Παρασκευή, 23 Ιανουαρίου 2015

Celebrate the day

Μετά από κάθε Σαββατοκύριακο, το σπίτι μοιάζει βομβαρδισμένο... Είναι αυτό που λέμε: το ζούμε το σπίτι μας! Δεν συμμαζεύω συνεχώς, τους αφήνω όλους πιο χαλαρούς, δεν τρέχω συνεχώς από πίσω τους, τα παιδιά μπορούν να ξεθάψουν όλα τα παιχνίδια τους, αφήνω το πεδίο ελεύθερο στην κουζίνα, να ξεδιπλώσει ο Ανδρέας τις μαγειρικές του ικανότητες και όχι, δεν γκρινιάζω!
Ωραίο αυτό, δε λέω, αλλά οι Δευτέρες δεν αντέχονται! Οπότε και τα ακούνε όλοι μαζεμένα χεχε. Διότι δεν μπορεί κύριοι να κόβω ψωμί εγώ και να μην βρίσκεις ψίχουλο και όταν κόβετε εσείς να νιώθω λες και βρίσκομαι σε φούρνο (ναι, με το "εσείς" απευθύνομαι και στο τρίχρονο, το 'χω χάσει, ε;). Ειλικρινά, είναι στιγμές που ξέρω ακριβώς ποιες κινήσεις έκαναν μέσα στο σπίτι και με ποια σειρά, αφού αφήνουν πίσω τους διάφορα αντικείμενα και όχι, δεν είναι κανείς τους ο Κοντορεβυθούλης!
Έτσι, οι Δευτέρες με βρίσκουν σαν την Μαίρη Παναγιωταρά, να τρέχω πέρα δώθε καθαρίζοντας και τακτοποιώντας, ενίοτε και μονολογώντας και φυσικά μουρμουρίζοντας... Ε, και μέσα σε όλα αυτά είμαι και blogger, οπότε πολλές φορές παρατάω ό,τι κάνω για να φωτογραφίσω ένα ωραίο "κάδρο". Έτσι προέκυψε και η παρακάτω φωτογραφία, όταν έτρεχα με μια αγκαλιά γεμάτη πράγματα και ξαφνικά, είδα τον Ορφέα να παίζει με ένα απ' τα παιχνίδια του. Έκανε πολύ ωραία αντίθεση το πορτοκαλί επάνω στο λευκό, με όλα τα μαϊμουδάκια να κρέμονται γύρω-γύρω και θέλησα να το αποτυπώσω. Τα παράτησα όλα για το πολυπόθητο κλικ, αλλά τελικά το αποτέλεσμα δεν είναι αντάξιο της πραγματικότητας. Τέλος πάντων...


Η καθημερινότητα κουβαλάει αρκετή τρέλα και προσπαθώ να το παίξω άνετη. Τα καλύτερα βέβαια συμβαίνουν, όταν κυκλοφορώ έξω με το αμάξι. Δεν γνωρίζω τους δρόμους, για αλλού ξεκινάω και αλλού καταλήγω, φυσικά δεν ξέρω πού καταλήγω, οπότε κάνω κύκλους, με αποτέλεσμα να πέφτω πάνω σε λαϊκές και να εγκλωβίζομαι στα δρομάκια. Ούτε πίσω, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά! Μόνο ευθεία μπροστά με ρυθμούς χελώνας. Έτσι την πάτησα και προχθές, μα για καλή μου τύχη, λίγο πριν αρχίσω τα "γαλλικά", κάποιος ξεπάρκαρε την ώρα που περνούσα και σκέφτηκα να μετατρέψω τον εκνευρισμό σε χαλάρωση. Πάρκαρα ωραιότατα στην κενή θέση και κατεβήκαμε, μαζί με τον Ορφέα, για βόλτα στη λαϊκή. Τρομερή υπέρβαση, μιας και αντιπαθώ τις λαϊκές, όμως έχουν και τα καλά τους, αφού επιστρέψαμε σπίτι με φρέσκα προϊόντα και... το καλύτερο, με ένα μπουκέτο κινέζικα γαρυφαλάκια. Αυτό το τελευταίο μου έφτιαξε την μέρα, ειδικά όταν το είδα στο βάζο, να ομορφαίνει την τραπεζαρία.


Εχθές επιδόθηκα σε άλλον αγαπημένο τρόπο χαλάρωσης, τη ζαχαροπλαστική. Κέικ ζήτησαν τα παιδιά, οπότε θυμήθηκα εκείνη τη συνταγή που είχα δει πριν μέρες σε αυτό το blog και μου κίνησε την περιέργεια. Ένα εύκολο κέικ, με γέμιση κανέλας και ψημένο σε μακρόστενη φόρμα.


Ναι, το έφτιαξα και την ώρα του ψησίματος όλο το σπίτι μοσχοβόλησε με ένα άρωμα σχεδόν μεθυστικό κι εκεί πάνω στο φούσκωμα, έσκαγε η ζύμη και έτρεχε αργά από μέσα το μείγμα κανέλας και ζάχαρης και... εντάξει σταματάω.


Αυτό που θέλω να πω, είναι ότι, αν σας αρέσει η κανέλα, αξίζει πραγματικά να το δοκιμάσετε!

Υλικά:
225 γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου
200 γρ ζάχαρη
1 πρέζα αλάτι
4 αυγά μεσαίου μεγέθους
325 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουτ. γλυκού (5 γρ) μπέικιν
3 κουτ. σούπας γάλα

Γέμιση:
60 γρ ζάχαρη
1 κουταλιά σούπας κανέλα σε σκόνη
(τα ανακατεύουμε καλά μεταξύ τους)

Βουτυρώνουμε τη φόρμα ψησίματος (η δική μου έχει μέγεθος 9 x 26 εκ. περίπου) ή την καλύπτουμε με χαρτί ψησίματος. Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 175 βαθμούς (αντιστάσεις).
Χτυπάμε το βούτυρο, τη ζάχαρη και το αλάτι μέχρι να αποκτήσουν κρεμώδη υφή. Ρίχνουμε ένα-ένα τα αυγά (δεν προσθέτουμε το επόμενο, αν δε διαλυθεί καλά το προηγούμενο). Προσθέτουμε το αλεύρι με το μπέικιν σιγά-σιγά και τελευταίο το γάλα.
Ρίχνουμε το ένα τρίτο της ζύμης στη φόρμα και πασπαλίζουμε από πάνω με το μείγμα κανέλας-ζάχαρης. Ρίχνουμε μαλακά άλλο ένα τρίτο ζύμης και την απλώνουμε προσεκτικά, ώστε να μην ανακατευτεί με το στρώμα της κανέλας. Πασπαλίζουμε και πάλι με το μείγμα κανέλας, από το οποίο κρατάμε μια κουταλιά για το τέλος. Ρίχνουμε την τελευταία δόση της ζύμης και από πάνω την υπόλοιπη κανέλα. 
Το τοποθετούμε στο φούρνο και το ψήνουμε για 60-70 λεπτά, ανάλογα το φούρνο. Το δικό μας κέικ χρειάστηκε και τα 70 λεπτά, ώστε να ψηθεί καλά.  


Δεν μένει παρά να το απολαύσετε και στο σημείο αυτό, κολλάει και ο τίτλος της σημερινής ανάρτησης, καθώς το δικό μου κομμάτι συνοδεύτηκε από τον σκέτο μου καφέ, σερβιρισμένο σε μια κούπα, που με τρεις μόνο λέξεις, δίνει το σύνθημα: Celebrate the day! 
Το πρώτο δώρο που έφερε η ξαδέρφη μου, όταν πέρασε για πρώτη φορά το κατώφλι του σπιτιού μας, το πρώτο δώρο που δεχτήκαμε στο νέο μας σπίτι. Δύο κούπες, που μας προστάζουν να γιορτάσουμε την ημέρα, δίχως να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Δεν απαιτούνται μόνο γενέθλια, γιορτές, Χριστούγεννα, Πάσχα, γεννήσεις, γάμοι, βαπτίσεις, απονομές και άλλα για να χαρείς μια όμορφη μέρα. Αυτά είναι τα μεγάλα! Υπάρχουν όμως κι εκείνα τα μικρά, τα καθημερινά που δίνουν χρώμα στις μέρες μας. 


Γιορτάστε την κάθε σας μέρα φίλοι αγαπημένοι, πίνοντας καφέ με φίλους, με μια αγκαλιά, ένα φιλί, με το αγαπημένο σας φαγητό, με μια βόλτα στον ήλιο μα και στη βροχή, με μια νέα συνταγή, με ένα μπουκέτο λουλούδια... Ξέρετε εσείς!


Καλό Σαββατοκύριακο!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2015

Ένα διακοσμητικό κλαδί φόρεσε τα καλά του

Μια ίωση μας περιόρισε στο σπίτι το Σαββατοκύριακο, οπότε το εκμεταλλευτήκαμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Παίξαμε, μαγειρέψαμε, είδαμε ταινίες, διαβάσαμε, χαλαρώσαμε και δημιουργήσαμε, άλλοι ζωγραφίζοντας, άλλοι φτιάχνοντας σαΐτες, άλλοι αυτοσχεδιάζοντας στην κουζίνα και άλλοι μεταμορφώνοντας αντικείμενα. Αυτό το τελευταίο το έκανα εγώ, με ένα κλαδί, το οποίο εδώ και καιρό είχα βάλει στο μάτι. 
Πήρα κορδέλες και κομμάτια υφάσματος, τα οποία έκοψα σε λωρίδες και άρχισα να τις κολλώ με σιλικόνη επάνω στο κλαδί κι έπειτα να τις τυλίγω γύρω από αυτό.



Συνέχισα να το κάνω αυτό, μέχρι που το μονότονο κλαδί, μετατράπηκε σε πολύχρωμο.


Επόμενο βήμα: μικρά στολίδια σε σχήμα σύννεφου. Κόλλησα επάνω σε μία κόλλα Α4 διακοσμητικές ταινίες κι έπειτα ζωγράφισα επάνω της σύννεφα, με τη βοήθεια ενός κουπ πατ. Τα έκοψα, τα τρύπησα με τον διακορευτή και πέρασα κλωστή για να τα κρεμάσω.


Το αποτέλεσμα; Πολύχρωμο, παρδαλό, χαρούμενο, παιχνιδιάρικο, με λίγα λόγια... έτσι όπως μ'αρέσει, τουλάχιστον αυτή την περίοδο.


Κι έτσι, μέσα στην καρδιά του χειμώνα, υπάρχει μια γωνιά στο σπίτι που είναι λίγο πιο φωτεινή και λίγο πιο ανοιξιάτικη, για να σπάει η μονοτονία.


Εγώ βέβαια, το Σαββατοκύριακο, πέρα από τη δημιουργική μου διάθεση, ικανοποίησα κι εκείνη της κοινωνικοποίησης. Βρήκα ευκαιρία να συναντήσω την ξαδέρφη μου, την μοναδική μου συγγενή εδώ στην πρωτεύουσα, με την οποία λόγω υποχρεώσεων βρισκόμαστε ελάχιστα. 
Κλείσαμε ήδη τέσσερις μήνες στην Αθήνα και οι άνθρωποι που κατάφερα να συναντήσω, είναι ελάχιστοι, για την ακρίβεια, μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού... Οι δουλειές, το τρέξιμο, οι υποχρεώσεις, τα προγράμματα, το άγχος και η κούραση, μας κρατούν μακριά από ανθρώπους αγαπημένους, από φίλους και γνωστούς. Είναι τόσο έντονη και γεμάτη η καθημερινότητα, που ούτε καν κατάλαβα πώς πέρασαν αυτοί οι τέσσερις μήνες. 
Σκέφτηκα να φρενάρω λοιπόν λίγο, ελάττωσα ταχύτητα και σήκωσα το ακουστικό. Μαζί με το ακουστικό ύψωσα και το κεφάλι μου, να παρατηρήσω και να θαυμάσω όσα υπάρχουν γύρω μου και τα προσπερνώ σχεδόν καθημερινά...
Το Κατερινάκι που με ξέρει καλά, με πήγε σε ένα μαγαζί στολίδι. Κι όπως καθόμασταν αναπαυτικά στο μπαρ, με τους μυρωδάτους καφέδες μπροστά μας, πρόσεξα απέναντί μου μια μικρή ταμπέλα, με την αγαπημένη μου έκφραση ελάχιστα παραφρασμένη, μα με το ίδιο δυνατό νόημα...


Είπαμε τόσα κι άλλα τόσα, που οι καφέδες τελείωσαν γρήγορα και αντικαταστάθηκαν από κρασάκι, με το ενδιαφέρον της συζήτησης να παραμένει αμείωτο. Και ήταν τόσο όμορφη αυτή η απλή μας έξοδος, αυτό το σύντομο τετράωρο, που μου χάρισε δύναμη κι ενέργεια για όλη την εβδομάδα που έρχεται. Μια εβδομάδα, που πέρα από πολλά άλλα, θα 'ναι και βροχερή λένε...

Καλή Δευτέρα σε όλους εκεί έξω. Καλή, δυναμική εβδομάδα!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2015

Χειμερινή διακόσμηση

Μπορεί μετά το πακετάρισμα των χριστουγεννιάτικων όλα να είναι άδεια και θλιβερά, αλλά αυτή είναι μια διαδικασία που τελικά αγαπώ πολύ. Μου αρέσει που στο τέλος οι επιφάνειες μένουν κενές και ξεσκονισμένες, έτοιμες να υποδεχτούν τα νέα στολίδια-μπιμπελό-αξεσουάρ ή τα όποια αντικείμενα τέλος πάντων.
Έχω αναφέρει αρκετές φορές, ότι αυτή η εποχή με δυσκολεύει σε διακοσμητικό επίπεδο. Μου φαίνεται ουδέτερη σε χρώματα και υλικά, γι αυτό προτίμησα προσπάθησα να περιοριστώ σε χρώματα φυσικά, όπως το καφέ και το πράσινο, αλλά με ξέρετε τώρα εμένα... Υπήρχε ποτέ περίπτωση να περιοριστώ μόνο σε αυτά; Θα έλειπε λίγο κόκκινο, κίτρινο ή ακόμη και φουξ; Μπα!


Στην είσοδο βέβαια, τα χρώματα είναι πράγματι ουδέτερα, αν εξαιρέσω το κόκκινο μπουκάλι που χρησιμοποίησα ως βάζο.


Κρέμασα στο κλαδί τα βελανίδια που είχα χρωματίσει πριν δύο χρόνια με ένα απαλό κίτρινο, ενώ αγαπημένο αντικείμενο εδώ, είναι η κάρτα με τον όμορφο κοκκινολαίμη, που λείπει σπάνια από τις χειμωνιάτικες διακοσμήσεις του σπιτιού.


Στον αγαπημένο μου τοίχο, επιλέγω πάντα χρώματα που κάνουν έντονη την αντίθεση, όπως το κίτρινο της μιμόζας, αλλά και το φουξ χρώμα που έχουν αυτά τα αποξηραμένα και βαμμένα κλαδιά.


Τα υπόλοιπα είναι πιο γήινα. Καρποί που περίσσεψαν από τη χριστουγεννιάτικη διακόσμηση, βρύα και μικρά κεριά.


Εκεί στο πλάι, κρέμεται το πολύ αγαπημένο "HOME" που στολίζεται κι αυτό κάθε εποχή. 
Αυτή τη φορά, έφτιαξα μια γιρλάντα από χαρτιά πασπαλισμένα με ασημόσκονη. Σχεδίασα επάνω τους νιφάδες με τη βοήθεια των κουπ πατ και τις κόλλησα σε μια λευκή κορδέλα.


Στην τραπεζαρία παραμένει η ξύλινη εταζέρα, φορτωμένη κυρίως με διάφορες γυάλινες θήκες για ρεσώ.



Δίπλα της, λίγα wax flowers από το ανθοπωλείο. Αυτά τα πανέμορφα μικρά λουλουδάκια, των οποίων η υφή μοιάζει κέρινη, υπάρχουν και σε άλλα υπέροχα χρώματα, μα δυστυχώς εγώ πέτυχα μόνο λευκά. 

Μια διακοσμητική αυτοκόλλητη ταινία, κρύβει τις ατέλειες στο σπασμένο κηροπήγιο...                                                           

Το πιο αγαπημένο μου σημείο όμως, είναι αυτό πάνω από την τραπεζαρία. 
Με το πιστόλι σιλικόνης κόλλησα μεταξύ τους φουντούκια και αμύγδαλα, δίνοντάς τους σχήμα καρδιάς. Τις κρέμασα στο φωτιστικό, μαζί με άλλες καρδιές, που κατά καιρούς μου έχουν δωρίσει φίλοι και συγγενείς, φτιαγμένες από ξύλο, σύρμα ή μέταλλο.


Όλες μαζί δίνουν μια ρομαντική νότα στο χώρο και τελικά έδεσαν όμορφα μεταξύ τους.


Κι αν κάτι δε λείπει από τη χειμερινή διακόσμηση, είναι τα κεριά. Αυτά που μας έμειναν από τις γιορτές και άλλα που ήρθαν να προστεθούν, όλα μαζί σε μια πιατέλα, φωτίζουν όμορφα τα βράδια μας.


Καλημέρα και καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν κάνετε φίλοι αγαπημένοι. 

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Λίγο πριν τη ρουτίνα...

Ευτυχώς η έναρξη του σχολείου έπεσε λίγο πριν το Σαββατοκύριακο και έτσι μας έπεσε πιο... ελαφριά η επιστροφή στη ρουτίνα μας. 
Οι προηγούμενες ημέρες είχαν μια αίσθηση γιορτινή, αλλά και μια μικρή μελαγχολία, τώρα που όλα πέρασαν...
Φυσικά τα χριστουγεννιάτικα μπήκαν πάλι στα κουτιά τους κι εμείς τους κουνήσαμε θλιβερά το μαντίλι. Ο Φαίδωνας, όταν αντίκρισε το σπίτι άδειο, μου είπε με εκνευρισμό και λύπη μαζί "καλά σου αρέσει τώρα αυτό το σπίτι;" Και αμέσως μετά "τι θα κάνεις τώρα για να το ομορφύνεις;". Λες και δε μου φτάνουν τα δικά μου, έχω και την καταπίεση των μικρών ανθρωπάκων, που ναι, έχουν άποψη και σε θέματα διακόσμησης τώρα τελευταία!
Η αλήθεια είναι, ότι το σπίτι είναι σχεδόν άδειο τώρα που έφυγαν από τη μέση τα στολίδια και το δέντρο, αφού ακόμη υπάρχουν πολλά κενά και μη διακοσμημένα σημεία. 
"Όλα θα γίνουν σιγά σιγά" απαντώ και το εννοώ!

Όλα απλωμένα στην τραπεζαρία, λίγο πριν αποθηκευτούν και πάλι...

Οι ημέρες που πέρασαν είχαν επίσης πολύ παιχνίδι, μιας και πολλοί φίλοι και συγγενείς δώρισαν στα παιδιά διασκεδαστικά επιτραπέζια.  Πάντα απολάμβανα να παίζω επιτραπέζια και τώρα πια, που ο Φαίδωνας βρίσκεται σε μια ηλικία που μπορεί να καταλάβει και να μετρήσει, νομίζω πως θα το διασκεδάζουμε συχνά!



Το καλύτερο που συνέβη βέβαια τις τελευταίες ημέρες, ήταν το χιόνι που έπεσε. Και ήταν λίγο περίεργο, αφού χιόνιζε πάντα το βράδυ, ενώ το πρωί, με το πρώτο φως του ήλιου, έλιωναν τα πάντα και τίποτα δεν μαρτυρούσε τη χαρά της προηγούμενης βραδιάς.
Όμως είχαμε υποσχεθεί στα παιδιά, πως αν έριχνε έστω και λίγο χιόνι, θα βγαίναμε έξω για παιχνίδι, ανεξαρτήτως ώρας. Έτσι, βρεθήκαμε μια μέρα μεσάνυχτα στους δρόμους, με τα παιδιά να τσιρίζουν από ευχαρίστηση κι εμάς να προσπαθούμε να τα συνετίσουμε με απανωτά σςςς και σςςς.


Ήταν τόσο απολαυστικό! Τρέχαμε όλοι μαζί, παίζαμε και γελούσαμε, σαν να είχαμε όλοι την ίδια (μικρή) ηλικία!


Φυσούσε κι έκανε κρύο και το χιόνι έπεφτε όλο και πιο παχύ. Και όχι, η παρακάτω εικόνα δεν είναι αποτέλεσμα καλλιτεχνικής παρέμβασης στη φωτογραφία, αλλά οι νιφάδες του χιονιού που έπεφταν όμορφες και παχουλές μπροστά από το φακό.


Το επόμενο πρωινό φυσικά δεν υπήρχε τίποτα και η απογοήτευση των παιδιών ήταν τεράστια. Για παρηγοριά, φόρεσαν μόνοι τους  τα χειμερινά αξεσουάρ και έπαιζαν κυνηγητό, μέσα στο σπίτι. Πριν λοιπόν το γκρεμίσουν, σκέφτηκα ν' ανέβουμε στην ταράτσα, μπας και βρούμε απομεινάρια χιονιού σε κάποια ανήλια γωνιά.


Σταθήκαμε τυχεροί, αλλά ο Φαίδωνας δεν το ευχαριστήθηκε. Του έμεινε απωθημένο που δεν μπόρεσε να κάνει έλκηθρο και με έβαλε να του υποσχεθώ ότι θα πάμε κάπου ψηλά, σε κάποια χιονισμένη πλαγιά, για έλκηθρο. Το υποσχέθηκα κι εγώ η καημένη... Την επόμενη κιόλας μέρα βγήκε κουνιστός και λυγιστός από το σχολείο, κουνώντας μπροστά στο πρόσωπό μου επιδεικτικά ένα φύλλο με κανόνες και στόχους για την νέα χρονιά, γραμμένους από την κυρία του. Οι κανόνες είναι πολύ βοηθητικοί για την μανούλα, μιας και αναφέρουν ότι "βοηθάω στις δουλειές", "συμμαζεύω το δωμάτιό μου" κλπ. Μεταξύ άλλων λοιπόν, υπήρχε και ένα σημείο, που προέτρεπε (εφόσον υπήρχε η δυνατότητα) να παίξουν τα παιδιά στα χιόνια. "Είδες; Το γράφει και η κυρία μου" μου είπε με ύφος δασκαλίστικο. Για τους κανόνες από επάνω, ούτε λόγος!! Σαν να μην υπήρχαν...
Αποφασίσαμε ότι ήταν πράγματι καιρός να παίξουν επιτέλους με το έλκηθρο που τους δώρισαν η γιαγιά και ο παππούς πριν τρία χρόνια και που οι καιρικές συνθήκες δε βοήθησαν ως τώρα να το δοκιμάσουμε!


Καταλήξαμε μετά από λίγο ψάξιμο στο Μαίναλο και αντικρίσαμε έναν ήλιο λαμπερό!


Ο κόσμος δεν ήταν πολύς και η θερμοκρασία ήταν αρκετά υψηλή. 
Ανεβο-κατεβήκαμε τις πλαγιές πολλές φορές σέρνοντας πίσω μας το έλκηθρο, φωνάξαμε, γελάσαμε, βρεθήκαμε ξάπλα στο χιόνι σε πολύ γελοίες στάσεις, συναντήσαμε ένα (ξεμαλλιασμένο) χιονάνθρωπο που έφτιαξε μία παρέα παιδιών, ήπιαμε ζεστή σοκολάτα στο καταφύγιο και απολαύσαμε το παιχνίδι.


Και να εδώ, το χρονικό της πρώτης κατάβασης του Φαίδωνα. Μόνος, τολμηρός κι ευτυχισμένος!


Ήταν μια υπέροχη, υπέροχη ημέρα, που μας θύμισε εκείνες τις μικρές χαρές, που σε κάνουν να γελάς σαν μικρό παιδί, σου φορτίζουν τις μπαταρίες, σου εφιστούν την προσοχή στην ομορφιά της φύσης, σε χαλαρώνουν και σε απελευθερώνουν...


Το Σαββατοκύριακο έκλεισε με το αγαπημένο τους κέικ, που το έφτιαξα εχθές για μία ακόμη φορά και το οποίο έμεινε ήδη μισό, αλλά και με τα βάζα γεμάτα λουλούδια, για να μη φαντάζει τεράστιο το κενό που άφησαν πίσω τους τα στολίδια...


Συνάντησα στο δρόμο μου μια πανέμορφη Μιμόζα, στην άκρη ενός πεζοδρομίου και δεν άντεξα... Έκοψα λίγα από τα φορτωμένα με άνθη κλαδιά της. Κατακίτρινα, φωτεινά και τόσο εντυπωσιακά, αυτά τα μικρά άνθη, φαίνεται πως θα με συντροφεύουν για καιρό, αφού και αποξηραμένα δείχνουν πολύ όμορφα!


Κι αφού ανανεωθήκαμε, γεμίσαμε μπαταρίες, ταράξαμε τα ήσυχα νερά της καθημερινότητας, βάλαμε στο βάζο φρέσκα λουλούδια και επιστρέψαμε στις κούτες όσα ανήκουν σε άλλη εποχή, είμαστε πια έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την νέα εβδομάδα, μα και τη μας ρουτίνα μας με ανεβασμένη διάθεση...

Καλημέρα σε όλους εκεί έξω! 


Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook