Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Στολίσματα στο νέο σπίτι

Φέτος δεν είχα όρεξη, το ομολογώ. Η μετακόμιση έσβησε κάθε σπίθα ενδιαφέροντος και διάθεσης για στολισμούς. Φέτος όμως, έγινε και κάτι άλλο. Για πρώτη φορά τα αγόρια έδειξαν πραγματικό ενδιαφέρον για τις γιορτές και άρχισαν να ρωτάνε πότε θα στολίσουμε. Ήταν τόσο ανυπόμονοι, που άρχισαν να γίνονται πιεστικοί. Τους υποσχέθηκα ότι θα στολίζαμε το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε, αν και ήμουν σίγουρη, πως με το που θα έβγαζα τα στολίδια από τα κουτιά, θα έχαναν το ενδιαφέρον τους μέσα στην πρώτη ώρα. Όπως κάθε φορά δηλαδή... Έκανα λάθος! Ήταν η πρώτη φορά που μέχρι το τέλος ήταν εκεί, δίπλα μου, τόσο δίπλα μου, που άρχισα να δυσανασχετώ. Από το ένα άκρο στο άλλο χοχοχο

Βγήκαν τα στολίδια από τα κουτιά

Το δέντρο είναι δικό τους στιλιστικό αποτέλεσμα - κυρίως του Φαίδωνα, πέρα από λίγες δικές μου παρεμβάσεις, αλλά και την τελευταία πινελιά, που ήταν επίσης δική μου. Το δε αστέρι, το τοποθέτησαν στην κορυφή μαζί με τον μπαμπά τους.

Όχι, τα καλώδια και οι κούτες που διακρίνετε, δεν είναι μέρος του στολισμού...

Αυτό που ομορφαίνει το νέο σπίτι, είναι μια μικροσκοπική σκαλίτσα, την οποία αποφασίσαμε να στολίσουμε με μια γιρλάντα. Πάνω της κρεμάσαμε αγαπημένες κάρτες, με τις οποίες φίλοι και συγγενείς μας έστειλαν τις ευχές τους, τα τελευταία χρόνια.


Ένα παραθυράκι που είναι εκεί δίπλα, θέλαμε να δείχνει χιονισμένο κι έτσι φτιάξαμε γιρλάντες "χιονιού" με pom poms, περασμένα σε πετονιά.


Το "Home" πάνω από το τζάκι ντύθηκε με κόκκινο και χρυσό,


ενώ ο ξεχωριστός μας τοίχος, συνδυάστηκε με χρυσό, μιας και μου αρέσουν οι αντιθέσεις.


Τα μπισκοτένια χριστουγεννιάτικα φαναράκια, έμειναν στη θέση τους, μόνο που τα φτερά στα κλαδιά αντικαταστάθηκαν από διακοσμητικά χρυσά κουκουνάρια, πλάι στο βάζο με τα φρέσκα κλαδιά πεύκου.


Φυσικά, μια γωνιά στο σπίτι διεκδίκησαν και φέτος τα σπιτάκια, που μοιάζουν με μπισκοτόσπιτα και είναι η αδυναμία μου,


αλλά και τα διάφορα μανιτάρια. Μερικά μάλιστα τα κόλλησα με blue tack επάνω σε ένα κομμάτι ξύλο.


Κι επειδή χριστουγεννιάτικη διακόσμηση χωρίς κεριά δεν υπάρχει, κάθε σημείο του σπιτιού έχει σίγουρα ένα κερί, κηροπήγιο, ποτήρι για ρεσώ, φαναράκι κλπ.


Αυτά τα κεριά μάλιστα, εξαιτίας των οποίων όλο το σαλόνι μοσχοβολάει κανέλα, στραπατσαρίστηκαν το καλοκαίρι λόγω ζέστης και στράβωσαν, αλλά αγαπώ τόσο το άρωμά τους, που λυπάμαι να τα ανάψω...


Στην είσοδο, κρεμάστηκε το NOEL, που είχα κολλήσει πέρυσι πάνω σε λινάτσα, για να μας υπενθυμίζει ότι οι γιορτές πλησιάζουν.


Στα ράφια, τα χρώματα είναι πιο γήινα και ζεστά. Διάφορες αποχρώσεις του ξύλου συνδυάζονται μεταξύ τους και η αδυναμία μου είναι τα ξύλινα αστέρια που μου έκοψε πέρυσι ο Πα.


Στο φωτιστικό πάνω από την τραπεζαρία, κρέμασα ένα κλαδί και πάνω του στερέωσα ειδικές πιάστρες για κεράκια.


Για κάποιο λόγο, η καλύτερή μου στιγμή, η πιο αγαπημένη, είναι όταν διακοσμώ και στολίζω την τραπεζαρία. Φέτος επέλεξα να την "ντύσω" με λευκό και κόκκινο και σε αυτό βοήθησε πολύ η εταζέρα. 



Όλα τα αντικείμενα στήθηκαν εκεί και έδεσαν τόσο όμορφα μεταξύ τους. Χριστουγεννιάτικες μπάλες, κουκουνάρια, ποτηράκια για ρεσώ, ζαχαρωτά μπαστούνια και μικρά μπιμπελό, στήνουν ένα σκηνικό όλο γλύκα.


Αυτά τα σκανταλιάρικα ξωτικά, τα δώρισε η μαμά μου πέρυσι στα αγόρια, ένα για τον καθένα. Τα λατρεύω! 


Τριγύρω υπάρχουν παντού κεριά, μεταξύ των οποίων και το ξύλινο κηροπήγιο.


Και φυσικά είναι έτοιμα τα τέσσερα κεριά, ένα για κάθε μία από τις τελευταίες τέσσερις εβδομάδες, πριν τα Χριστούγεννα. Βυθισμένα σε καρύδια, φουντούκια και αμύγδαλα, περιμένουν το πρώτο τους άναμα...


Ένα μικρό, συνθετικό δεντράκι στολίζει και την κουζίνα, να μην είναι παραπονεμένη. Πλάι του, λίγα καλαμάκια, χριστουγεννιάτικα κι αυτά, μέσα σε μία κουκλίστικη κούπα, την οποία σύντομα θα προτιμήσω για τον καφέ μου. 


Τα είδα στην πιο χαρούμενη κανάτα του διαδικτύου (Happy Teapot) κι επειδή πάντα ήθελα μια όμορφη γιορτινή κούπα, δεν αντιστάθηκα.


Και κάπως έτσι μπήκαμε σε άλλους ρυθμούς, πιο χαρούμενους, πιο εορταστικούς και απολαμβάνουμε το στολισμένο μας σπίτι. Βέβαια, ο Φαίδωνας δεν είναι ευχαριστημένος, του φαίνεται λίγο, θέλει λέει κι άλλα στολίδια. Επειδή όμως δεν υπάρχει χώρος για άλλα, τα κουτιά ξαναμπήκαν στο πατάρι.

Και του χρόνου λοιπόν και καλά στολίσματα σε όσους το έχετε ακόμη στο πρόγραμμα. 
Καλημέρα φίλοι αγαπημένοι!
Ένας μήνας έμεινε...

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook
https://www.facebook.com/pages/Home-is-where-your-story-begins/225452127497286

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2014

Ένα ξεχωριστό κηροπήγιο

Αυτό το Σαββατοκύριακο ήταν δημιουργικό, ίσως το πιο δημιουργικό των τελευταίων τεσσάρων μηνών. Επιτέλους πήρα μπρος και άρχισα να στολίζω (άρχισα, αλλά ακόμη να τελειώσω). Και καθώς στόλιζα,  το ένα έφερε το άλλο και κάπου εκεί μέσα στο χαμό, είδα μπροστά μου ένα ξύλο που είχα μαζέψει πέρυσι από τα Πιέρια. Το είδα να "κάθεται" μόνο κι έρημο έξω στο μπαλκόνι και μου 'ρθε ιδέα! Βέβαια, για την υλοποίησή της, χρειαζόμουν τη βοήθεια του Ανδρέα και κυρίως τα εργαλεία του.


Του ζήτησα να μου το τρυπήσει σε τέσσερα σημεία και οι τρύπες να 'ναι τόσο μεγάλες, ώστε να χωρούν ένα συγκεκριμένο μέγεθος κεριών.


Και να το! Έτοιμο και ξεχωριστό, παρέα με τα δύο κηροπήγια-αστέρια, που είχα φτιάξει πριν δύο χρόνια με υλικό μοντελισμού. 


Δημιουργήθηκε τόσο εύκολα και με τόσο απλά υλικά, που έγινε η αδυναμία μου!


Το τοποθέτησα πρόχειρα επάνω στο τραπέζι, μέχρι να στολίσουμε ολοκληρωτικά το σπίτι και να αποφασίσω πού θα είναι τελικά η θέση του. 


Είναι καιρός να ξεκινήσει η μαγεία...
Σας αφήνω με την υπόσχεση ότι θα τα πούμε πολύ σύντομα, με δημιουργικά θέματα και γιορτινή διάθεση!
Καλημέρα... Χειμώνιασε νομίζω, ε;


Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook

Παρασκευή, 21 Νοεμβρίου 2014

Φίλοι, στολίδια και χαρά

Μπορεί να φτάνει το Σαββατοκύριακο, αλλά εγώ έχω να σας δείξω εικόνες από το προηγούμενο ακόμη. Δεν είμαι συνεπής στις αναρτήσεις μου, αλλά η καθημερινότητα με παρασέρνει. Ούτε που καταλαβαίνω πώς περνάει ο καιρός. Είναι που μπήκε και η πρώτη δημοτικού στη ζωή μας, οπότε αφιερώνουμε αρκετό χρόνο στα διαβάσματα. Όμως οι γιορτές πλησιάζουν και δεν το έχω πάρει μυρωδιά...
Το Σάββατο, που είχα την ευκαιρία να κατέβω για λίγο στο κέντρο, είδα στολισμένες βιτρίνες, θαύμασα όμορφα στολίδια και συνειδητοποίησα ότι η εορταστική διάθεση δεν με επισκέφθηκε ακόμη... Γιατί άραγε;
Τέλος πάντων, σημασία έχει ότι ήρθε να μας δει ένα από τα ανίψια μας - που μεγάλωσαν πια και σπουδάζουν - οπότε άφησα 4 άντρες στο σπίτι και βγήκα βολτίτσα με μια φίλη από Θεσσαλονίκη. Τα παιδιά μας ήταν μαζί στο νηπιαγωγείο και είχα ανάγκη να μάθω τι κάνει όλη εκείνη η παρέα μαμάδων που άφησα πίσω και πώς περνούν τα δικά τους πρωτάκια. Η Αθηνά, που σπούδαζε στην Αθήνα κι έχει αδυναμία στην Πλάκα, με πήγε κατευθείαν εκεί και με ξενάγησε στο κέντρο. Πρωί Σαββάτου, τα μαγαζιά ήταν ακόμη άδεια και περιφερόμασταν μόνο εμείς, αρκετοί τουρίστες και κάτι σπουργίτια, που έτρωγαν τα κέικ από τα πιάτα μας. Φεύγοντας μου έδωσε ένα κουτάκι γεμάτο γιορτινά σοκολατάκια για τα παιδιά και υποσχεθήκαμε να μη χαθούμε. 
Κι επειδή η ζωή είναι παράξενα όμορφη, κατηφορίζοντας την Ερμού, έπεσα επάνω σε δύο φίλες, με τις οποίες μέναμε στο ίδιο σπίτι όταν σπουδάζαμε Κομοτηνή. Από Χαλκιδική αυτές, Θεσσαλονίκη εγώ, δεν καταφέραμε να βρεθούμε για μία δεκαετία και το μοναδικό μας μέσω επικοινωνίας τα τελευταία χρόνια, ήταν το facebook. Και ξαφνικά, τις βλέπω μπροστά μου, στο κέντρο της Αθήνας! Μόνιμη κάτοικος πια εγώ, τρελοτουρίστριες εκείνες, κοιταζόμασταν και προσπαθούσαμε να καταλάβουμε από που γνωριζόμαστε και τι δουλειά είχαμε όλες εδώ. Αγκαλιαστήκαμε, γελάσαμε, θυμηθήκαμε, είπαμε τα νέα μας, συγκινηθήκαμε και όλα αυτά μέσα σε 20 λεπτά. Σε 20 λεπτά, περάσαμε σχεδόν από όλο το φάσμα των συναισθημάτων και φυσικά υποσχεθήκαμε να ξαναβρεθούμε με την πρώτη ευκαιρία.
Έτσι απλά, μέσα σε λίγες ώρες, το πρωινό εκείνου του Σαββάτου, συνάντησα τρεις παλιές φίλες στα σοκάκια τις πρωτεύουσας και επέστρεψα σπίτι χαρούμενη και ανανεωμένη. 
Βρήκα τα παιδιά ευτυχισμένα, γιατί ο μεγάλος τους ξάδερφος είχε στήσει όλα τα lego και τους είχε φτιάξει ένα ολόκληρο χωριό.


Περιττό να περιγράψω τη χαρά τους, όταν είδαν το κουτάκι που τους δώρισε η Αθηνά και τα πελώρια μάτια τους, την ώρα που θαύμαζαν το περιεχόμενό του.


Κατά τ'άλλα η ζωή κυλάει ήρεμα κι όταν βρίσκω ευκαιρία φτιάχνω κάτι μικρό για να στολίσω το σπίτι. Αυτό έκανα και με το στεφάνι που μας δώρισαν τα περσινά Χριστούγεννα οι ΚαΠα. Στο προηγούμενο σπίτι το είχα διακοσμήσει με χρώματα ανοιξιάτικα, αλλά τώρα ήταν καιρός να ντυθεί με γιορτινά. Το στόλισα με λίγα κλαδιά από πεύκα, μπισκοτένια αστέρια και κόκκινες κορδέλες, πάνω στις οποίες κόλλησα ξυλάκια κανέλας και αστέρια γλυκάνισου. 


Επέλεξα φυσικά υλικά, γιατί το κρέμασα στην είσοδο της κουζίνας και σκέφτηκα ότι έτσι θα ταίριαζε περισσότερο με τον περιβάλλοντα χώρο.


Τα  κλαδιά που περίσσεψαν μπήκαν σε ένα βάζο για όσο αντέξουν.


Αυτή την εποχή είναι όλα τα βάζα του σπιτιού γεμάτα. Άλλα με ξερά κλαδιά, με έλατο ή πεύκο, με βαμβάκι και ό,τι άλλο βρίσκω τριγύρω.
Στην κουζίνα το βάζο είναι γεμάτο με φασκόμηλο, που έστειλε η πεθερά μου από Κρήτη. Πάντα βάζει κάτι μικρό μέσα στο δέμα, κάτι που ξέρει ότι θα με κάνει να χαμογελάσω. Η κουζίνα μοσχοβολάει τσάι με μέλι...


Κι εκεί, στο σαλόνι, στο μικρό μαύρο βάζο, ένα κλαδάκι με κόκκινους καρπούς που έκοψα από την άκρη του δρόμου, προμηνύει μια διάθεση γιορτινή. Μου υπενθυμίζει ότι είναι πια καιρός να βγουν τα μικρά στολίδια από τα κουτιά τους και να πάρουν ξανά ζωή.


Ναι, οι γιορτές πλησιάζουν αγαπημένοι μου φίλοι... έρχονται!
Καλό Σαββατοκύριακο και καλά στολίσματα.

Litsa

 Επισκεφθείτε το "Home"  στο facebook