Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Φίλοι, στολίδια και χαρά

Μπορεί να φτάνει το Σαββατοκύριακο, αλλά εγώ έχω να σας δείξω εικόνες από το προηγούμενο ακόμη. Δεν είμαι συνεπής στις αναρτήσεις μου, αλλά η καθημερινότητα με παρασέρνει. Ούτε που καταλαβαίνω πώς περνάει ο καιρός. Είναι που μπήκε και η πρώτη δημοτικού στη ζωή μας, οπότε αφιερώνουμε αρκετό χρόνο στα διαβάσματα. Όμως οι γιορτές πλησιάζουν και δεν το έχω πάρει μυρωδιά...
Το Σάββατο, που είχα την ευκαιρία να κατέβω για λίγο στο κέντρο, είδα στολισμένες βιτρίνες, θαύμασα όμορφα στολίδια και συνειδητοποίησα ότι η εορταστική διάθεση δεν με επισκέφθηκε ακόμη... Γιατί άραγε;
Τέλος πάντων, σημασία έχει ότι ήρθε να μας δει ένα από τα ανίψια μας - που μεγάλωσαν πια και σπουδάζουν - οπότε άφησα 4 άντρες στο σπίτι και βγήκα βολτίτσα με μια φίλη από Θεσσαλονίκη. Τα παιδιά μας ήταν μαζί στο νηπιαγωγείο και είχα ανάγκη να μάθω τι κάνει όλη εκείνη η παρέα μαμάδων που άφησα πίσω και πώς περνούν τα δικά τους πρωτάκια. Η Αθηνά, που σπούδαζε στην Αθήνα κι έχει αδυναμία στην Πλάκα, με πήγε κατευθείαν εκεί και με ξενάγησε στο κέντρο. Πρωί Σαββάτου, τα μαγαζιά ήταν ακόμη άδεια και περιφερόμασταν μόνο εμείς, αρκετοί τουρίστες και κάτι σπουργίτια, που έτρωγαν τα κέικ από τα πιάτα μας. Φεύγοντας μου έδωσε ένα κουτάκι γεμάτο γιορτινά σοκολατάκια για τα παιδιά και υποσχεθήκαμε να μη χαθούμε. 
Κι επειδή η ζωή είναι παράξενα όμορφη, κατηφορίζοντας την Ερμού, έπεσα επάνω σε δύο φίλες, με τις οποίες μέναμε στο ίδιο σπίτι όταν σπουδάζαμε Κομοτηνή. Από Χαλκιδική αυτές, Θεσσαλονίκη εγώ, δεν καταφέραμε να βρεθούμε για μία δεκαετία και το μοναδικό μας μέσω επικοινωνίας τα τελευταία χρόνια, ήταν το facebook. Και ξαφνικά, τις βλέπω μπροστά μου, στο κέντρο της Αθήνας! Μόνιμη κάτοικος πια εγώ, τρελοτουρίστριες εκείνες, κοιταζόμασταν και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε από που γνωριζόμαστε και τι δουλειά είχαμε όλες εδώ. Αγκαλιαστήκαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε, είπαμε τα νέα μας, συγκινηθήκαμε και όλα αυτά μέσα σε 20 λεπτά. Σε 20 λεπτά, περάσαμε σχεδόν από όλο το φάσμα των συναισθημάτων και φυσικά υποσχεθήκαμε να ξαναβρεθούμε με την πρώτη ευκαιρία.
Έτσι απλά, μέσα σε λίγες ώρες, το πρωινό εκείνου του Σαββάτου, συνάντησα τρεις παλιές φίλες στα σοκάκια τις πρωτεύουσας και επέστρεψα σπίτι χαρούμενη και ανανεωμένη. 
Βρήκα τα παιδιά ευτυχισμένα, γιατί ο μεγάλος τους ξάδερφος είχε στήσει όλα τα lego και τους είχε φτιάξει ένα ολόκληρο χωριό.


Περιττό να περιγράψω τη χαρά τους, όταν είδαν το κουτάκι που τους δώρισε η Αθηνά και τα πελώρια μάτια τους, την ώρα που θαύμαζαν το περιεχόμενό του.


Κατά τ'άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα κι όταν βρίσκω ευκαιρία φτιάχνω κάτι μικρό για να στολίσω το σπίτι. Αυτό έκανα και με το στεφάνι που μας δώρισαν τα περσινά Χριστούγεννα οι ΚαΠα. Στο προηγούμενο σπίτι το είχα διακοσμήσει με χρώματα ανοιξιάτικα, αλλά τώρα ήταν καιρός να ντυθεί με γιορτινά. Το στόλισα με λίγα κλαδιά από πεύκα, μπισκοτένια αστέρια και κόκκινες κορδέλες, πάνω στις οποίες κόλλησα ξυλάκια κανέλας και αστέρια γλυκάνισου. 


Επέλεξα φυσικά υλικά, γιατί το κρέμασα στην είσοδο της κουζίνας και σκέφτηκα ότι έτσι θα ταίριαζε περισσότερο με τον περιβάλλοντα χώρο.


Τα  κλαδιά που περίσσεψαν μπήκαν σε ένα βάζο για όσο αντέξουν.


Αυτή την εποχή είναι όλα τα βάζα του σπιτιού γεμάτα. Άλλα με ξερά κλαδιά, με έλατο ή πεύκο, με βαμβάκι και ό,τι άλλο βρίσκω τριγύρω.
Στην κουζίνα το βάζο είναι γεμάτο με φασκόμηλο, που έστειλε η πεθερά μου από Κρήτη. Πάντα βάζει κάτι μικρό μέσα στο δέμα, κάτι που ξέρει ότι θα με κάνει να χαμογελάσω. Η κουζίνα μοσχοβολάει τσάι με μέλι...


Κι εκεί, στο σαλόνι, στο μικρό μαύρο βάζο, ένα κλαδάκι με κόκκινους καρπούς που έκοψα από την άκρη του δρόμου, προμηνύει μια διάθεση γιορτινή. Μου υπενθυμίζει ότι είναι πια καιρός να βγουν τα μικρά στολίδια από τα κουτιά τους και να πάρουν ξανά ζωή.


Ναι, οι γιορτές πλησιάζουν αγαπημένοι μου φίλοι... έρχονται!
Καλό Σαββατοκύριακο και καλά στολίσματα.

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

Μια γεύση από Χριστούγεννα

Νομίζω πως έφτασε η ώρα για την πρώτη γιορτινή ανάρτηση!
Τα Χριστούγεννα απέχουν μεν πάνω από 40 ημέρες ακόμη, αλλά αποφάσισα να φτιάξω κάτι, ώστε ν' ανέβει λίγο η ψυχολογία μου. Δεν ήμουν για πολλές βόλτες τις προηγούμενες ημέρες - με την ενοχλητική ίωση να με ταλαιπωρεί - ούτε όμως μπορούσα να τη βγάλω στο κρεβάτι και οι λόγοι είναι δύο και ονομάζονται Φαίδωνας και Ορφέας. Καταλαβαινόμαστε; Έτσι νομίζω...
Έπρεπε να τους απασχολήσω, αλλά και να ξεχαστώ. Χάζεψα έναν πάκο χριστουγεννιάτικα περιοδικά και τελικά κατέληξα στην κουζίνα.
Ετοιμάσαμε την κλασική χριστουγεννιάτικη και τόσο μυρωδάτη ζύμη με μέλι, κανέλα και τζίντζερ, από την οποία φτιάξαμε μπισκότα και μικρά φαναράκια.


Επειδή η ζύμη ήταν αρκετή, σκέφτηκα να κόψουμε μικρά τετράγωνα κομμάτια, με τα οποία φτιάξαμε σπιτάκια. Όλα τα κομμάτια, τα κολλήσαμε μεταξύ τους με καραμέλα. 

Τους λείπει η τελειότητα, το ξέρω και μ΄αρέσει πολύ αυτή η... ερασιτεχνική δουλειά. Φτιάχτηκαν στην κουζίνα μας, παρέα με τα παιδιά και δεν περίμενα σε καμία περίπτωση να είναι αψεγάδιαστα. Τολμώ μάλιστα να πω, ότι δείχνουν ρουστίκ! Ε;


Τα μπισκότα, πριν τα ψήσουμε, φροντίσαμε να τα τρυπήσουμε. Με μια κορδέλα κρέμασα μερικά στο παράθυρο της κουζίνας και τα στόλισα με τούγια.


Γελάω με τη σκοτεινή αυτή φωτογραφία, αλλά ειλικρινά, όποιος ξέρει να μου πει πώς βγάζω φωτογραφίες σε αντικείμενα με το φως από πίσω, παρακαλώ να με ενημερώσει, γιατί αδυνατώ (δεν έχω το κουράγιο) να διαβάσω τις οδηγίες! Κάθε συμβουλή καλοδεχούμενη λοιπόν! 


Με τα δημοφιλή ανθρωπάκια, έφτιαξα δύο γιρλάντες. Τα πέρασα με τη βοήθεια μιας βελόνας σε κόκκινο σπάγκο και τώρα στολίζουν δύο από τα ντουλάπια της κουζίνας.


Αν θέλετε να πειραματιστείτε κι εσείς τώρα που πλησιάζει το Σαββατοκύριακο, τότε ενημερώνω ότι η ζύμη είναι φτιαγμένη με:

50γρ βούτυρο
300γρ ζάχαρη
260γρ μέλι
200ml νερό
1 κουτάλι σούπας κανέλα
1     "            "        τζίντζερ σε σκόνη (πιπερόριζα)
1     "            "        τριμμένο κάρδαμο ή μοσχοκάρυδο
1     "            "        μπέικιν
750 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Εκτέλεση:
Λιώνουμε το βούτυρο σε ένα κατσαρολάκι και προσθέτουμε τη ζάχαρη και το μέλι. Μόλις ομογενοποιηθούν, μεταφέρουμε το μείγμα σε άλλο μπολ και προσθέτουμε το νερό, τα μυρωδικά και το μπέικιν. Τέλος ρίχνουμε σιγά σιγά το αλεύρι και ανακατεύουμε καλά το μείγμα μέχρι να δημιουργηθεί ένα ζυμάρι. Δεν ανησυχούμε αν κολλάει ακόμη. Αφήνουμε να κρυώσει εντελώς (να μην είναι χλιαρό) κι έπειτα το δουλεύουμε λίγο ακόμη. Αν κολλάει προσθέτουμε αλεύρι. Το τυλίγουμε σε μεμβράνη και το αφήνουμε στο ψυγείο για 2-3 ώρες (και παραπάνω να μείνει, δεν θα πάθει τίποτα). Έπειτα το πλάθουμε και το κόβουμε στα σχήματα που θέλουμε. Ψήνουμε τα μπισκότα από 15 έως 20 λεπτά στους 180 βαθμούς - αντίσταση, ανάλογα με το μέγεθός τους. Τα αφήνουμε μέχρι ν' αποκτήσουν ένα ωραίο καφετί χρώμα.

Εννοείται ότι τα μπισκότα τρώγονται, όμως, επειδή προορίζονται για διακόσμηση, είναι τραγανά και σκληρά.  Τον νου σας λοιπόν!
Επίσης, τα τετράγωνα που έκοψα για τα φαναράκια έχουν μέγεθος 10x10 εκ. και για τα σπιτάκια 5x5 εκ. Για να τα κολλήσω μεταξύ τους έφτιαξα καραμέλα. Έριξα λίγη ζάχαρη σε ένα τηγάνι και την άφησα σε μέτρια φωτιά να λιώσει καλά. Προσοχή μόνο, γιατί καίει πολύ! Για πιο... χιονισμένο αποτέλεσμα, μπορείτε να ετοιμάσετε ένα μείγμα με ασπράδι αυγού και άχνη ζάχαρη. Όμως θα είμαι απόλυτα ειλικρινής... Την επόμενη φορά που θα φτιάξω κάτι παρόμοιο (εφόσον δεν πρόκειται να φαγωθεί), θα πάρω το πιστόλι σιλικόνης να κολλήσω τα κομμάτια μεταξύ τους και τέλος! Καθαρή και γρήγορη δουλειά. 

Και κάπως έτσι μπαίνουμε σε κλίμα γιορτινό.


Γι αυτό κι εγώ σας εύχομαι ένα διασκεδαστικό Σαββατοκύριακο, πλούσιο σε αρώματα, ξεχωριστές γεύσεις και φυσικά... δημιουργικό!
Καλημέρα σε όλους εκεί έξω.

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Μέρες κλεισούρας..

Οι ημέρες που πέρασαν ήταν... γεμάτες! Γεμάτες με παυσίπονα, ενέσεις, αντιφλεγμονώδη. Μια απερίγραπτη ίωση εδώ, δύο δισκοκήλες εκεί, μια υμενίτιδα πιο πέρα, μας έριξαν στο κρεβάτι... Παλεύαμε όλοι να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλο κι εγώ ήμουν (και είμαι) η γραφική της παρέας, αφού η κούπα με το καυτό τσάι έχει γίνει η προέκταση του χεριού μου.


Κλεισμένοι στο σπίτι και με τη βροχή ν' ακούγεται έξω, ο μόνος τρόπος να διασκεδάσουμε τα παιδιά, ήτανε με παιχνίδια αγαπημένα. Τα lego βγήκαν επιτέλους από το κουτί τους, χωρίστηκαν ανά χρώμα και τα χέρια μας πήραν φωτιά. Αγαπώ τα lego και νομίζω πως το κατάλαβα αυτές τις ημέρες. Έπαιζα και μικρή, αν και τότε δεν υπήρχε η ίδια ποικιλία, αλλά τώρα ενθουσιάστηκα. Κι ενώ οι υπόλοιποι έφτιαχναν αυτοκίνητα, αεροπλάνα και νταλίκες, εγώ ετοίμαζα, τι άλλο (;), ένα όμορφο σπιτάκι με κήπο.

Ώρα για pizza

Μια ευχάριστη νότα σε όλη αυτή την κατήφεια, χάρισαν τα δέματα που περιμέναμε εδώ και μέρες. Το ένα έφτασε από το αγαπημένο Alice on Board, με ένα όμορφο περιτύλιγμα. Τις πιτζάμες αυτές, τις είχα βάλει στο μάτι καιρό, αλλά περίμενα να τακτοποιηθούμε. Τώρα πια ο Φαίδωνας, τα βράδια που πάει για ύπνο, μετατρέπεται σε αστροναύτη και κάνει τις διαστημικές του βόλτες! Ανυπομονεί λέει, να πετάξει στο διάστημα όταν μεγαλώσει, οπότε για αρχή, πήραμε τη στολή! Κάθε πρωί την αποχωρίζεται κι εκείνη τον περιμένει πλάι στα αυτοκινητάκια, τους άλλους κολλητούς του, να βραδιάσει, ώστε μετρήσουν αντίστροφα και ν' απογειωθούν...


Το δεύτερο δέμα ήρθε από Γερμανία και μαζί με τα πράγματα των παιδιών, έφτασαν και περιοδικά σε χριστουγεννιάτικο κλίμα. Ναι, η μαμά μου με ξέρει καλά...! Έφτιαξα μια κούπα καφέ (για αλλαγή) και κάθισα στην γωνιά μου να τα ξεφυλλίσω. Κι έπειτα ενθουσιάστηκα κι έβγαλα όλα τα κρατημένα χριστουγεννιάτικα περιοδικά από το ντουλάπι. Είχα ανάγκη να μπω στο πνεύμα, μπας και αρχίσω τις κατασκευές.


Για αρχή άναψα τα κεριά κι έπειτα θυμήθηκα και το pinterest, που πάντα αποτελούσε πηγή έμπνευσης. Μπούκωσα το μυαλό μου με όμορφες εικόνες, έφτιαξα ατμόσφαιρα, αλλά και πάλι δεν βρήκα το κουράγιο να φτιάξω το παραμικρό...


Εχθές όμως, έκανα δειλά-δειλά το πρώτο βήμα. Άνοιξα το μεταλλικό κουτί με τα κουπάτ και ξεχώρισα λίγα χριστουγεννιάτικα. Το σπίτι γρήγορα μοσχοβόλησε μέλι και κανέλα, όμως αυτά θα τα πούμε την επόμενη φορά.


Καλημέρα αγαπημένοι φίλοι και περαστικά σε όσους προσπαθείτε να ξεφορτωθείτε τις ενοχλητικές ιώσεις. Είστε (είμαστε) πολλοί, το έχω καταλάβει!
Ανοίξτε διάπλατα τα πορτοπαράθυρα να μπει φρέσκος αέρας, πάρτε βαθιά αναπνοή και... επιτεθείτε!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2014

Φθινοπωρινές πινελιές

Δεν σας κρύβω ότι έχω ήδη αρχίσει να φαντάζομαι τα Χριστούγεννα στο νέο περιβάλλον, το νέο σπίτι, την νέα πόλη και με νέα πρόσωπα! Πολύ ευχαρίστως θα στόλιζα το σπίτι γιορτινά, αλλά είπα να αποφύγω τις υπερβολές. Από την άλλη, παρά την κούρασή μου, δεν αντέχω να βλέπω γύρω μου τους άδειους τοίχους και τις κενές επιφάνειες. Έτσι, αποφάσισα να διακοσμήσω το σπίτι με χρώματα φθινοπωρινά, φυσικά υλικά και κεριά, αν και τα έκανα όλα με βιασύνη και μια προχειρότητα, το ομολογώ. Φταίει που έχω μπουχτίσει, φταίει που τα διακοσμητικά αντικείμενα βρίσκονται ακόμη σε κούτες, αφού δεν είναι η προτεραιότητά μας αυτή τη στιγμή, φταίει που τα ράφια, κάδρα και ό,τι άλλο πρόκειται να καρφωθεί στον τοίχο, χρειάζεται σκέψη και μελέτη, οπότε δεν θέλω να κάνω βιαστικές κινήσεις.
Δεν σας κρύβω, ότι, επειδή αλλάζω συχνά διακόσμηση, κάποια ελαφριά αντικείμενα, τα στερεώνω στον τοίχο με blue tack και όχι με καρφιά. Αυτό έκανα και με το "HOME", το οποίο κρέμασα πάνω από το τζάκι. Κι επειδή το στολίζω ανάλογα με τις εποχές, τώρα καρφίτσωσα δίπλα του ένα μικρό πλατανόφυλλο.


Πλάι στο τζάκι, θυμίζουν ότι μπήκε για τα καλά το Φθινόπωρο, λίγες κολοκύθες, κουκουνάρια κι ο αγαπημένος μου ξύλινος σκίουρος.


Δεν λείπουν και φέτος τα φτερά, τα μπουκάλια, τα κάστανα, τα βαμβάκια, οι έρρικες και η μικρή μου νεράιδα, το γλυκό μου ξωτικό.


Τα μικρά φτερά που στόλιζαν πέρυσι το παλιό σπίτι, τα βρήκα προχθές τυλιγμένα σε μια χαρτοπετσέτα και τα κρέμασα σε ένα κλαδί. Ναι ναι, σωστά καταλάβατε, κουβάλησα μέχρι και τα κλαδιά από Θεσσαλονίκη! Μην μου πείτε ότι έχει και στην Αθήνα κλαδιά!; Απίστευτο...  Χιουμοράκι, αλλά κάθε κλαδί έχει την ιστορία του και επιλέχθηκε με πολλή προσοχή! Μου ήταν αδύνατο να τα πετάξω.


Στην επιτραπέζια, ξύλινη εταζέρα, την οποία ίσως θυμάστε από εδώ και που τώρα βρίσκεται στην τραπεζαρία, άπλωσα βρύα και επάνω τους τοποθέτησα μανιτάρια, μικρές κολοκύθες και πολλά κουκουνάρια. 


Τέλος, είναι κι αυτή η πλευρά του σπιτιού, πλάι στο τζάκι, που έχω αγαπήσει πολύ εξαιτίας του χρώματός της. Δεν μετάνιωσα ούτε στιγμή για την επιλογή του χρώματος, μετάνιωσα μόνο που δείλιασα και δεν έβαψα και τον απέναντι τοίχο...


Και παρόλο που δεν είναι ακόμη όλα έτοιμα και υπάρχει μια μικρή ακαταστασία τριγύρω, όταν πέφτει το βλέμμα μου επάνω στην αντίθεση που κάνει το ξεχωριστό αυτό μπλε (στην πραγματικότητα είναι λίγο πιο σκούρο και πιο μωβ) με τα λευκά έπιπλα, ανοίγει η ψυχή μου.



Τα καλλωπιστικά μήλα υπάρχουν ακόμη, χωρίς τα φύλλα τους πια και το σκηνικό εμπλουτίστηκε με κόκκινα φύλλα και με ένα μικρό κασονάκι, το οποίο στόλισα με βρύα, μανιτάρια κι ένα ελαφάκι. Ένα μικρό σκηνικό, βγαλμένο απ' τη Χιονάτη, όπως είπε κι ο Ανδρέας όταν το είδε.


Χιονάτη έγραψα κι εύχομαι να 'χετε μια παραμυθένια εβδομάδα. Η δικές μας Δευτέρες ξεκινούν πάντα με λίγη παιδική γκρίνια, μιας και νιώθουμε ακόμη τη χαλαρότητα του Σαββατοκύριακου.
Μακάρι ο Νοέμβρης να κυλίσει ομαλά και... να ΄ναι ξεσηκωτικός, αφού πλησιάζουμε σε μια από τις ομορφότερες εποχές του χρόνου.
Καλό μας μήνα!

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook