καρδιές φτιαγμένες με ξηρούς καρπούς κ.α. 


Έπειτα, είναι και το online περιοδικό μας Cook Craft Create, για το οποίο ετοιμάζω κάθε τόσο μια μικρή κατασκευή ή συνταγή, οπότε είναι κι αυτός ένας τρόπος να βρίσκομαι πάντα σε εγρήγορση.


Φυσικά διακοσμήσαμε! Το Πάσχα βγήκαν οι λαγοί από τα ντουλάπια, μα κάθε εποχή αποτελεί έτσι κι αλλιώς λόγο για ανανέωση!


Κάπου εκεί κοντά στο Πάσχα γιορτάσαμε και τα γενέθλια των αγοριών.Το τέταρτο κοινό πάρτι των αγοριών, μα το πρώτο τους στην Αθήνα.



Αν όμως μου έλειψε κάτι το 2015, αυτό ήταν σίγουρα οι εκδρομές και οι εξορμήσεις. Ταξιδέψαμε μέχρι το Μαίναλο, την Πάρνηθα, το Σούνιο, την Κρήτη, τα Τέμπη, τον Παλιό Παντελεήμονα Πιερίας και φυσικά τη Γερμανία, αλλά ήθελα πολλά ακόμη να δω. Άλλωστε τα ταξίδια δεν είναι ποτέ αρκετά και ξέρω ότι τριγύρω υπάρχουν μέρη πανέμορφα να επισκεφθεί κανείς! Δεν καταφέραμε ακόμη να θαυμάσουμε τις ομορφιές της Πελοποννήσου ας πούμε, μα δεν πειράζει. Θα έρθει κι ο καιρός τους.


Βέβαια, ανάρτηση "σταθμός" του 2015, είναι νομίζω αυτή με την ανάβασή μου στον Όλυμπο! Χάρισε πολλά χαμόγελα σε πολλούς από σας. Σε εμένα χάρισε ένα διαλυμένο γόνατο, το οποίο έκανε 4 μήνες να συνέλθει, μα χάρισε και στιγμές ανέλπιστης χαράς και απερίγραπτης ομορφιάς! Επίσης, με πείσμωσε και σφηνώθηκε στο μυαλό μου ένας στόχος φωτεινός που με προσελκύει προς το μέρος του... Έτσι είναι ο Όλυμπος, σε ξεμυαλίζει!


Και τώρα; Τώρα καλώς το δεχτήκαμε το 2016. Παρατηρώ ότι το υποδεχτήκαμε όλοι απόλυτα προσγειωμένοι. Δίχως φανφάρες, δίχως βαρύγδουπες δηλώσεις, δίχως υπερβολές, αλλά επιφυλακτικοί και συγκρατημένοι, γιατί "όποιος καεί απ' το χυλό, φυσάει και το γιαούρτι". Ίσως να 'ναι καλύτερα έτσι, ποιος ξέρει...;
Υγεία φίλοι μου! Υγεία κι αισιοδοξία είναι νομίζω αρκετά, ώστε να έρθουν κάποια στιγμή και τα υπόλοιπα...

Καλημέρα!


Litsa


 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook